ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਦੁਰ੍ਗਾਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਕृष੍ਣਪਦਂ ਪੁਨष੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਕਾਨਂਸ਼ਾਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ । ਕृष੍ਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍
ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਭਾष੍ਯ ਭੂਪਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤॄਂ ਸ਼੍ਚਪ੍ਰਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਪਾਯੇਨ ਜਰਾਸਂਧਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਵਿਧਿਬੋਧਿਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸੂਯਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੇ ਜਘਾਨ ਸਃ । ਅਤੀਵ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਸੁਰਭੂਪਯੋਃ
ਉਸ ਯਜਨ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਚ ਜੀਵੋ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰੇਃ ਪਦ੍ਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾऽऽਗਾਤ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਹਰੀ ਦੇ ਪਦਮ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਉਵਾਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚ ਮਾਧਵ । ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ; ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੀ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਕਲ੍ਪਭੇਦਂ ਕਰੋषਿ ਚ । ਮਾਯਯਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ੇष ਏਵ ਚ
ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਰਚਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈਂ।
ਮਨਵੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸृष੍ਟਿਪਾਲਕਾਃ । ਕਲਾਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਕਲਯਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਦਯਃ
ਮਨੂ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹ—all ਤੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਪੁਂਸਕਃ । ਕਾਰਣਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਨਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਖ, ਆਪ ਹੀ ਇਸਤਰੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਨਪੁੰਸਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਕਾਰਨ, ਆਪ ਹੀ ਫਲ, ਆਪ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਗੁਣੋ ਦੋषੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾ ਭਵਾਨ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਯੰਤਰ ਦੀ ਖੂਬੀ ਤੇ ਖਾਮੀ, ਯੰਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ—ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੂਢਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿਣਸ੍ਤਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕੁਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਤੇਰੇ ਦਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਦੀ ਮੱਤ ਤੋਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮਤੋ ਜਯੋ ਵਿਜਯ ਏਵ ਚ । ਮੁਦਾ ਤੌ ਯਯਤੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਦ੍ਵਾਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇਨਿਰੇ ਕृष੍ਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ । ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੇਦਤਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਤੇ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਕਰਵਾਇਆ।
ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਚਕਾਰ ਸ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯਾ ਮृਤਵਤ੍ਸਾਯਾ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮृਤਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀ ਤੁष੍ਟਾ ਯਯਾਚੇ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮृਤਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੌ ਮਾਤ੍ਰੇ ਸਹੋਦਰਾਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਹਾਰ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਦਾਮ੍ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ । ਸਮਾਗਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਰਾਜਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਸਾਪ੍ਤਪੌਰੁषੀਮ੍ । ਪृਥੁਕਾਨਾਂ ਕਣਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸੱਤ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ; ਭਗਤ ਦਾ ਚਾਵਲ ਖਾ ਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ।
ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀ । ਯਥਾ ਧਨੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਧਨਾਢ੍ਯਃ ਸ ਬਭੁਵ ਹ
ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਧਨ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਦਾਮਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਂ ਚ ਦਦੌ ਦਾਸ੍ਯਂ ਸृਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਅਵਿਨਾਸ਼ਿਨਿ ਗੋਲੋਕੇ ਯਥੇष੍ਟਂ ਪਦਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਰਿ ਦੀ ਅਟੱਲ ਭਕਤੀ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਦਾਸਤਾ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਜਹਾਰ ਪਾਰਿਜਾਤਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਹਂਕਾਰਮੇਵ ਚ । ਸਤ੍ਯਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪੁਣ੍ਯਕਂ ਵ੍ਰਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋੜਿਆ; ਸਤਿਆ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਮੁਨੇ । ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰਤੇ ਕੁਮਾਰਾਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ; ਉਸ ਵਰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁਮਾਰਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤੇਭ੍ਯੋ ਰਤ੍ਨਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਤਿਮਾਨਂ ਚ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤਃ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਧਾਇਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਅਤਿਸੌਭਾਗ੍ਯਮਨ੍ਯਾਸਾਂ ਚ ਨਵਂ ਨਵਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵਾਨਾਂ ਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਣਾਮਪਿ ਪੂਜਨਮ੍ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ-ਨਵਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਵੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਮੁਨੇ । ਪਰਮਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਦ੍ਧਵਾਯ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਨਿੱਤ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਵਧਾਈਆਂ। ਉਦਧਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਗੀਤਾਂ ਚ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕਣ੍ਟਕਂ ਚੈਵ ਕृਪਯਾ ਚ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ ।। ੧੩੩.
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਗੀਤਾ ਸੁਣਾਈ। ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੋਂ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਯ ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਦਦੌ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਚ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵੈष੍ਮਵੀਂ ਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਣਵੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।