ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ । ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਮਾਤੁਲਾਨਾਂ ਚ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮਾਤੀ ਪਾਸੋਂ ਪੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੱਖਣ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈਆਂ।
ਦੇਸ਼ੇष੍ਵਨ੍ਯੇषੁ ਦੋषੋऽਯਮਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਹੋਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਲਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਅਥ षੋਡਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਬਾਣ ਉਵਾਚ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧ ਬੁਧੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਚ । ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਚੈਵਮੁਕ੍ਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਬੁਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਚੇਤਸਾ
ਬਾਣਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਨਿਰੁੱਧ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ, ਤੇ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਵਰਾਤ੍ਪਞ੍ਚਾਨਾਂ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਨ੍ਮੇ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਵਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪੰਜ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਤੇ ਮਹਾਂਭਾਗਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਵੀ; ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾ।
ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹृਤਾ ਪੂਰ੍ਵ ਤਵ ਮਾਤਾ ਕਥਂ ਰਤਿਃ । ਦੇਵੈਰਪਿ ਕਥਂ ਦਤ੍ਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇਨ ਜਿਤਾ ਕਥਮ੍
ਸੰਭਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ? ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਗਿਆ?
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧ ਉਵਾਚ ਏਕਦਾ ਰਘੁਨਾਥਸ਼੍ਚ ਸੀਤਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਚ । ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰਸਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥੋ ਰਮ੍ਯੇ ਪਞ੍ਚਵਟੀਤਟੇ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਰਘੁਨਾਥ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੰਚਵਟੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇ।
ਉਵਾਚ ਸੀਤਾ ਹੇਮਨ੍ਤੇ ਜਲਂ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁ ਨਿਰ੍ਮਲਮ੍ । ਤਥਾऽਨ੍ਨਂ ਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ੍ਤੁ ਸੁਸ਼ੀਤਲਮ੍
ਹੇਮੰਤ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਣੀ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਾਫ ਹੈ, ਤੇ ਖਾਣਾ ਤੇ ਵਿਆੰਜਨ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੰਢਾ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੈ।'
ਫਲਾਵਬਚਯਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸੀਤਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਤਤੋ ਦਦੌ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਯ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ; ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਖਾਧੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤਦ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨੈਵ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਫਲਂ ਜਲਮ੍ । ਮੇਘਨਾਦਵਧਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸੀਤੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣਾਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਖਾਧਾ, ਨਾ ਪੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਘਨਾਦ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਨ ਯਾਤਿ ਨੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਯ ਏਵਂ ਪੁਰੁषੋ ਯੋਗੀ ਤਦ੍ਵਧ੍ਯੋ ਰਾਵਣਤ੍ਮਜਃ
ਉਹ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਸੁੱਤਾ, ਨਾ ਖਾਧਾ; ਰਾਵਣ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ; ਐਸਾ ਯੋਗੀ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍ । ਵਹਨਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਦ੍ਵਿਜਰੂਪੀ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੌਟਪਰਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਅਗਨਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦਇਆਲੂ ਆਇਆ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਦੀ ਵਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਆਇਆ।
ਵਹ੍ਨਿਰੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਮ ਮਹਾਭਾਗ ਸੀਤਾਸਂਗੋਪਨਂ ਕੁਰੁ । ਸਪ੍ਤਾਹਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚੈਵ ਰਾਵਣੋ ਦੁष੍ਟਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਮ, ਮਹਾਂਭਾਗਾ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਵੋ; ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਵਣ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਰਾਖਸ, ਆਵੇਗਾ।
ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਜਾਨਕੀਂ ਚ ਹਰਿष੍ਯਤਿ । ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਂਨਂ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੋ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਵੇਦੈਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਿਃ ਕਥਿਤਂ ਨ ਚ ਦੈਵਾਤ੍ਪਰਂ ਵਰਮ੍
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਚ੍ਛਾਯਾऽਤ੍ਰੈਵ ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੁ । ਕਲਤ੍ਰਵਰ੍ਜਨਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹੇ; ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਸਭ ਲਈ ਨਿੰਦਨਯ ਹੈ।
ਸੀਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰੁਦਤੀਂ ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ । ਸੀਤਯਾ ਸਦृਸ਼ੀ ਛਾਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮਸਂਨਿਧੌ
ਅਗਨਿ ਨੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ; ਸੀਤਾ ਵਰਗੀ ਛਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹੀ।
ਸਾ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਹृਤਾ ਪੂਰ੍ਵ ਰਾਵਣੇਨਾਵਲੀਲਯਾ । ਸਮੁਦ੍ਦਧਾਰ ਤਾਂ ਰਾਮੋ ਨਿਹਤ੍ਯ ਤਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍
ਉਹ ਛਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਵਣ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ ਸੀ; ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਰਾਵਣ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਗੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁਕਤ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਹ੍ਨੌ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਕਾਲੇ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਵਹ੍ਨੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ । ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਛਾਯਾਂ ਚ ਸਂਰਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਦੌ ਰਾਮਾਯ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਅਗਨਿ-ਪਰੀਖਾ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਛਾਂ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਈ; ਅਗਨਿ ਨੇ ਛਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਸ੍ਤਾਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਮੁਦਾ । ਛਾਯਾ ਤਸ੍ਥੌ ਵਹ੍ਨਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਰਾਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਛਾਇਆ ਅੱਗ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਤਪਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਨਾਰਾਯਣਸਰੋਵਰੇ । ਤਪਸ਼੍ਚਕਾਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼ਾਤਵਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਛਾਇਆ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸਰੋਵਰ 'ਤੇ ਤਪ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸੌ ਸਾਲ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ।
ਵਰਂ ਵृਣੁष੍ਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਮੁਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚ ਤਾਮ੍ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਿਵਂ ਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਵਰ ਮੰਗ।' ਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪਰੀਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੀ।
ਪਤਿਂ ਦੇਹਿ ਪਞ੍ਚਧਾ ਸਾ ਵਰਂ ਵਵ੍ਰੇ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਂਪਤ੍ਪ੍ਰਦਸ੍ਤੁष੍ਟਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਸ਼ਰ੍ਵੋ ਵਰਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਨੈਣ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਕੋਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਪੰਜ ਪਤੀ ਦੇਵੋ।' ਸਰਵ ਸੰਪਤਿ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਰਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸਾਧ੍ਵਿ ਤ੍ਵਂ ਪਞ੍ਚਧਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਤਿਂ ਦੇਹੀਤਿ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ । ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਰੇਰਂਸ਼ਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਵ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਵਾਰੀ ਪਤੀ ਮੰਗਿਆ। ਪੰਜ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਹਰੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬਣਨਗੇ।'
ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਧੁਨਾ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਸਾ ਚ ਚ੍ਛਾਯਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਯਜ੍ਞਕੁਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਹੁਣ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਛਾਇਆ ਹੀ ਯਜਨ ਕੁੰਡ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਯੁਗੇ ਵੇਦਵਤੀ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ । ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਛਾਯਾ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਤ੍ਰਿਹਾਯਣੀ
ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੇਦਵਤੀ ਸੀ, ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਪੀ ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਾ ਚ ਤੇਨ ਕृष੍ਣਾ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀਨ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛੋਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ।
ਰਾਜਾ ਦਦੌ ਫਾਲ੍ਗੁਨਾਯ ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮਾਤਰਂ ਵੀਰੋ ਵਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਯਾऽਧੁਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਸੁਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਹੁਣ ਇਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਤਾ ਗृਹਾਣ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ । ਸ਼ਂਭੋਰ੍ਵਰੇਣ ਪੂਰ੍ਵ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਮਾਤੁਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਪ ਆਖਿਆ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਲੈ ਲੈ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਰ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ।'
ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਸ੍ਤੇਨ ਹੇਤੁਨਾ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ । ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਞ੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਪਤੀ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਹਨ। ਚੌਦਾਂ ਇੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਇੰਦਰ ਹੀ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਹਨ।
ਸ਼ਂਕਰੇਣਾਭਿਸਂਸ਼ਪ੍ਤਾ ਸਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤੇਨ ਚ । ਭਰ੍ਤਾਤੇ ਭਸ੍ਮਸਾਦ੍ਭੂਤੋ ਹਰਕੋਪਾਨਲੇਨ ਚ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਮਾਂ ਦੀ ਡਾਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।