ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਪਤ੍ਰਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਂਭਾषਣਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਕੱਪੜਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੁਪ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਖੀਨਾਂ ਸਂਮਤੇਨ ਚ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਰੇਮੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਵਾਈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਤਾਮੁਵਾਹ ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਰਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਮੁਭਯੋਃ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਸਮਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਨ ਬੁਬੁਧੇ ਸ੍ਮਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ । ਊषਾ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਨਵੋਢਾ ਨਵਸਂਗਮਾਤ੍
ਸਮਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮੁਕੀ । ਏਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਰਹਸਿ ਸਂਗਮਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍
ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਮਿਲਾਪ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਊषਾਨਿਰੁਦ੍ਧਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਇਕਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਭੀਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤੇ ਸਮੂਤੁਰ੍ਬਾਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਕੰਦ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਊਚੁਃ ਅਹੋ ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਕਾਲੋऽਯਮਤੀਵ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾਏ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਗਸਂਗਮਂ ਨਾਥ ਸਾਧੂਨਾਂ ਦੁਃਖਕਾਰਣਮ੍ । ਸਂਸਰ੍ਗਜਾ ਗੁਣਾ ਦੋषਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਬਿਨਾਂ ਲਗਾਵਟ ਵਾਲਾ ਮਿਲਾਪ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੂਤੀ ਸਮਾਨੀਯ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਰਣਸ਼ੂਰਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਆਪ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆਈ—ਜੋ ਯੋਧਾ, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ।
ਯੁਵਾਨਂ ਵ੍ਯਾਧਿਹੀਨਂ ਚ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਦਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸਂਭੋਗਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਈ। ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਵ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾऽਪ੍ਯੂषਾਗਰ੍ਭਵਤੀ ਸਤੀ । ਕੁਲਜਾ ਕੁਲਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਧੀ ਉਸ਼ਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦੌਹਿਤ੍ਰੋ ਵਾऽਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀ ਬਭੁਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਵ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰੌਢਾਂ ਨਗਰੀਂ ਨਾਗਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਨਾਤੀ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਵੇਖ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਖਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਵਰਾਧੀਨਾਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਾਮ੍ । ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਿਰੀਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਹਸ੍ਯੇ ਰਤਿਸਙ੍ਗਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਚ़ਞ੍ਚਲੇਕ੍ਸ਼ਣਵੀਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚ ਬਾਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਣਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਰਿਤਃ ਸ਼ਭੁਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸ਼ਿਵਯਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੈਰਵ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਚ ਯੋਗਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਅष੍ਟਭਿਰ੍ਭੈਰਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰੈਰੇਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕੈਃ
ਭੈਰਵੀ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਅੱਠ ਭੈਰਵ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋਕਿਆ।
ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਸ਼੍ਚ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡੈਰ੍ਵੇਤਾਲੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਯੋਸੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੈ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਵੇਤਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚੰਡ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਕੋਟਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਮਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਯਥਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿਤਾਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰੋ ਬਾਣਂ ਮੂਢਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਕੋਟਰਾ, ਪ੍ਰਾਮਦੇਵੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਪਰ ਮੂੜ੍ਹ ਸੀ, ਭਲੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨੀਤੀ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਬਾਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਭਾਰਤੇ ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ ਬਾਣਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਆਏ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਵਿਰਾਜਤੇ । ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਸੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸਃ ਸਦੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਕਥ੍ਯਤੇ ਤੇਨ ਕੋਵਿਦੈਃ । ਧਾਤੁਰ੍ਵਿਧਾਤਾ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭੁਵਿ
ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਚੱਕਰ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਆਪ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਃ । ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ਼੍ਚ ਨਿਰੀਹਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿਕਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਦੇਹਿਨਃ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਸ਼ਵੋ ਜੀਵੋ ਸਂਗ੍ਰਾਮਸ੍ਤੇਨ ਸਂਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਮੁਰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹਾਕਾਸ਼ੋ ਯਥਾ ਮੂਢ ਦਿਸ਼ਸ੍ਤਥਾ । ਤਥਾऽऽਤ੍ਮਾ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰੋ ਦੇਹੀ ਚ ਧ੍ਯਾਨਹੇਤੁਨਾ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਛਿੱਦਰ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ ਵੱਡਾ ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀਆਂ, ਐ ਮੂੜ੍ਹ। ਇਉਂ ਹੀ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਨਿਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮਪਿ ਸਂਹਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦੁਰ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਬਲਵਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਨਿਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਨ੍ਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹਨ, ਉਹ ਅਨਿਰੁੱਧ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਵੀ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਵਿਤ੍ਤਂ ਯਯੋਰੇਵ ਸਮਂ ਬਲਮ੍ । ਤਯੋਰ੍ਵਿਵਾਹੋ ਮੈਤ੍ਰੀ ਚ ਨ ਤੁ ਪੁष੍ਟਵਿਪੁष੍ਟਯੋਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਾਕਤ ਬਰਾਬਰ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਦੋਸਤੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਪੂਰੇ ਤੇ ਅਧੂਰੇ ਵਿਚ।
ਬਲਿਃ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸਾਰਭੂਤੋ ਮਹਾਰਥਃ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯੇਨ ਨੀਤਸ਼੍ਚ ਸੁਤਲਂ ਸ ਹਰੇਃ ਕਲਾ
ਬਲੀ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਪਿਓ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਇਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਤਲ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵੇ ਚਾਂਸ਼ਕਲਾਃ ਪੁਂਸਃ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਸ੍ਯ ਚ । ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸਭ ਜੀਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ।