ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਨ੍ਯਾਕਾਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਰਦ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਵਾਨਂ ਯੁਵਾਤੀ ਸਤੀ । ਪਰਮੇਚ੍ਛਾ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਭੀਤ੍ਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਪਾਪਵਂਸ਼ਜਾ । ਤ੍ਯੇਜੇਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਰਂ ਪਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਂ ਗृਹਮ੍
ਪਰ ਸੋਹਣੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਨਂ ਗृਹਕਾਰ੍ਯ ਚ ਕੁਲਲਜ੍ਜਾਂ ਕੁਲਦ੍ਵਯਮ੍ । ਯੁਵਾਨਂ ਰਤਿਸ਼ੂਰਂ ਚਾਪ੍ਯਤਿਨੀਚ ਨ ਹਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ, ਦੋਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਰਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤ੍ਯਜੇਜ੍ਜਾਤਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਣਾਮਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ਯੁਵਤੀਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਤ, ਧਰਮ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਖਰੀ ਵਕਤ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰੱਖੇ।
ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ੇਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਮਾਯਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ । ਹृਦਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਭਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਉਹਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਪਰ ਮਕਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਰੇਜ਼ਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਸਾਂ ਮਨੋ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤੋ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕਾ । ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸੁਯੋਗਿਨੀਂ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ; ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਸਿਆਣੀ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵੇ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਮਾਤ੍ਤਮਵਲੀਲਯਾ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਣੇਸ਼ਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਮਗਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਸ਼੍ਰੁਣੋਤਿ ਯਥਾ ਬਾਣਃ ਸ਼ੁਭਕਾਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਯਯੌ ਤੁਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ; ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯਂ ਲੀਲਯਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ । ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਚਾਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਯੋਗਤਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਏ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਰਥਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸ ਨਿਦ੍ਵਿਤਂ ਬਾਲਕਂ ਮੁਦਾ । ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਭਦ੍ਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਚ੍ਛੋਣਿਤਪੁਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਯਯੌ । ਅਥਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਪਈਆਂ।
ਅਹੋ ਬਾਣਹਰੋ ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਵਗਤਃ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਅਰੇ, ਬਾਣਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਮ੍ਬਕਾਮਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਕृष੍ਣਾਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਨਾ ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਾਨੁਡਂ ਵੀਰਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸਾਂਬਾ, ਕਾਮਬਲਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਗਾਣੁਡਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਗਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਪਦਮਾ, ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।
ਸਗਣੈਃਸ਼ਂਕੇਰਣੈਵ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਥ ਸਾ ਯੋਗਿਨੀ ਧਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਗਣ, ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਦਰਨੀਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ । ਬਾਰਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸ਼ਾਂਤਾ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਬਾਰਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਾਲ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਣਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ। ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯੋਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਾਮੂषਾਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ, ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅੰਦਰ ਵੜਾਈ ਕਰਵਾਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਊषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੈਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਦੂਰਪਤ੍ਰਕੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ । ਦ੍ਵਯੋਃ ਸਂਭਾषਣਂ ਤਤ੍ਰ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਕੱਪੜਿਆਂ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਸਿੰਧੂਰ ਵਾਲੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਗੁਪ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸਖੀਨਾਂ ਸਂਮਤੇਨ ਚ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਰੇਮੇ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ
ਉਸ ਨੇ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕਰਵਾਈ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਤਾਮੁਵਾਹ ਸ੍ਮਰਾਤ੍ਮਜਃ । ਰਤਿਰ੍ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਮੁਭਯੋਃ ਸੁਖਕਾਰਣਮ੍
ਸਮਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਹੁਟੀ ਬਣਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਨ ਬੁਬੁਧੇ ਸ੍ਮਰਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਃ । ਊषਾ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਨਵੋਢਾ ਨਵਸਂਗਮਾਤ੍
ਸਮਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਤੇ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਪੁਂਸਸ਼੍ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਕਾਮੁਕੀ । ਏਵਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਰਹਸਿ ਸਂਗਮਃ ਸੁਮਨੋਹਰਃ ਬਭੂਵ ਸੁਚਿਰਂ ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਤ੍
ਉਹ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਮਿਲਾਪ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਾਨਾo ਊषਾਨਿਰੁਦ੍ਧਯੋਃ ਸਂਗਮੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਅਨੀਰੁੱਧ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੇ ਇਕਸੌ ਚੌਦਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਭੀਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤੇ ਸਮੂਤੁਰ੍ਬਾਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਹੁਣ ਪੰਦਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਬਾਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਕੰਦ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਕਾ ਊਚੁਃ ਅਹੋ ਦੁष੍ਟਸ਼੍ਚ ਕਾਲੋऽਯਮਤੀਵ ਦੁਰਤਿਕ੍ਰਮਃ । ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਬਾਲਿਕਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਪਤਿਮਿਚ੍ਛਤਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹਾਏ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਤੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਙ੍ਗਸਂਗਮਂ ਨਾਥ ਸਾਧੂਨਾਂ ਦੁਃਖਕਾਰਣਮ੍ । ਸਂਸਰ੍ਗਜਾ ਗੁਣਾ ਦੋषਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਬਿਨਾਂ ਲਗਾਵਟ ਵਾਲਾ ਮਿਲਾਪ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੂਤੀ ਸਮਾਨੀਯ ਪਰਂ ਵਰਮ੍ । ਰਣਸ਼ੂਰਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਆਪ ਹੀ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਵਰ ਲਿਆਈ—ਜੋ ਯੋਧਾ, ਮਹਾਂਵੀਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਰਥੀ ਸੀ।