ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਂ ਵਰਾऽऽਲੀਨਾਂ ਕਿਂ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਬੌਧਯਾਮਾਸ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸੁਯੋਗਿਨੀ
ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਸ੍ਮਾਤੇ ਭੀਤਿਰੁਲ੍ਬਣਾ ।ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ਿਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯੇ ਨਗਰੇ ਸਤਿ
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਸੁਭਾਗੀਏ! ਤੇਰੀ ਡਰ ਇੰਨੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਇਸ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟਂ ਪਲਾਯਤੇ । ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਸ਼ਿਵਾਲਯਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਚੰਗੇਪਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਦਦਾਤਿ ਮਙ੍ਗਲਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਹ੍ਗਲਾ
ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇਪਣ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਹਾਰਂ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਤੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸਖੀ ਗਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਹ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਉਸਦੀ ਸਖੀ, ਬਾਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਦੁਰਗਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਕੰਦ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਸਤੀ । ਬਾਣਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਵਿषਸਾਦ ਪ੍ਰਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਜਹਾਸ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੁਰ੍ਗਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਤੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਣਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ, ਦੁਰਗਾ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸ ਪਏ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਦੁਃਖਮਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਮਭਮੋਹਿਤਃ । ਸਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰੇਣ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਯੋਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾ । ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਦੁਰ੍ਗਾ ਵਰਮੇਵ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਮਤ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਚੇ ਚ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੂਕ੍ਵਤ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਭਗਵਾਨ੍ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਨ੍ਯਾਕਾਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ, ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮਰਦ ਵਿਖਾਇਆ।
ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੁਵਾਨਂ ਯੁਵਾਤੀ ਸਤੀ । ਪਰਮੇਚ੍ਛਾ ਭਵੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਭੀਤ੍ਯਾ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਸੋਹਣੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸੁਵੇषਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਪਾਪਵਂਸ਼ਜਾ । ਤ੍ਯੇਜੇਨ੍ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਸ੍ਵਾਹਾਰਂ ਪਤਿਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਂ ਗृਹਮ੍
ਪਰ ਸੋਹਣੇ ਮਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਪੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬੇਸ਼ਰਮ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ, ਆਪਣਾ ਖਾਣਾ, ਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਨਂ ਗृਹਕਾਰ੍ਯ ਚ ਕੁਲਲਜ੍ਜਾਂ ਕੁਲਦ੍ਵਯਮ੍ । ਯੁਵਾਨਂ ਰਤਿਸ਼ੂਰਂ ਚਾਪ੍ਯਤਿਨੀਚ ਨ ਹਿ ਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਕਲ, ਘਰ ਦੇ ਕੰਮ, ਦੋਨਾਂ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਗਿਰਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤ੍ਯਜੇਜ੍ਜਾਤਿਂ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਣਾਮਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ਯੁਵਤੀਂ ਸਦਾ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਤ, ਧਰਮ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਖਰੀ ਵਕਤ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਰੱਖੇ।
ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ੇਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਮਾਯਾਯੁਕ੍ਤਾਂ ਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸੇਤ੍ । ਹृਦਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਭਂ ਨਾਰੀਣਾਂ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਉਹਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਪਰ ਮਕਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਨੂੰ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰੋ; ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਰੇਜ਼ਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਸਾਂ ਮਨੋ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤੋ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਵੈਦਿਕਾ । ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸੁਯੋਗਿਨੀਂ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਜਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ; ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਸਿਆਣੀ ਯੋਗਿਨੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਵੇ।
ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਮਾਤ੍ਤਮਵਲੀਲਯਾ । ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵੋ ਗਣੇਸ਼ਂ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਅਨਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਬੇਪਰਵਾਹ ਤੇ ਮਗਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਗਣੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਨ ਸ਼੍ਰੁਣੋਤਿ ਯਥਾ ਬਾਣਃ ਸ਼ੁਭਕਾਰ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ । ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਯਯੌ ਤੁਰ੍ਣਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਬਾਣਾ ਸੁਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ; ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਲੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯਂ ਲੀਲਯਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਾ । ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਚਾਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਸਮਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਯੋਗਤਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਆਪਣੀ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਏ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗੀ।
ਰਥਮਾਰੋਹਯਾਮਾਸ ਨਿਦ੍ਵਿਤਂ ਬਾਲਕਂ ਮੁਦਾ । ਸਾ ਮਨੋਯਾਯਿਨੀ ਭਦ੍ਰਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨੇ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਪਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ; ਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਨ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਚ੍ਛੋਣਿਤਪੁਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਯਯੌ । ਅਥਾऽऽਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਣਿਤਪੁਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਪਈਆਂ।
ਅਹੋ ਬਾਣਹਰੋ ਵਤ੍ਸਃ ਕ੍ਵਗਤਃ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਃ । ਕृष੍ਣਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਅਰੇ, ਬਾਣਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਮ੍ਬਕਾਮਬਲੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਕृष੍ਣਾਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਨਾ ਤਥਾ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਾਨੁਡਂ ਵੀਰਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਸਾਂਬਾ, ਕਾਮਬਲਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਗਾਣੁਡਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਗਦਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾਸ੍ਯਤਿਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਗਰਂ ਸ਼ੋਣਿਤਂ ਤਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਿੱਛੋਂ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ, ਪਦਮਾ, ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।
ਸਗਣੈਃਸ਼ਂਕੇਰਣੈਵ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਥ ਸਾ ਯੋਗਿਨੀ ਧਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਾਨ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਜੋਗਣ, ਜੋ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਦਰਨੀਕ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ।
ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਸਿਦ੍ਧਯੋਗੇਨ ਸਿਦ੍ਧਿਦਾ । ਬਾਰਕਂ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਮਾਤਰਂ ਸ੍ਮਰਨ੍
ਦੁਰਵਾਸਾ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸ਼ਾਂਤਾ, ਜੋ ਜੋਗ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਰੋ ਰਹੇ ਬਾਰਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ।
ਸ੍ਨਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਮਾਲ੍ਯਚਨ੍ਦਨਭੂषਣਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵੇषਂ ਬਾਲਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਪੁਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਲਾ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ। ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਈ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯੋਗੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਕੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਾਮੂषਾਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹੇਠ, ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਅੰਦਰ ਵੜਾਈ ਕਰਵਾਈ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਚ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍ । ਊषਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸੁਸ੍ਨਾਤਾਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਗਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਪਹਿਨਾਏ।