ਖਡ੍ਗਿਨਾਂ ਤਤ੍ਸਪ੍ਤਗੁਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣੈਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍ । ਏਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਯਯੌ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੋਣਿਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਰਿਤੋ ਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਯਥਾ । ਸਹਸ੍ਰਤਾਲਮਾਨਾਂ ਚ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਸਰਥੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਚ ਪਰਿਖਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯਾਮਸੁਰੈਃ ਸੁਰੈਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਰਾਸ਼ੀਨਾਂ ਸਮੂਹੈਰ੍ਵृष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਪਰ ਮੋਟ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਵਰਗ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬਦਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਰੁਡਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਭ੍ਰਂਲਿਹਂ ਪੁਰਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪ ਆ ਕੇ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿੱਧਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਭਞ੍ਜ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਂ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਲਾਙ੍ਗਲੈਃ । ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਲ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨ੍ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣਪਤਿਂ ਤਥਾ । ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰਕਮ੍ ਮਹਾਕਾਲਂ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੇਨਾਪਤੀਨ੍ਨਵ
ਪਾਰਵਤੀ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਸਕੰਦ, ਗਣਪਤੀ, ਅੱਠ ਭੈਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵੀਰਭਦਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ—
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਗੋਲੋਕਨਾਥੋ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੌਘਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤੁਮੀਸ਼ੋ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਗਰਂ ਚ ਕਿਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਬਾਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਬਾਣੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਲਮ੍ਬੋਦਰਂ ਪਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਤਨ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਬਾਣਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ।
ਬਾਣਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਾਮੇ ਚ ਭੈਰਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹਾਰਥਃ
ਬਾਣਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸਕੰਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਗਣਪਤੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਭੈਰਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਨੰਦੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਸਮੇਤ ਨਾਲ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾਲੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੋ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਗਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਹ੍ਯਗ੍ਰਣ੍ਡਾ ਚ ਕੋਟਰੀ
ਮਹਾਕਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਵੀ; ਉਪਰ ਦੁਰਗਾ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਅਗਰੰਡਾ ਤੇ ਕੋਟਰੀ।
ਬਾਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਦੁਖ ਨਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲੇ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਾਚ੍ਚਕ੍ਰਸਾਰਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਬਾਣਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁਮਾਯਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਅਟੱਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਬਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇਮ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼ਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕਾਦਪਿ । ਬਾਣਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਰਂ ਧੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਰਜਸਾ ਸਹ
ਬਾਣਾ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਗਣਪਤੀ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ; ਆਪਣਾ ਹਥ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਯਾਥਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਯਦ੍ਯਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਕਾਮੂषਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਣੀ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਿਕ, ਹੀਰਾ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਧਨ, ਕੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—
ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਹਿ ਬਾਣ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਬਾਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕ ਜੀਵਸ਼੍ਚੈਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਨਿਰਵਿਘਨ ਚਲਾਓ; ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਦ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੌਣ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ? ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕੋ ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਿਵ
ਜਦੋਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਚਕਰ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ?
ਨਾऽऽਤ੍ਮਾऽऽਕਾਸ਼ੋ ਬਾਣਵਿਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਿਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਤ੍ਯੋ ਹਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਗਣੇਸ਼ਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨਪਿ ਤਯੋਃ ਪਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਵੀ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਕਿਂਕਰੇषੁ ਪ੍ਰਿਯੋ ਬਾਣੋ ਨ ਹਿ ਕृष੍ਣਾਤ੍ਪਰਃ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਵੈਕੁਣ੍ਠੇऽਹਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਧਿਕਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਣਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ; ਵੈਕੁੰਠ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰਾਧਿਕਾ ਹੀ ਹਾਂ।
ਸ਼ਿਵਾऽਹਂ ਸ਼ਿਵਲੋਕੇऽਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਅਹਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਦੈਤ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਕਨ੍ਯਾ ਸਤੀ ਪੁਰਾ
ਸ਼ਿਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਰਸਵਤੀ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਸਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਦੇਹਾ ਸਾ ਚਾਹਂ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਕਾ । ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਕਾਨੀ ਚ ਮੂਰ੍ਤਿਭੇਦਤਃ
ਤੇਰੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ; ਰਕਤਬੀਜ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤਾऽਹਂ ਸੀਤਾ ਜਨਕਕਨ੍ਯਕਾ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਚ ਭਾਰਤੇ ਭੀष੍ਮਕਨ੍ਯਕਾ
ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹਾਂ; ਸੀਤਾ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ; ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਰੁਕਮਣੀ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ।
ਸੁਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਤੋ ਦੈਵਾਦ੍ਵृषਭਾਨਸੁਤਾऽਧੁਨਾ । ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ
ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ।
ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਵਂ ਚ ਸਨਾਤਮ੍ । ਕਿਂ ਵਾऽਹਂ ਕਥਯਾਮੀਤਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਾਂ?
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਬਾਣਯੁਦ੍ਧੇऽष੍ਟਾਦ- ਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮ ਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ 'ਬਾਣਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ' ਨਾਮਕ ਇਕ ਸੌ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਮੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਕਾਲੀ ਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਾਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਹੁਣ ਇਕ ਸੌ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਤੇ ਕਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਞ੍ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਰਂ ਪਰਾਮ੍ । ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਰੂਪਾਂ ਪਰਮਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਜੋਤਿ ਰੂਪ, ਸਰਵੋਚ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।