ਬਾਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ਼ृਣੁ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਗਣਪਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਭ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ
ਬਾਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੁਣ; ਭਰਾ ਗਣਪਤੀ, ਸੁਣ; ਭਰਾ ਕਾਰਤਿਕ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਣ।
ਸ਼ੁਭਸ਼ੁਭਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਤਥਾ । ਕृਤਕਰ੍ਮਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯ ਕੇषਾਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤृਣਾਗ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸੌ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਪਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਤਿਨਕੇ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਵੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਦੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਤਾ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਦੀ ਲਿਖਤ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਾਤਰੋ ਯੋ ਹਿ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਨਮ੍ । ਜਯੀ ਯਸ਼ਸ੍ਚ ਲਭਤੇ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਡਰਪੋਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬੇਕਾਰ ਹੈ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਗਰਂ ਸ਼ਿਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਬਲਿਨਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਪਾਰਵਤੀ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਗਰ੍ਭਾ ਤਵ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਸਭਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵਦੇਤ੍
ਕੌਣ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ? ਜੇ ਤੇਰੀ ਧੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇ।
ਇਤਿ ਮੇ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੌਟਂ ਪਰਂ ਵਚਃ । ਅਤੋऽਨਿਰੁਦ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨੌ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਪੱਕੀ ਤੇ ਔਖੀ ਟਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕੋਟਰ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਾऽਹਂ ਤੇऽਪਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਤੁਰਨ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪृਤ੍ਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਦੁਃਰ੍ਖ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਕੋਟਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਬੇਟਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ—ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ। ਪਿਤਾ ਜਦ ਵੀ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਪਰਗृਹੀਤਾ ਸਾऽਪ੍ਯਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪੌਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਯ ਚ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੋਤੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਪੂਤੋऽਸਿ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯੌਤੁਕਂ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸੇ ਮਹਸੇ ਭੁਵਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਪੂਰਾ ਦਾਜ਼ ਦੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸੁਦਸ਼ਂਨੇਨ ਚਕੇਣ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਕੋਟਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੋਟਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰੋ ਹਰੇਰ੍ਮੁਨੇ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਸੀ। ਸਕੰਦ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬਾਣਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕੋਟਰੀ ਤਥਾ
ਬਾਣ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਕੋਟਰੀ ਨੇ ਵੀ ਬਾਣ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿਲੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਹਨ੍ਤਾਰੋ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਭੈਰਵ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਤੋऽਪ੍ਯਨਿਰੁਦ੍ਧਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਵੀ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਬਾਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਜਲਦੀ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਭਵ ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਵਤ੍ਸ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਹਿਰ੍ਭਵ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨਿਰੁੱਧ, ਉੱਠੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਬੇਟਾ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਭੀਤੋषਾ ਰੁਦਤੀ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ਼ਾ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਕਾਂਪ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ: 'ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ!'
ਅਭੇਯੇऽਪ੍ਯਭਯਂ ਦੇਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਘੋਰਦਾਰੁਣੇ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਃ
ਖਤਰਨਾਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।
ਅਥਾਨਿਰੁਦ੍ਧਃ ਸਂਨਾਹੀ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਬਭੂਵ ਹ । ਊषਾਦਤ੍ਤਂ ਰਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਕਾਰਾऽऽਰੋਹਣਂ ਮੁਦਾ
ਫਿਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਥ ਲਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਬਹਿਃ ਸਂਭੂਯ ਸ਼ਿਬਿਰਾਦ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬਾਣਮੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਾਂਨਾਹਿਕਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਿਂ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਲੋਚਨਂ ਪਰਮ੍
ਕੈਂਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਾਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ, ਲਾਲ ਹੋਏ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਬਾਣਸ਼੍ਚ ਤਮੁਵਾਚ ਰੁषਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਘੋਰਸਂਗ੍ਰਾਮਮਧ੍ਯੇ ਚ ਵਿषੋਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬਾਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਆਖਿਆ—ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਪਕਦਾ ਹੋਇਆ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ ਅਯੇ ਵੀਰ ਮਹਾਦੁष੍ਟ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਵਰ੍ਜਿਤ । ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਵਂਸ਼ਕੁਲਾਙ੍ਗਾਰ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇऽਯਸ਼ਸ੍ਕਰ
ਬਾਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਓ ਵੱਡਾ ਬੀਰ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ, ਨੀਤੀ-ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ! ਚੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਕਲੰਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਪਿਤਾ ਤੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਹਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ । ਤਤੋ ਜਾਤੋ ਭਵਨੇਵ ਨਿਰੋਧਂ ਸ੍ਵਕੁਲਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਪਿਤਾਮਹੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ । ਗੋਕੁਲੇ ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਃ
ਤੇਰਾ ਦਾਦਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸੀ; ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੰਦਨੰਦਨ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਚ ਗੋਪਸ੍ਯ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਪਸ਼ੁਰਕ੍ਸ਼ਕਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਾਰਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਨਾਂ ਦੁष੍ਟਃ ਪਰਮਲਮ੍ਪਟਃ
ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿਚ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਤੇ ਵਿਅੰਗੀ ਸੀ।
ਜਘਾਨ ਪੂਤਨਾਂ ਸਦ੍ਯੋ ਨਾਰੀਘਾਤੀ ਹ੍ਯਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਆਗਤ੍ਯ ਮਥੁਰਾਂ ਕੁਬ੍ਜਾਂ ਜਘਾਨ ਮੈਥੁਨੇਨ ਚ
ਉਸਨੇ ਪੁਤਨਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਸੀ। ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਕੁਬਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਨਰਕਂ ਹਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਮੂਹਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਯੋਨਿਲੁਬ੍ਧਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਮਤਿਨਿष੍ਠੁਰਃ
ਉਸਨੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਰਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰਤਾ ਕੀਤੀ।
ਭੀष੍ਮਕਂ ਮਾਨਵਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਬਲਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍
ਭੀਸ਼ਮਕ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਸਦੀ ਧੀ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭੀ ਯੋਗ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ।