ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਪੁਂਸਕਃ । ਕਾਰਣਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਨਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਖ, ਆਪ ਹੀ ਇਸਤਰੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਨਪੁੰਸਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਕਾਰਨ, ਆਪ ਹੀ ਫਲ, ਆਪ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਗੁਣੋ ਦੋषੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾ ਭਵਾਨ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਯੰਤਰ ਦੀ ਖੂਬੀ ਤੇ ਖਾਮੀ, ਯੰਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ—ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੂਢਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿਣਸ੍ਤਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕੁਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਤੇਰੇ ਦਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਦੀ ਮੱਤ ਤੋਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮਤੋ ਜਯੋ ਵਿਜਯ ਏਵ ਚ । ਮੁਦਾ ਤੌ ਯਯਤੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਦ੍ਵਾਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇਨਿਰੇ ਕृष੍ਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ । ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੇਦਤਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਤੇ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਕਰਵਾਇਆ।
ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਚਕਾਰ ਸ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯਾ ਮृਤਵਤ੍ਸਾਯਾ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮृਤਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀ ਤੁष੍ਟਾ ਯਯਾਚੇ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮृਤਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੌ ਮਾਤ੍ਰੇ ਸਹੋਦਰਾਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਹਾਰ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਦਾਮ੍ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ । ਸਮਾਗਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਸਾਪ੍ਤਪੌਰੁषੀਮ੍ । ਪृਥੁਕਾਨਾਂ ਕਣਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੱਤ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ; ਭਗਤ ਦਾ ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ।
ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ । ਯਥਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਧਨਾਢ੍ਯਃ ਸ ਬਭੁਵ ਹ
ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦਦੌ ਦਾਸ੍ਯਂ ਸृਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਅਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ ਗੋਲੋਕੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਦਾਸਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਾਰ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਹਂਕਾਰਮੇਵ ਚ । ਸਤ੍ਯਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਕਂ ਵ੍ਰਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ; ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰਤੇ ਕੁਮਾਰਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ; ਉਸ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਮਾਰਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤੇਭ੍ਯੋ ਰਤ੍ਨਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਮਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਾਇਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਅਤਿਸੌਭਾਗ੍ਯਮਨ੍ਯਾਸਾਂ ਚ ਨਵਂ ਨਵਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਣਾਮਪਿ ਪੂਜਨਮ੍ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਮੁਨੇ । ਪਰਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਧਵਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ। ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗੀਤਾਂ ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਚੈਵ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੀਤਾ ਸੁਣਾਈ। ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੋਂ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਮਵੀਂ ਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕੋਟਿਹੋਮਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ੁਫਮ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਨੈਵੇਦ੍ਯੈਰ੍ਦ੍ਯੂਪਦੀਪੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਹਵਨ ਸਮੇਤ ਸ਼ੁਭ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੈਵੇਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਸਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਥਾ । ਰੈਵਤੇ ਪਰ੍ਵਤੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚਾਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਸੋਹਣੇ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਗਣੇਸ਼ਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਪਰਮ੍ । ਲਡ੍ਡੁਕਾਨਾਂ ਤਿਲਾਨਾਂ ਚ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਣੇਸ਼, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਇਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੱਡੂ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਪਰਿਪੁष੍ਟਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਲਡ੍ਡੁਕਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਸਤ ਲੱਖ ਸੁੰਦਰ ਸਵਸਤਿਕ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ ਮਿਠਾਈਆਂ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਸ਼ਤਰਾਸ਼ਿਕਮ੍ । ਪਕ੍ਵਰਮ੍ਭਾਫਲਾਨਾਂ ਚ ਦਸ਼ਲਕ੍ਸ਼ਮਪੂਪਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਲੱਖਾਂ ਮਿਠੀ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਦਸ ਲੱਖ ਪੱਕੇ ਆਮਾਂ ਦੇ ਮਿਠੇ ਪੂਪੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਾਯਸਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਕਪਿष੍ਟਕਮ੍ । ਘृਤਂ ਚ ਨਵਨੀਤਂ ਚ ਦਧਿ ਦੁਗ੍ਧਂ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਆਦਲੇ ਮਿਠੇ ਚਾਵਲ, ਰਸਦਾਰ ਪਾਯਸ, ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ ਸਵਸਤਿਕ ਆਟਾ, ਘੀ, ਨਵੀਂ ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਧੂਪਂ ਦੀਪਂ ਪਾਰਿਜਾਤਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਚਨ੍ਦਨਂ ਗਨ੍ਧਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕੇ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ, ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਕੋਟਿਹੋਮਾਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕੋਟੀਆਂ ਹੋਮਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ੁਭ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਦਸ਼ਵਿਧਂ ਚੈਵ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰ ਵੈ । ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸਾਮ੍ਬਃ ਕੁष੍ਠਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਉਥੇ ਦਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਦਯ ਵਜਾਏ; ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਸਾਂਬਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਕੁਸ਼ਠ ਰੋਗ ਦੇ ਇਲਾਜ ਲਈ।
ਹਵਿष੍ਯਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਤਂ ਚ ਸਾਮ੍ਬਂਸਮਾਤਰਮ੍ । ਪਰਿਬੂਰ੍ਣ ਵਤ੍ਸਰਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਹਾਰੈਰਨੁਤ੍ਤ੍ਮੈਃ ਵਰਂ ਦਦੌ ਚ ਸਾਮ੍ਬਾਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਂਬਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਲਈ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਹਵਿਸ਼ਿਆ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ; ਭਾਸਕਰ ਨੇ ਸਾਂਬਾ ਨੂੰ ਵਰ ਅਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ।