ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਹਾਰਮਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ੇਤੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਹਸਿ ਰੋਦਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਮਨ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਲੈਟ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰੋ ਪੈਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਂ ਦੇਵਕੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਰਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਦੇਵਕੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਸਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਵੁਸੂਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਬਾਣਕਨ੍ਯਾ ਰਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਯੋਃ । ਵਰਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਮਦਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਕਾਮ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲਿਆ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ । ਮਮ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੇਰਾ ਪੌਤਰਾ, ਜੋ ਬੇਸੁਧ ਸੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਪ੍ਰਮਤਾਂ ਤਾ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਤਾऽਧੁਨਾ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਤਿष੍ਠ ਨ ਚਿਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਨੋਵ੍ਯਥਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਗਨ ਧੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਰਹੋ, ਪਰ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਸਰ੍ਵਾਤਮਾਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਵਿਤ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬਾਣਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਕਾਮੁਕੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੀ, ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਕਾਮੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸੁਪ੍ਤਾ ਸੁਤਲ੍ਪੇ ਬਾਲਾ ਸਾ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ । ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਨਰਮ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੌ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਯਾਨਾ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਤੀਵ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਜਵੇਂ ਮਣੀ-ਦੀਆਂ ਖਟੀਆਂ ਤੇ ਲੈਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹਵੈਲੀ ਵੇਖੀ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਮਤੀਵ ਨਵਯੌਵਨਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗੂ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣਾ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੁਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਕੜੇ ਤੇ ਪਜੇਬਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਭੂषਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਸੁਚਾਰੁਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਨ੍ਮੂਲਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਖਟ 'ਤੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਕਾਮਾਤ੍ਮਜਪ੍ਰਿਯਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।
ਊषੋਵਾਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਮੁਕ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਮ੍ । ਅਤਿਪ੍ਰੌਢਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਚ ਨਵਸਂਗਮਲਾਲਸਾਮ੍
ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ! ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਤੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ।
ਤਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਸਮੁਦ੍ਵਹ । ਵਿਵਾਹਾष੍ਟਪ੍ਰਕਾਰੇषੁ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸੁਲਭੋ ਨृਣਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਵਿਆਹ ਲੈ। ਅੱਠ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਹੈ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਃ ਕਪਟੀ ਪੁਮਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਠੱਗ ਪੁਰਖ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਮਾਨੁਵਾਚ ਅਹਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦੇਵਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਥਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤਯੋਰਨੁਮਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਮਾਨਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਕਾਮੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਲ੍ਪਾਦੇਵ ਮਨੋਹਰਾਤ੍ । ਵਿषਸਾਦ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਰੁਦਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਾਂ ਵਰਾऽऽਲੀਨਾਂ ਕਿਂ ਕਿਮਿਤ੍ਯੇਵ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਬੌਧਯਾਮਾਸ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸੁਯੋਗਿਨੀ
ਉਸਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਖੀ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਕੀ ਹੋਇਆ? ਕੀ ਹੋਇਆ?' ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਕਸ੍ਮਾਤੇ ਭੀਤਿਰੁਲ੍ਬਣਾ ।ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਂਭੁਃ ਸ਼ਿਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਧ੍ਯੇ ਨਗਰੇ ਸਤਿ
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਸੁਭਾਗੀਏ! ਤੇਰੀ ਡਰ ਇੰਨੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਇਸ ਅਟੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਆਪ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਰਿष੍ਟਂ ਪਲਾਯਤੇ । ਸ਼ਿਵਂ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵ ਏਵ ਸ਼ਿਵਾਲਯਃ
ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਗਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਿਵ ਆਪ ਚੰਗੇਪਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਦਦਾਤਿ ਮਙ੍ਗਲਂ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਮਹ੍ਗਲਾ
ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇਪਣ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚੰਗਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੋਵਾਚ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਹਾਰਂ ਚ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਚ ਪੁਰੁषਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਸਦਾ
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲੀ; ਉਹ ਖਾਣਾ ਤੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਸਖੀ ਗਤ੍ਵਾ ਬਾਣਮਾਹ ਚ ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਦਂ ਗਣੇਸ਼ਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ, ਉਸਦੀ ਸਖੀ, ਬਾਣ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਕੋਲ ਗਈ ਤੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਦੁਰਗਾ, ਸ਼ੰਕਰ, ਸਕੰਦ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭृਸ਼ਂ ਸਤੀ । ਬਾਣਸ਼੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਵਿषਸਾਦ ਪ੍ਰਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਜਹਾਸ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੁਰ੍ਗਾ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਚਿਤ੍ਰਲੇਖਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਤੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਣਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਕਰ, ਦੁਰਗਾ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸ ਪਏ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਧ੍ਰੁਵਂ ਦੁਃਖਮਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਦਮਭਮੋਹਿਤਃ । ਸਕ੍ਸ਼੍ਮਧਰ੍ਮਵਿਚਾਰੇਣ ਸ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਗਣੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਇਨਸਾਫ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਾਪਸ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਯੋਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾ । ਵਰਂ ਤਸ੍ਯੈ ਦਦੌ ਦੁਰ੍ਗਾ ਵਰਮੇਵ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਚਰੀ ਦੀ ਖੇਡ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੀ ਮਤ੍ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਰਾਤ੍ਮਜਮ੍ । ਅਧੁਨਾ ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਚੇ ਚ ਸ਼ਂਭੋਸ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੂਕ੍ਵਤ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਹੁਣ, ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜੀ ਹੈ।