ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਨਿष੍ਠਸ਼੍ਚ ਹृਤ੍ਪਦ੍ਮੇ ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼੍ਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼ਃ ਮੇषਸ਼੍ਚ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਮੇਸ਼, ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਦਿਨ ਰਾਤ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸੂਰਜ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਵੀ ਗੁਰੂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਃ ਕਪਿਲੋ ਨਰੋ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥਾ । ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਹृਦਯਾਮ੍ਭੋਜੇ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸo
ਸਨਤਕੁਮਾਰ, ਕਪਿਲ, ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨਵਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯੋਗਿਨਾਂ ਵਰਾਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਚ ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸo
ਮਨੂ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਦਿਂ ਸਰ੍ਵਬੀਜਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਚ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸo
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।
ਗਣੇਸ਼ ਉਵਾਚ ਅਭਾਗ੍ਯਂ ਚ ਬਲੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਮੂਢੋऽਯਮੀਦृਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ
ਗਣੇਸ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਬਲੀ ਦੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਕਲਮੰਦ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸ੍ਕਨ੍ਦ ਉਵਾਚ ਅਯੇ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਚ ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਃ ਕਥਾ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਚ ਮਧੋਃ ਕੈਟਭਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਕੰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਭਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ, ਹਿਰਣਯਾਕਸ਼, ਮਧੁ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੈਟਭ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ?
ਪੂਰ੍ਵਜਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਕ੍ਰਮੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਨੀਤਾ ਲੀਲਯਾ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਪੁਰਖੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਭਗਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਤਸ੍ਯ ਕੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ੁਭਾਯਚ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਪ ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ; ਭਰਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ।
ਤੇषਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨੁਵਾਚਾਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕੋਪਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਨਯਨੋ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਯਥਾऽਨ੍ਤਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਬਾਣ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਤਃ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਤਾਤ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ । ਸ਼ृਣੁ ਭ੍ਰਾਤਰ੍ਗਣਪਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਭ੍ਰਾਤਸ਼੍ਚ ਕਾਰ੍ਤਿਕ
ਬਾਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਪਿਤਾ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਸੁਣ; ਭਰਾ ਗਣਪਤੀ, ਸੁਣ; ਭਰਾ ਕਾਰਤਿਕ, ਤੂੰ ਵੀ ਸੁਣ।
ਸ਼ੁਭਸ਼ੁਭਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਤਥਾ । ਕृਤਕਰ੍ਮਾਤਿਰਿਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਰ੍ਯ ਕੇषਾਂ ਚ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਜੋ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਵਿਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਤृਣਾਗ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲੋ ਨ ਜੀਵਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਮੌਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸੌ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਪਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਕ ਤਿਨਕੇ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਵੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਯਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਂ ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਲਿਖਿਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਦੇਵ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਤਾ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਦੀ ਲਿਖਤ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਕਾਤਰੋ ਯੋ ਹਿ ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਨਮ੍ । ਜਯੀ ਯਸ਼ਸ੍ਚ ਲਭਤੇ ਮृਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੋ ਡਰਪੋਕ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਬੇਕਾਰ ਹੈ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਕਮਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਨਗਰਂ ਸ਼ਿਵਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਚ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਬਲਿਨਾ ਤਥਾ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ, ਪਾਰਵਤੀ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਤਿਕ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋ ਵਾ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਗਰ੍ਭਾ ਤਵ ਕਨ੍ਯੇਤਿ ਸਭਾਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਕੋ ਵਦੇਤ੍
ਕੌਣ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ? ਜੇ ਤੇਰੀ ਧੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇ।
ਇਤਿ ਮੇ ਵਜ੍ਰਤੁਲ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਿਕੌਟਂ ਪਰਂ ਵਚਃ । ਅਤੋऽਨਿਰੁਦ੍ਵਂ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਘਾਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ ਅਨ੍ਯਥਾ ਜ੍ਵਲਦਗ੍ਨੌ ਚ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਵਜਰ ਵਰਗੀ ਪੱਕੀ ਤੇ ਔਖੀ ਟਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕੋਟਰ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਵਤ੍ਸ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਾਤਾऽਹਂ ਤੇऽਪਿ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਤੁਰਨ੍ਤੇਨਾਪਿ ਪृਤ੍ਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਦੁਃਰ੍ਖ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਕੋਟਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਬੇਟਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ—ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹਾਂ। ਪਿਤਾ ਜਦ ਵੀ ਜਲਦੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਪਰਗृਹੀਤਾ ਸਾऽਪ੍ਯਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਾਤੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪੌਤ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾਯ ਚ
ਜੋ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੋਤੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਮਹਤੇ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦੇਹਿ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਪੂਤੋऽਸਿ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਹ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦੇ। ਭਾਰਤ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਯੌਤੁਕਂ ਦੇਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਯਸ਼ਸੇ ਮਹਸੇ ਭੁਵਿ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਰਣਮਧ੍ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਮਾਧਵਃ
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ ਲਈ ਪੂਰਾ ਦਾਜ਼ ਦੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮਾਧਵ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸੁਦਸ਼ਂਨੇਨ ਚਕੇਣ ਕੋ ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਕੋਟਰੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਪੁਂਗਵਃ
ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕੋਟਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਤ੍ਰ ਪੌਤ੍ਰੋ ਹਰੇਰ੍ਮੁਨੇ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਃ ਸੇਨਾਪਤਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਂਕਰਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਥਾਂ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਦਾ ਪੋਤਾ ਸੀ। ਸਕੰਦ, ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਬਾਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਬਾਣਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਕੋਟਰੀ ਤਥਾ
ਬਾਣ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਕੋਟਰੀ ਨੇ ਵੀ ਬਾਣ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿਲੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅष੍ਟੌ ਚ ਭੈਰਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਹਨ੍ਤਾਰੋ ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪਾਣਯਃ
ਉੱਥੇ ਅੱਠ ਭੈਰਵ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਨ; ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੂਤੋऽਪ੍ਯਨਿਰੁਦ੍ਧਮੁਵਾਚ ਹ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਬਾਣਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਵੀ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਬਾਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲੋਂ ਜਲਦੀ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਅਨਿਰੁਦ੍ਧੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਭਦ੍ਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਭਵ ਸਾਂਨਾਹਿਕੋ ਵਤ੍ਸ ਕੁਰੁ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਹਿਰ੍ਭਵ
ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਨਿਰੁੱਧ, ਉੱਠੋ, ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ—ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਬੇਟਾ, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਭੀਤੋषਾ ਰੁਦਤੀ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਸਸ੍ਮਾਰ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਹਾਮਾਯੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਣੇਸ਼੍ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ਼ਾ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਕਾਂਪ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ: 'ਬਚਾ ਲਓ, ਬਚਾ ਲਓ, ਮਹਾਂਮਾਇਆ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ!'
ਅਭੇਯੇऽਪ੍ਯਭਯਂ ਦੇਹਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਘੋਰਦਾਰੁਣੇ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤਾਂ ਮਾਤਾ ਸ੍ਨੇਹਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸਮਃ
ਖਤਰਨਾਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪਿਆਰ ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ।