ਤਤ੍ਰਾऽऽਯਯੌ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸੁਨਨ੍ਦਕਃ
ਉਥੇ ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਤਿਕੇਯ, ਬਾਣਾ, ਵੀਰਭਦਰ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਸੁਨੰਦਕਾ ਆਏ।
ਮਹਾਕਾਲੋ ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਹ੍ਯਥਾष੍ਟੌਂ ਭੈਰਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੇ
ਮਹਾਕਾਲ, ਮਹਾਂ ਮੰਤਰੀ, ਫਿਰ ਅੱਠ ਭੈਰਵ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਯੋਗੀਆਂ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਆਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਮਣਿਭਦ੍ਰਃ ਸਮਾਯਯੌ । ਸਿਹਦ੍ਵਾਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਦ੍ਵਾਰੀ ਤਭੀਸ਼੍ਵਰਮੁਵਾਚ ਸਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਆਇਆ; ਉਹ ਆਪ ਸਿੰਘ-ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਦੋੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਅਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚ ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ੍ਤਥਾ
ਮਣਿਭਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਯਾਦਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿਤ ਫੌਜਾਂ ਇੱਥੇ ਹਨ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ; ਨਾਲ ਹੀ ਬਲਦੇਵ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਹਨ।"
ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਜੁਨਃ । ਅਕ੍ਰੂਨਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਵਸ਼੍ਚੈਵ ਜਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ
"ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਆਪ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਦ੍ਧਵ ਅਤੇ ਜਯੰਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਵੀ ਆਏ ਹਨ।"
ਰਤ੍ਨੇਨਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਰਥੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਵਿਧੇਰ੍ਵਿਧਾਤਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
"ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨ-ਸਾਰ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਵਾਰ ਹਨ।"
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਾਰ੍षਦੈਗੋਂਪੈਃ ਸੇਵਿਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਯਾਮਰੈਃ । ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਕੋਟਿਲੀਲਾਭੋ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਃ
"ਸੱਤ ਮੁਖੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਯਮਰਾ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ।"
ਦਧਾਰ ਚਕ੍ਰਮਤੁਲਂ ਕੋਟਿਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਸ਼ੂਲਮਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਂਨਿਧਾਯ ਚ
"ਉਹ ਅਤੁੱਲ ਚਕਰ, ਜੋ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ, ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਲ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।"
ਰਥਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਸ਼ਙ੍ਖਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਮਹਾਰਥਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਰਥਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ
"ਰਥ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਂ ਸ਼ੰਖ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਮਹਾ-ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਰਥਾਂ ਨਾਲ।"
ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਰ੍ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਮਿਃ । ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਰਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਚਰ੍ਮਿਣਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੈਃ
"ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਮਹਾ ਹਾਥੀਆਂ, ਤੇ ਤੀਹ ਮਿਲੀਅਨ ਮੱਲਾਂ, ਇੱਕ ਸੌ ਮਿਲੀਅਨ ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨਾਲ।"
ਖਡ੍ਗਿਨਾਂ ਤਤ੍ਸਪ੍ਤਗੁਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣੈਸ੍ਤਦ੍ਧਨੁष੍ਮਤਾਮ੍ । ਏਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਚ ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਯਯੌ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਪੁਰਮ੍
ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਦੋ ਗੁਣਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ੋਣਿਤਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪਰਿਤੋ ਵੇष੍ਟਯਾਮਾਸ ਲਙ੍ਕਾਂ ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਯਥਾ । ਸਹਸ੍ਰਤਾਲਮਾਨਾਂ ਚ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨਿਸ਼ਿਖੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਸਨੇ ਲੰਕਾ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਸਰਥੀ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਲ ਦੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਚ ਪਰਿਖਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯਾਮਸੁਰੈਃ ਸੁਰੈਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਰਾਸ਼ੀਨਾਂ ਸਮੂਹੈਰ੍ਵृष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਪਰ ਮੋਟ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸੁਵਰਗ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗੀਆਂ ਬਦਲਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਕ੍ਸ਼ੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਰੁਡਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਚ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਾਕਾਰਾਭ੍ਰਂਲਿਹਂ ਪੁਰਮ੍
ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪ ਆ ਕੇ ਉਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿੱਧਾ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਬਭਞ੍ਜ ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮਲ੍ਲਾਨਾਂ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਲਾਙ੍ਗਲੈਃ । ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਚਕਾਰੋਤ੍ਪਾਟਨਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਲ ਨਾਲ ਲੱਖ ਮੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਦ੍ਵਾਰਂ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲਾਨ੍ਨਿਪਤ੍ਯ ਚ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਸ਼੍ਚੋਵਾਚ ਸੁਰਸਂਸਦਿ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਚ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣਪਤਿਂ ਤਥਾ । ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵੀਰਭਦ੍ਰਕਮ੍ ਮਹਾਕਾਲਂ ਨਨ੍ਦਿਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸੇਨਾਪਤੀਨ੍ਨਵ
ਪਾਰਵਤੀ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਸਕੰਦ, ਗਣਪਤੀ, ਅੱਠ ਭੈਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ, ਵੀਰਭਦਰ, ਮਹਾਕਾਲ, ਨੰਦੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ—
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਗੋਲੋਕਨਾਥੋ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੌਘਂ ਭਙ੍ਕ੍ਤੁਮੀਸ਼ੋ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਗਰਂ ਚ ਕਿਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਬਾਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਬਾਣੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਸ੍ਮृਤ੍ਵਾ ਲਮ੍ਬੋਦਰਂ ਪਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਤਨ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ; ਬਾਣਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰੇ।
ਬਾਣਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਪੁਰਤਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਵਾਮੇ ਚ ਭੈਰਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਨ੍ਦੀ ਸਹਾਰਥਃ
ਬਾਣਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਸਕੰਦ, ਸਾਹਮਣੇ ਗਣਪਤੀ, ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਭੈਰਵ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਨੰਦੀ ਆਪਣੀ ਰਥ ਸਮੇਤ ਨਾਲ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾਲੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੋ ਸੈਨਿਕਾਸ੍ਤਥਾ । ਊਰ੍ਧ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਗਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲੀ ਹ੍ਯਗ੍ਰਣ੍ਡਾ ਚ ਕੋਟਰੀ
ਮਹਾਕਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸੈਨਿਕ ਵੀ; ਉਪਰ ਦੁਰਗਾ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਅਗਰੰਡਾ ਤੇ ਕੋਟਰੀ।
ਬਾਣਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਭਾਗੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨਿ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਵਤੀ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਤੇਨ ਨਾਰਾਯਣੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਦੁਖ ਨਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣੀ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਮਾਯੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਃ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਙ੍ਗਲੇ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਾਚ੍ਚਕ੍ਰਸਾਰਚ੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਬਾਣਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੁਮਾਯਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ, ਅਟੱਲ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਬਾਣਃ ਪ੍ਰਿਯੋ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇਮ੍ਯੋ ਗਣੇਸ਼ਾਤ੍ਕਾਰ੍ਤਿਕਾਦਪਿ । ਬਾਣਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਕਰਂ ਧੇਹਿ ਪਾਦਾਬ੍ਜਰਜਸਾ ਸਹ
ਬਾਣਾ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਗਣਪਤੀ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ; ਆਪਣਾ ਹਥ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੋਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਯਾਥਾਰ੍ਥ੍ਯਂ ਸਮਯੋਚਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਮਿੱਠਾ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਣਿਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਯਦ੍ਯਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਕਨ੍ਯਕਾਮੂषਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਮਣੀ, ਰਤਨ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਿਕ, ਹੀਰਾ ਹਨ, ਸਾਰਾ ਧਨ, ਕੁੜੀਆਂ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—
ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਮਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦੇਹਿ ਬਾਣ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ; ਬਾਣਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਿਂ ਯੁਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਗਤਾਃ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਕ ਜੀਵਸ਼੍ਚੈਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਸਹ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਾਹਂ ਮਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ੍ਵਯਂ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼ਿਵਃ
ਆਪਣੀ ਰਿਆਸਤ ਨਿਰਵਿਘਨ ਚਲਾਓ; ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਦ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੌਣ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ? ਮੈਂ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਂ, ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਹਨ।
ਸਦ੍ਯਃ ਪਤਤਿ ਦੇਹਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕੋ ਵਾ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਿਵ
ਜਦੋਂ ਹੀ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਚਕਰ ਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਟਿਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਵ?
ਨਾऽऽਤ੍ਮਾऽऽਕਾਸ਼ੋ ਬਾਣਵਿਦ੍ਧੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਿਂ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸਹ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਆਤਮਾ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਛੇਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਤੇ ਸਭ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।