ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਪੂਤੋऽਸਿ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯੌਤੁਕਂ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸੇ ਮਹਸੇ ਭੁਵਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਪੂਰਾ ਦਾਜ਼ ਦੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸੁਦਸ਼ਂਨੇਨ ਚਕੇਣ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਕੋਟਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੋਟਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰੋ ਹਰੇਰ੍ਮੁਨੇ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਸੀ। ਸਕੰਦ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬਾਣਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕੋਟਰੀ ਤਥਾ
ਬਾਣ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਕੋਟਰੀ ਨੇ ਵੀ ਬਾਣ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿਲੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਹਨ੍ਤਾਰੋ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਭੈਰਵ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਤੋऽਪ੍ਯਨਿਰੁਦ੍ਧਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਵੀ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਬਾਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਜਲਦੀ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਭਵ ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਵਤ੍ਸ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਹਿਰ੍ਭਵ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨਿਰੁੱਧ, ਉੱਠੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਬੇਟਾ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਭੀਤੋषਾ ਰੁਦਤੀ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ਼ਾ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਕਾਂਪ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ: 'ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ!'
ਅਭੇਯੇऽਪ੍ਯਭਯਂ ਦੇਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਘੋਰਦਾਰੁਣੇ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਃ
ਖਤਰਨਾਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਨਾਹੀ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਊषਾਦਤ੍ਤਂ ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਕਾਰਾऽऽਰੋਹਣਂ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਥ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬਹਿਃ ਸਂਭੂਯ ਸ਼ਿਬਿਰਾਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਣਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਂਨਾਹਿਕਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਂ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਲੋਚਨਂ ਪਰਮ੍
ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਲਾਲ ਹੋਏ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਰੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਘੋਰਸਂਗ੍ਰਾਮਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਿषੋਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ—ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਪਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ ਅਯੇ ਵੀਰ ਮਹਾਦੁष੍ਟ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤ । ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਵਂਸ਼ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਯਸ਼ਸ੍ਕਰ
ਬਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਵੱਡਾ ਬੀਰ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਨੀਤੀ-ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ! ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਲੰਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਪਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਭਵਨੇਵ ਨਿਰੋਧਂ ਸ੍ਵਕੁਲਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਹੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਗੋਕੁਲੇ ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਤੇਰਾ ਦਾਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੀ; ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦਨੰਦਨ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਰਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਨਾਂ ਦੁष੍ਟਃ ਪਰਮਲਮ੍ਪਟਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਤੇ ਵਿਅੰਗੀ ਸੀ।
ਜਘਾਨ ਪੂਤਨਾਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨਾਰੀਘਾਤੀ ਹ੍ਯਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਜਘਾਨ ਮੈਥੁਨੇਨ ਚ
ਉਸਨੇ ਪੁਤਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਸੀ। ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਯੋਨਿਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਮਤਿਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਉਸਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰਤਾ ਕੀਤੀ।
ਭੀष੍ਮਕਂ ਮਾਨਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਬਲਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਸਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਯੋਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯਭृਤ੍ਯੋ ਦੇਵਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ ਮਣੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਘਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਣਿਕਨ੍ਯਕਾਮ੍
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਸੀ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਨਮੋਲ ਮਣੀ ਪਾਈ। ਉਸਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਣੀ ਤੇ ਕੁੜੀ ਦੋਵੇਂ ਲੈ ਲਏ।
ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਜਘਾਨ ਸਃ
ਉਸਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਾਲ੍ਬਂ ਚ ਜਰਾਸਂਧਂ ਚ ਦਾਰੁਣਃ । ਸਂਜਹਾਰ ਭੁਵੋ ਭੂਪਸਮੂਹਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍
ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਸ਼ਾਲਵ ਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਵਰਗੇ ਕਠੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਾਯਾਨ੍ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਤਜ੍ਜਹਾਰ ਸਃ । ਦੁਰ੍ਬਲੋ ਰਾਜਭੀਤਸ਼੍ਚਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਈ। ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਚ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਵਚਨੇਨ ਚ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਲੱਭ ਸੀ।
ਕਂਸਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਧਰ੍ਮਿष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਮਾਤੁਰੇਵ ਚ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪਰਂ ਕਿਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਕੰਸ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਰਮੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਈ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?
ਜਤ੍ਵਾ ਚ ਭਲ੍ਲੁਕਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਤਤ੍ਪਿਤੁਰ੍ਭਗਿਨੀ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚਤੁਰ੍ਣਾਂ ਕਾਮਿਨੀ ਭੁਵਿ
ਭੱਲੁਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ ਕੁੰਤੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭ੍ਰਾਤृਪਤ੍ਨੀ ਚ ਪ़ਞ੍ਚਾਨਾਂ ਕਾਮਿਨੀ ਤਥਾ । ਗੋष੍ਠੀਨੋ ਯੋਨਿਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਰਮਲਮ੍ਪਟਃ
ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਸੀ। ਗੋਪਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਔਰਤਾਂ ਵਲ ਲੋਭੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਅੰਗੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਬਰਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਪਿਬਤਿ ਵਾਰੁਣੀਮ੍ । ਯਮੁਨਾਂ ਭ੍ਰਾਤृਪਤ੍ਨੀਂ ਚ ਕਰੋਤ੍ਯਾਹ੍ਵਾਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬਲਦੇਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਿਰਾ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੀ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜਹਾਰ ਭਗਿਨੀਂ ਤਸ੍ਯ ਕੌਃਤੇਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰਨਨ੍ਦਨਃ । ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਮਾਤੁਲਸੁਤਾਂ ਸਂਨਿਬੋਧ ਕੁਲਕ੍ਰਮਮ੍
ਕੌਂਤੇਯ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਨੇ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੀਕ ਸਮਝ ਲੈ।