ਸੁਸ਼ੀਲਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਾ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸੁਸਾਧ੍ਯਾ ਸਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀ
ਉਹ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪਤਨੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕੋਮਲਾਙ੍ਗੀ ਵਿਦਗ੍ਧਾ ਚ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਰਤਿਸੁਖਪ੍ਰਦਾ । ਏਵਂਭੂਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਤਪਸੇ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ ਅੰਗ ਹਨ, ਚਲਾਕ ਹੈ, ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਐਸੇ ਸੁਭਾਵ ਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾ ਜੇਤ੍ਪਰਿਣਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਪੁਤ੍ਰਵਤੀ ਯਦਾ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਚ ਵृਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਤਪਸਃ ਸ੍ਖਲਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦੀ, ਸਾਧਵੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਹੀ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਦਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਅਸਾਧੁਸ਼੍ਚ ਕੁਵਂਸ਼ਸ਼੍ਚੇਤ੍ਪਰਨਾਰੀਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚੇਤ੍ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਪਿਤੁਸ਼ਿਃ ਸਪ੍ਤਭਿਃਸਹ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਮੰਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜਾਂ ਸਮੇਤ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮੂषਾ ਬਾਣਕਨ੍ਯਾ ਬਾਣਃ ਸ਼ਂਕਰਕਿਂਕਰਃ । ਬਾਣਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਸ਼ਂਕਰੋ ਜਗਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਮੈਂ ਉਸ਼ਾ ਹਾਂ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਧੀ। ਬਾਣਾ ਸ਼ੰਕਰ ਦਾ ਸੇਵਕ ਹੈ। ਬਾਣਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਪਰਾਧੀਨਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਕਾਮਿਨੀ । ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀ ਯਾ ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾऽਪ੍ਯਸਦ੍ਵਂਸ਼ਪ੍ਰਸੂਤਿਕਾ
ਔਰਤ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਹੋਰਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਪਿਤਾ ਦਦਾਤਿ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਸੁਯੋਗ੍ਯਾਯ ਵਰਾਯ ਚ । ਕਨ੍ਯਾ ਵਰਂ ਨ ਯਾਚੇਤ ਧਰ੍ਮ ਏष ਸਨਾਤਨਃ
ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਵਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰ ਦੀ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ—ਇਹ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਚ ਯੋਗ੍ਯੋऽਸਿ ਯੋਗ੍ਯਾऽਹਂ ਮਾਮਿਚ੍ਛਸਿ ਯਦਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਬਾਣਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯ ਸ਼ਂਭੁਂ ਵਾऽऽਪ੍ਯਥਵਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਬਾਣਾ, ਸ਼ੰਭੂ ਜਾਂ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਸਾਧ੍ਵੀ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਾ ਬਭੂਵ ਹ । ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਤ੍ਯਾਜ ਸਹਸਾ ਕਾਮੀ ਕਾਮਾਤ੍ਮਜੋ ਮੁਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸਾਧਵੀ ਔਰਤ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਕਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਬੁਦ੍ਧਵਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਸ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕਾਮੇਨ ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਤਰਃ । ਬਭੂਵ ਵ੍ਯਾਕੁਲੋऽਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਣ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾऽऽਹਾਰਮਨਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕृਸ਼ੋਦਰਃ । ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ੇਤੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਹਸਿ ਰੋਦਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਮਨ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੇਟ ਪਤਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਦੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਕਦੇ ਲੈਟ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਇਕੱਲੇ ਰੋ ਪੈਂਦਾ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਤਂ ਦੇਵਕੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਰਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰੋਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਦੇਵਕੀ, ਰੁਕਮੀਣੀ, ਰਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਸਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਵੁਸੂਦਨਃ । ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਃ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਬਾਣਕਨ੍ਯਾ ਰਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੇਸ਼ਯੋਃ । ਵਰਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਦੁਰ੍ਗਾਯਾ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਮਦਨਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬਾਣਾ ਦੀ ਧੀ ਕਾਮ ਵਿਚ ਫਸੀ ਹੋਈ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਗਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲਿਆ, ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸਾऽਨਿਰੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀ । ਮਮ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਚ ਚਕਾਰ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ, ਮੇਰਾ ਪੌਤਰਾ, ਜੋ ਬੇਸੁਧ ਸੀ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਪ੍ਰਮਤਾਂ ਤਾ ਕਰੋਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨਤਾऽਧੁਨਾ । ਸ੍ਵਚ੍ਛਨ੍ਦਂ ਤਿष੍ਠ ਨ ਚਿਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਨੋਵ੍ਯਥਾ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਕਾਮ ਵਿਚ ਮਗਨ ਧੀ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਰਹੋ, ਪਰ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਕृष੍ਣਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਸਰ੍ਵਾਤਮਾਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਵਿਤ੍ । ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬਾਣਪੁਤ੍ਰੀਂ ਚ ਕਾਮੁਕੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ ਦਿੰਦੀ, ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਪਨਾ ਤੇ ਬਾਣਾ ਦੀ ਕਾਮੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸੁਪ੍ਤਾ ਸੁਤਲ੍ਪੇ ਬਾਲਾ ਸਾ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ । ਨਵਯੌਵਨਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਨਰਮ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੌ ਰਹੀ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ।
ਸ਼ਯਾਨਾ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ੍ਵਪ੍ਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਅਤੀਵ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਦੇਸ਼ੇ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਹ ਜਵੇਂ ਮਣੀ-ਦੀਆਂ ਖਟੀਆਂ ਤੇ ਲੈਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਬਿਲਕੁਲ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹਵੈਲੀ ਵੇਖੀ।
ਨਵੀਨਨੀਰਦਸ਼੍ਯਾਮਮਤੀਵ ਨਵਯੌਵਨਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗੂ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੋਹਕਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣਾ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੁਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ, ਕੜੇ ਤੇ ਪਜੇਬਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਭੂषਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਸੁਚਾਰੁਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮਾਲਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ਼ਯਾਨਂ ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤੇ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤਨ੍ਮੂਲਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀ ਖਟ 'ਤੇ ਲੈਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ । ਕਾਮਾਤ੍ਮਜਪ੍ਰਿਯਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਕਾਮਬਾਣਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।
ਊषੋਵਾਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਮੁਕ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਾਂ ਭਜਸ੍ਵ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਮ੍ । ਅਤਿਪ੍ਰੌਢਾਂ ਨਵੋਢਾਂ ਚ ਨਵਸਂਗਮਲਾਲਸਾਮ੍
ਊਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ? ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ! ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬਹੁਤ ਪੱਕੀ, ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਤੇ ਨਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਹਾਂ, ਆਪਣਾ ਲੈ ਲੈ।
ਤਵਾਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਸਮੁਦ੍ਵਹ । ਵਿਵਾਹਾष੍ਟਪ੍ਰਕਾਰੇषੁ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਃ ਸੁਲਭੋ ਨृਣਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਹਾਂ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਵਿਆਹ ਲੈ। ਅੱਠ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਆਸਾਨ ਹੈ।
ਅਨੁਰਕ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਃ ਕਪਟੀ ਪੁਮਾਨ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਾਤਿ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ਼ਾਪਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਠੱਗ ਪੁਰਖ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਮਾਨੁਵਾਚ ਅਹਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪੌਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦੇਵਾਤ੍ਮਜਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਥਂ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤਯੋਰਨੁਮਤਿਂ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹਾਂ; ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ?
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਪੁਮਾਨਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਕਾਮੇਨ ਵ੍ਯਾਕੁਲਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਨ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਪ੍ਰੀਤਮ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀ।
ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਤਲ੍ਪਾਦੇਵ ਮਨੋਹਰਾਤ੍ । ਵਿषਸਾਦ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾ ਰੁਦਤੀ ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਹ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਹਣੀ ਖਟ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।