ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵੇਦਵਿਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਸੱਚੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਤਜਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਾ ਭੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਿਵਾਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਜ੍ਞਾਨਤਃ । ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਡਰੋ ਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਾਣਿਦੇਹਾਨ੍ਮਯਿ ਗਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦੇਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਤਾਵਪ੍ਯੇਕ ਏਵਾਹਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵੇਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਕਦਾਚਨ
ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪृਥਗ੍ਜੀਵਾਦਿਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋऽਹਂ ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪਾਦ੍ਰਾਧਾ ਸਾ ਮਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾऽਧੁਨਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵਾਂਸ਼ਰੂਪੇਣਾ ਕਲਯਾ ਚ ਤਦਂਸ਼ਤਃ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਰਾਧਾ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈ; ਸਭ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੁਆਰਾ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰੇ ਚਾਂਸ਼ੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਾਸਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਕਲਾਃ । ਮਮਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਚ੍ਚਾਂਸ਼ਂ ਕੁਤ੍ਰ ਚਿਚ੍ਚ ਕਲਾਕਲਾਃ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਹੋਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਅੰਸ਼, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕਲਾ ਦਾ ਅੰਸ਼।
ਕਲਾਕਲਾਂਸ਼ਾਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਚ ਦੇਹਿषੁ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਗृਹਸ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਸ੍ਤਪਸੇ ਗਤਃ
ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਦੁਰਵਾਸਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਮੁਨਿਕृष੍ਣਸਂo ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਾਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਸੰਬੰਧੀ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਮੁਨੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹੂੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਪਿ । ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਚੇਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ।
ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ। ਤਮੁਵਾਚ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਂਕਰਮਂਨਿਧੌ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਵ ਯਾਸਿ ਤਪਸੇ ਮੁਨੇ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਪਤ੍ਯਾਂ ਚ ਯੁਵਤੀਂ ਕੁਲਜਾਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵੇਯੁਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤੀਤਿ ਵਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਘਰ ਦੀ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜਾਂ ਯਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਵਾ ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਵਾ ਚਿਰਂ ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਯਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾ ਤਪਸੇ ਵਾऽਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਜਨ੍ਮ ਖਣ੍ਡਿਤੁਮ੍
ਚਾਹੇ ਵਪਾਰ ਲਈ, ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਤਪ ਲਈ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਨਮ ਚੱਕਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ—
ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ੍ਖਲਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਨਰਕਂ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਯ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਧਰਮ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਚ ਯਸ਼ੋਨਾਸ਼ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਗਚ੍ਛ ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਕਮਲ-ਪੈਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਰੱਖ।
ਏਕਾਨਂਸ਼ਾਂ ਮਦਂਸ਼ਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯ । ਪਾਦਪਦ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਕਾਨੰਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ।
ਸਂਤਤਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਗੀਤਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਨਕਾਦਿਭਿਃ । ਪਰਿਤ੍ਯਜ ਸੁਰਤਰੋਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਗੀਤ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਦਾ ਗਾਇਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ।
ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਤਪਸੇ ਵਤ੍ਸ ਸੁਧਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਜਪਤਿ ਯੋ ਮੁਨੇ
ਤੂੰ ਤਪ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਪਿਆਰੇ, ਮੋਹਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ? ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਦਾ ਜਪ ਕਰੇ—
ਸ਼ਤਜਨ੍ਮਕृਤਾਤ੍ਪਾਪਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯਦ੍ਬਾਲ੍ਯੇ ਯਚ੍ਚ ਕੌਮਾਰੇ ਵਾਰ੍ਧਕੇ ਯਚ੍ਚ ਯੌਵਨੇ
ਉਹ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪਾਪ ਬਚਪਨ, ਨੌਜਵਾਨੀ, ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।
ਕਾਮਤੋऽਕਾਮਤੋ ਵਾऽਪਿ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਂ ਚ ਪਾਤਕਮ੍ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯੋ ਭਾਰਤੇ ਵਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਚਰਣਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਰਾਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ—
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਦ੍ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਪੂਜ੍ਯੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਕੋਟਿਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ਸਦ੍ਯਃ ਕृਤਪਾਪਾਦ੍ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪੂਜਨਯੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੀਵਨ-ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵ ਹਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਯਤਃਪੂਤਾਨਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਂ ਤਤ੍ਤਪਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਪੂਜਨਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਸ ਕਰਕੇ ਹੈ; ਉਹ ਵਰਤ, ਉਹ ਤਪ, ਉਹ ਸੱਚ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਜਾ—
ਸਫਲਂ ਕृष੍ਣਸਂਬਨ੍ਧਿ ਸ੍ਵਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡਨਂ ਯਤਃ । ਕृष੍ਣਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਨਮ-ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਾਵੇਂ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖੇ, ਪਰ ਜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਕਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ—
ਤਤ੍ਸਙ੍ਗਾਚ੍ਚ ਤਦਾਲਾਪਾ ਦ੍ਭਕ੍ਤਭਕ੍ਤਿਃ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜੀ ਯਃ ਕੁष੍ਣਭਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ, ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਕਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਭਕਤ ਹੈ—
ਆਵਹ੍ਨਿਪਵਨਾਤ੍ਪੂਤਃ ਪੂਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਗਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਵਯਾਸਿ ਤਪਸੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ; ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤੂੰ ਤਪ ਲਈ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਤਪਸਾਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਮਰਣੇਨ ਚ । ਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਚ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਵੀ, ਪਰ ਜੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲ ਭਗਤੀ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਸ ਗੁਰੁਃ ਪਰਮੋ ਵੈਰੀ ਕਰੋਤਿ ਜਨ੍ਮ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤੀਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਃ ਪ੍ਰੇਮਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਗੁਰੂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।