ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤਪਸੇ ਵਤ੍ਸ ਸੁਧਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜਪਤਿ ਯੋ ਮੁਨੇ
ਤੂੰ ਤਪ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਮੋਹਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ? ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ—
ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਦ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਯਚ੍ਚ ਕੌਮਾਰੇ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਯਚ੍ਚ ਯੌਵਨੇ
ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਨੌਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।
ਕਾਮਤੋऽਕਾਮਤੋ ਵਾऽਪਿ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੋ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਕृਤਪਾਪਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਤਃਪੂਤਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਪੂਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੈ; ਉਹ ਵਰਤ, ਉਹ ਤਪ, ਉਹ ਸੱਚ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਜਾ—
ਸਫਲਂ ਕृष੍ਣਸਂਬਨ੍ਧਿ ਸ੍ਵਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡਨਂ ਯਤਃ । ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਮ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਤਦਾਲਾਪਾ ਦ੍ਭਕ੍ਤਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜੀ ਯਃ ਕੁष੍ਣਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਕਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਕਤ ਹੈ—
ਆਵਹ੍ਨਿਪਵਨਾਤ੍ਪੂਤਃ ਪੂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਵਯਾਸਿ ਤਪਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਤਪ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਪਸਾਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਮਰਣੇਨ ਚ । ਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰ ਜੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਸ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮੋ ਵੈਰੀ ਕਰੋਤਿ ਜਨ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਗੁਰੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪੁਲਕਾਞ੍ਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸ੍ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਣਤਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਦੁਰ੍ਗਾਪਦਾਮ੍ਬੁਜੇ
ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਂਗਟੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੀ।
ਸ੍ਮਾਰਂ ਸ੍ਮਾਰਂ ਕृष੍ਣਪਦਂ ਪੁਨष੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯਯੌ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਏਕਾਨਂਸ਼ਾਲਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਚ ਰੇਮੇ ਤਯਾ ਸਹ । ਕृष੍ਣੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਧ੍ਯਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰਮ੍
ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਸਭਾष੍ਯ ਭੂਪਂ ਚ ਭ੍ਰਾਤॄਂ ਸ਼੍ਚਪ੍ਰਮੁਦਾऽਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਪਾਯੇਨ ਜਰਾਸਂਧਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਸ਼ਾਲ੍ਵਮੇਵ ਚ
ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ ਤੇ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਾਲਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਵਿਧਿਬੋਧਿਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਰਾਜਸੂਯਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਂ ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਯਜ੍ਞੇ ਜਘਾਨ ਸਃ । ਅਤੀਵ ਨਿਨ੍ਦਾਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਸਭਾਯਾਂ ਸੁਰਭੂਪਯੋਃ
ਉਸ ਯਜਨ 'ਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਤੇ ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ 'ਚ ਵੱਡੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਪਾਤ ਤਚ੍ਛਰੀਰਂ ਚ ਜੀਵੋ ਗਤ੍ਵਾ ਹਰੇਃ ਪਦ੍ਮ੍ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾऽऽਗਾਤ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਤਮਾ ਹਰੀ ਦੇ ਪਦਮ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਉਵਾਚ ਵੇਦਾਨਾਂ ਜਨਕੋऽਸਿ ਤ੍ਵਂ ਵੇਦਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਚ ਮਾਧਵ । ਸੁਰਾਣਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵ, ਤੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈਂ; ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਵੀ।
ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਂ ਵਿਧਾਯ ਸृष੍ਟਿਂ ਚ ਕਲ੍ਪਭੇਦਂ ਕਰੋषਿ ਚ । ਮਾਯਯਾ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸ਼ੇष ਏਵ ਚ
ਤੂੰ ਸੁਖਮ ਰਚਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਲਪਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਹੈਂ।
ਮਨਵੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸृष੍ਟਿਪਾਲਕਾਃ । ਕਲਾਂਸ਼ੇਨਾਪਿ ਕਲਯਾ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਗ੍ਰਹਾਦਯਃ
ਮਨੂ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਚਨਾ ਦੇ ਰਖਵੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵੇ ਤੇ ਗ੍ਰਹ—all ਤੇਰੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹਨ।
ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਮਾਨ੍ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨਪੁਂਸਕਃ । ਕਾਰਣਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਜਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਨਕਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਪੁਰਖ, ਆਪ ਹੀ ਇਸਤਰੀ, ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਨਪੁੰਸਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਕਾਰਨ, ਆਪ ਹੀ ਫਲ, ਆਪ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਗੁਣੋ ਦੋषੋ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੁਤੌਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾ ਭਵਾਨ੍ਯਨ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਯੰਤਰ ਦੀ ਖੂਬੀ ਤੇ ਖਾਮੀ, ਯੰਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ—ਸਾਰੇ ਯੰਤਰ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਮ ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵਾਪਰਾਧਂ ਮੂਢਸ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਿਣਸ੍ਤਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਾਪਾਤ੍ਕੁਬੁਦ੍ਧੇਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਸ਼ ਰਕ੍ਸ਼ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਮੇਰੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਤੇਰੇ ਦਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੰਦੀ ਮੱਤ ਤੋਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮਤੋ ਜਯੋ ਵਿਜਯ ਏਵ ਚ । ਮੁਦਾ ਤੌ ਯਯਤੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਦ੍ਵਾਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਯ ਤੇ ਵਿਜਯ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ੍ਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇਨਿਰੇ ਕृष੍ਣਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸੂਯਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ । ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੇਦਤਃ
ਰਾਜਸੂਯ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਤੇ ਵੰਡ-ਵੰਡ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਯੁੱਧ ਕਰਵਾਇਆ।
ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਚਕਾਰ ਸ ਕृਪਾਨਿਧਿਃ । ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ
ਉਹ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਾਯਾ ਮृਤਵਤ੍ਸਾਯਾ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮृਤਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਤਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਕੀ ਤੁष੍ਟਾ ਯਯਾਚੇ ਮृਤਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍ । ਮृਤਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੌ ਮਾਤ੍ਰੇ ਸਹੋਦਰਾਨ੍
ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਕੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਨੂੰ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਯੋ ਜਹਾਰ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਸੁਦਾਮ੍ਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ । ਸਮਾਗਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਗृਹਾਦ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਾਮਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗਰੀਬੀ ਤੁਰੰਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਸੀ।