ਹਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਵਾਣਾਨਾਂ ਸ਼ਤਕਂ ਚਾਪਿ ਚਕ੍ਸ਼ੇਪ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਸੁਭਦ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਬਾਣਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵਿਰਤ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਕਾਮਾਤ੍ਮਜੋऽਗ੍ਨਿਬਾਣੇਨ ਬਾਣੋਧਂ ਪ੍ਰਦਦਾਹ ਸਃ । ਬਾਣਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸृष੍ਟਿਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍
ਕਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਬਾਣਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਬਾਣਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਾਤ੍ਮਜਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਬੀਜਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਸਹਸਾ ਸਂਜਹਾਰਾਵਲੀਲਯਾ
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ।
ਬਾਣਃ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪ੍ਤੁਂ ਸਮਾਰੇਭੇ ਚ ਕੋਪਤਃ । ਨਿषਿਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਤਥਾ
ਬਾਣਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਬਾਣੌਘ ਸਂਯੁਤਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਜृਮ੍ਭਣੇ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੱਡੇ ਰਥ 'ਤੇ ਜ੍ਰੰਭਣ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਜਡੋ ਬਭੂਵ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਪੁਨਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਯਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਤਂ ਚਕਾਰ ਸਃ
ਬਾਣਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਹਿਲ-ਜੁਲ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਨਿਦਰਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਬਾਣਂ ਤਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਬਾਣਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ
ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਣਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਇਆ, ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਬਾਣੌਸ਼੍ਚ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਬਲਵਾਨ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍
ਸਕੰਦ ਤੇ ਸੌ-ਤੀਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੁਰਤ੍ਯਯਾ । ਬਭਞ੍ਜ ਕਾਰ੍ਤਿਕਰਥਂ ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਅਪਰਾਧ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅਚਾਨਕ ਕਾਰਤਿਕ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਯਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਯਨਿਰੁਦ੍ਧਰਯਂ ਮੁਦਾ । ਬਭਞ੍ਜ ਲੀਲਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਾਰਤਿਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦਾ ਰਥ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋऽਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰੇਣ ਲੀਲਯਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਰ੍ਤਿਕਧਨੁਰ੍ਭਲ੍ਲਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਿਯੋਜਿਤਮ੍
ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਤੇ ਕਸੂਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਕਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੱਲਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਸੀ, ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਜਧਾਨ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਤਂ ਚ ਗਦਯਾ ਚ ਦੁਰਨ੍ਤਯਾ । ਗਦਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਦ੍ਧਸ੍ਤਾਜ੍ਜਵੇਨ ਮਦਨਾਤ੍ਮਜਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਮਦਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ।
ਸ਼ੂਲਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਚ ਤਮੇਵ ਹਨ੍ਤੁਮੁ ਦ੍ਯਤਮ੍ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਦੂਰਤਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ ਪੁਨਰਾਗਤ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਾਮਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰੇਣੈਵ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਕਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਸਿਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਯੋਰ੍ਵਿਰੋਧਂ ਦੂਰਂ ਚ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਦੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗੇਹਮੂषਾਗੇਹਂ ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਸਰ੍ਵ ਨਿਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਕਾਰਤਿਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਉਊਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ, ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ; ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਣ ਲਈ ਸ਼ੰਭੂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਬਾਣਯੁo षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ' ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਸੋਲਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਬਾਣਾਸੁਰ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਵਸ੍ਥਾਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵ ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਣੇਸ਼, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰ ਗੱਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਬਾਣਾਨਿਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਭਦ੍ਰਨਿਧਨਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਾਨਿਰੁਦ੍ਧਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬਾਣ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਸਕੰਦ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ।
ਗਣੇਸ਼ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਭਵਃ । ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਸੁਗੁਪ੍ਤਂ ਵੇਦਸਂਮਤਮ੍
ਗਣੇਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਭਵਾ ਹੱਸੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ, ਸੰਭਾਲੀ ਹੋਈ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬਾਤ ਕੀਤੀ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ । ਹਿਤਂ ਤਥ੍ਯਂ ਨੀਤਿਸਾਰਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ—ਇਹ ਫਾਇਦੇਮੰਦ, ਸੱਚੀ, ਨੀਤੀ ਦੀ ਸਾਰ ਤੇ ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਸਂਖ੍ਯਵਿਸ਼੍ਵਸਂਘਂ ਚ ਸਰ੍ਵ ਕृष੍ਣਾਤ੍ਮਜਂ ਸੁਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਂ ਜਾਨੀਹਿ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਹਰ ਕਾਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਤृਣਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਮਰ੍ਵ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ । ਨਿਬੋਧ ਸਤ੍ਯਂ ਕृष੍ਣਂ ਚ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਣੇ ਤੱਕ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ, ਸੱਚ ਹੈ।
ਗੋਲੋਕੇ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਰਾਧਾਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੂਪਂ ਗੋਪਵੇषਂ ਗੋਪਵੇषਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍
ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਨਮੋਹਣ, ਬੱਚੇ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ, ਪੂਰਨਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪੀਭਿਰ੍ਗੋਪਨਿਕਰੈਃ ਸਹਿਤਂ ਕਾਮਧੇਨੁਭਿਃ । ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਸੁਨ੍ਦਰੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ, ਗੋਆਲੇ ਲੜਕਿਆਂ ਤੇ ਕਾਮਧੇਨੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਘੇੜੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਚਰਨ੍ਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਸ਼ਤਸ਼ृਙ੍ਗੈ ਚ ਸ਼ੈਲੇਸ਼ੇ ਵਟਮੂਲੇ ਨਿਰਾਕੁਲੇ
ਉਹ ਵਾਂਸਲੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ, ਸ਼ਾਂਤ ਥਾਂ ਤੇ।
ਗੋष੍ਠੇ ਭਾਣ੍ਡੀਰਨਿਕਟੇ ਨਿਰ੍ਮਲੇ ਵਿਰਜਾਤਟੇ । ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਭਾਂਡੀਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਦਾ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨਵਂ ਘਨੌਘਂ ਚ ਸੌਦਾਮਿਨ੍ਥਾ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍ । ਆਵਿਰ੍ਭਾਵਸ਼੍ਚ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਬਦਲਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਸੋਭ ਹੈ।
ਤਾਵਨ੍ਤੋ ਗੋਕੁਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਵਨੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਂਸ਼ਕਲਾਃ ਪੁਂਸਃਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਲੋਕ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ ਪੁਰਖ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਕਲਾ ਹਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਹਨ।
ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਃ ਕਾਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਸ੍ਵਵਿਸ੍ਮृਤਃ । ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਪੂਰਨਤਮ, ਆਪ ਹੀ ਕਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ।