ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍ । ਵਹਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੀ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੌਟਪਰਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਗਨਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਆਇਆ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਆਇਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਮਹਾਭਾਗ ਸੀਤਾਸਂਗੋਪਨਂ ਕੁਰੁ । ਸਪ੍ਤਾਹਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਰਾਵਣੋ ਦੁष੍ਟਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਮਹਾਂਭਾਗਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਵੋ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਖਸ, ਆਵੇਗਾ।
ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਜਾਨਕੀਂ ਚ ਹਰਿष੍ਯਤਿ । ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਂਨਂ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੋ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਵੇਦੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕਥਿਤਂ ਨ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰਂ ਵਰਮ੍
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਚ੍ਛਾਯਾऽਤ੍ਰੈਵ ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੁ । ਕਲਤ੍ਰਵਰ੍ਜਨਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹੇ; ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਲਈ ਨਿੰਦਨਯ ਹੈ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰੁਦਤੀਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸੀਤਯਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਛਾਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸਂਨਿਧੌ
ਅਗਨਿ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਸੀਤਾ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹੀ।
ਸਾ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਹृਤਾ ਪੂਰ੍ਵ ਰਾਵਣੇਨਾਵਲੀਲਯਾ । ਸਮੁਦ੍ਦਧਾਰ ਤਾਂ ਰਾਮੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਉਹ ਛਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ ਸੀ; ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਗੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਹ੍ਨੌ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲੇ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਚ ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਅਗਨਿ-ਪਰੀਖਾ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਛਾਂ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਛਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤਾਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਦਾ । ਛਾਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਵਹ੍ਨਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਛਾਇਆ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ । ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਤਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।' ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਪਤੀ ਦੇਵੋ।' ਸਰਵ ਸੰਪਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸਾਧ੍ਵਿ ਤ੍ਵਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹੀਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ । ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰਂਸ਼ਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਵ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪਤੀ ਮੰਗਿਆ। ਪੰਜ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣਨਗੇ।'
ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਧੁਨਾ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਸਾ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਛਾਇਆ ਹੀ ਯਜਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਯੁਗੇ ਵੇਦਵਤੀ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਛਾਯਾ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੇਦਵਤੀ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਪੀ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਾ ਚ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀਨ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ।
ਰਾਜਾ ਦਦੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਯ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਰਂ ਵੀਰੋ ਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾऽਧੁਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਤਾ ਗृਹਾਣ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਲੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਰ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ।'
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪਤੀ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਹਨ। ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਹੀ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਹਨ।
ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਭਿਸਂਸ਼ਪ੍ਤਾ ਸਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੇਨ ਚ । ਭਰ੍ਤਾਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤੋ ਹਰਕੋਪਾਨਲੇਨ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਡਾਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੇ ਰਤਿ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸ਼ਪ੍ਤਾ ਦੈਤ੍ਯਗ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਵਾਧੁਨਾ । ਵਿਜਿਤ੍ਯਦੇਵਾਨ੍ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: ਹੁਣ ਤੈਨੂੰ ਦੈਤ ਨੇ ਫੜ ਲੈਣਾ ਹੈ; ਸ਼ੰਬਰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਪੁਨਰੁਵਤਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਸਤੀਤ੍ਵਾਂ ਤੇ ਨ ਯਾਸ੍ਯਤਿ । ਛਾਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਗੇਹੇ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ; ਆਪਣੀ ਛਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਜੀਵਦਾ ਹੈ।'
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਗੁਪ੍ਤਚਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਰਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਕਰਤਬ ਸੁਣ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸੁਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਕੁਮ੍ਭਾਣ੍ਡਭ੍ਰਾਤਾ ਬਲਵਾਨ੍ਬਾਣਸੇਨਾਪਤੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਕੁੰਭਾਂਡ ਦਾ ਭਰਾ, ਬਾਣਸੇਨਾ ਦਾ ਫੌਜਦਾਰ, ਉੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਭਤ੍ਸਰ੍ਯ ਬਾਣਂ ਸਮਰੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਰਥਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪੌਤ੍ਰਂ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਵਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਾਣ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਅਰ੍ਧਯਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਾਮਪੁਤ੍ਰਕਃ । ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾਮ੍
ਕਾਮਪੁੱਤਰਕ ਨੇ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ।
ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਕਾਮਪੁਤ੍ਰਕਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਸੁਭਦ੍ਰੋ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਕਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਸੁਭਦ੍ਰ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਰ੍ਭੀਤੋ ਮਦਨਸ੍ਯ ਸੁਤੋ ਬਲੀ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਬਭ੍ਰਾਮ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਮਦਨ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਲੇਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਇੱਕ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹਥਿਆਰ ਫੇਰਿਆ ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਲੀਨਮਸ੍ਤ੍ਰਮਾਕਾਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸਂਹਾਰਕਾਰਣਮ੍ । ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਗਤੇ ਸੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮਹਾਨਸਿਮ੍
ਉਹ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋਣ 'ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਲਈ।
ਪ੍ਰਬਭਞ੍ਜਭਦ੍ਰਰਥਂ ਜਘਾਨਾਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਾਰਥਿਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਂ ਸੁਭਦ੍ਰਂ ਚ ਲੀਲਯਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਭਦ੍ਰ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਭਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।