ਰਥਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸ ਨਿਦ੍ਵਿਤਂ ਬਾਲਕਂ ਮੁਦਾ । ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਭਦ੍ਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਚ੍ਛੋਣਿਤਪੁਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਯਯੌ । ਅਥਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਪਈਆਂ।
ਅਹੋ ਬਾਣਹਰੋ ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਵਗਤਃ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਅਰੇ, ਬਾਣਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਮ੍ਬਕਾਮਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਕृष੍ਣਾਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਨਾ ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਾਨੁਡਂ ਵੀਰਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸਾਂਬਾ, ਕਾਮਬਲਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਗਾਣੁਡਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਗਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਪਦਮਾ, ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।
ਸਗਣੈਃਸ਼ਂਕੇਰਣੈਵ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਥ ਸਾ ਯੋਗਿਨੀ ਧਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਗਣ, ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਦਰਨੀਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ । ਬਾਰਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸ਼ਾਂਤਾ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਬਾਰਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਾਲ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਣਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ। ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯੋਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਾਮੂषਾਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ, ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅੰਦਰ ਵੜਾਈ ਕਰਵਾਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਊषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਪਤ੍ਰਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਂਭਾषਣਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਕੱਪੜਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੁਪ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਖੀਨਾਂ ਸਂਮਤੇਨ ਚ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਰੇਮੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਵਾਈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਤਾਮੁਵਾਹ ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਰਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਮੁਭਯੋਃ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਸਮਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਨ ਬੁਬੁਧੇ ਸ੍ਮਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ । ਊषਾ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਨਵੋਢਾ ਨਵਸਂਗਮਾਤ੍
ਸਮਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮੁਕੀ । ਏਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਰਹਸਿ ਸਂਗਮਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍
ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਮਿਲਾਪ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਊषਾਨਿਰੁਦ੍ਧਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਇਕਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਭੀਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤੇ ਸਮੂਤੁਰ੍ਬਾਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਕੰਦ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਊਚੁਃ ਅਹੋ ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਕਾਲੋऽਯਮਤੀਵ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾਏ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਗਸਂਗਮਂ ਨਾਥ ਸਾਧੂਨਾਂ ਦੁਃਖਕਾਰਣਮ੍ । ਸਂਸਰ੍ਗਜਾ ਗੁਣਾ ਦੋषਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਬਿਨਾਂ ਲਗਾਵਟ ਵਾਲਾ ਮਿਲਾਪ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੂਤੀ ਸਮਾਨੀਯ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਰਣਸ਼ੂਰਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਆਪ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆਈ—ਜੋ ਯੋਧਾ, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ।
ਯੁਵਾਨਂ ਵ੍ਯਾਧਿਹੀਨਂ ਚ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਾਦਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਸਂਭੋਗਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਬੁਬੁਧੇ ਨ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਈ। ਉਹ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਵ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾऽਪ੍ਯੂषਾਗਰ੍ਭਵਤੀ ਸਤੀ । ਕੁਲਜਾ ਕੁਲਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਤਪ੍ਤਾਙ੍ਗਾਰਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਧੀ ਉਸ਼ਾ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਲਕ। ਉਹ ਚੰਗੇ ਘਰ ਦੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਦੌਹਿਤ੍ਰੋ ਵਾऽਪਿ ਦੌਹਿਤ੍ਰੀ ਬਭੁਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਤਵ। ਕਨ੍ਯਾਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰੌਢਾਂ ਨਗਰੀਂ ਨਾਗਰਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਨਾਤੀ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਵੇਖ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਖਵਿਕ੍ਸ਼ਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਵਰਾਧੀਨਾਂ ਚ ਚਞ੍ਚਲਾਮ੍ । ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸਙ੍ਗਿਰੀਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਹਸ੍ਯੇ ਰਤਿਸਙ੍ਗਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਸਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਚ़ਞ੍ਚਲੇਕ੍ਸ਼ਣਵੀਕ੍ਸ਼ਤਾਮ੍ । ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਲਜ੍ਜਿਤਸ਼੍ਚ ਬਾਣਸ੍ਤਤ੍ਰ ਚੁਕੋਪ ਹ
ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਾਣਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਚ ਆ ਗਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਚ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਾਰਿਤਃ ਸ਼ਭੁਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਰਿਤਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਸ੍ਕਨ੍ਦੇਨ ਸ਼ਿਵਯਾ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਲੜਾਈ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਗਣੇਸ਼, ਸਕੰਦ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਭੈਰਵ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਕਾਲ੍ਯਾ ਚ ਯੋਗਿਨੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਤਤਮ੍ । ਅष੍ਟਭਿਰ੍ਭੈਰਵੈਸ਼੍ਚੈਵ ਰੁਦ੍ਰੈਰੇਕਾਦਸ਼ਾਤ੍ਮਕੈਃ
ਭੈਰਵੀ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਅੱਠ ਭੈਰਵ ਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋਕਿਆ।
ਭੂਤੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਸ਼੍ਚ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡੈਰ੍ਵੇਤਾਲੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ । ਯੋਸੀਨ੍ਦ੍ਰੈਰਪਿ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰੈ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਵੇਤਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਚੰਡ ਵਰਗੇ ਤਿੱਖੇ ਰੁਦਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ।
ਕੋਟਰ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਮਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਯਥਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਹਿਤਾਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਸ਼ਂਕਰੋ ਬਾਣਂ ਮੂਢਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਾਵਹਮ੍
ਕੋਟਰਾ, ਪ੍ਰਾਮਦੇਵੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੋਕਿਆ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਬਾਣਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਪਰ ਮੂੜ੍ਹ ਸੀ, ਭਲੇ, ਸੱਚੇ ਤੇ ਨੀਤੀ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਬਾਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਥਾਮੇਤਾਂ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍ । ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣੇ ਭਾਰਤੇ ਸ੍ਵਯਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ ਬਾਣਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਆਏ।