ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਰਤ੍ਨਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅੰਸ਼ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਦਿੱਤੀ।
ਏਕਦਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮਾਲੋਚ੍ਯ ਸ੍ਵਚੇਤਸਾ । ਸ਼ਯਾਨਂ ਕृਤ੍ਰਚਿਦ੍ਰਮ੍ਯਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੋਹਣੀ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਵਨ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਕੁਤ੍ਰਚਿਦ੍ਧਿਭੁਮ੍ । ਮਹੋਤ੍ਸਵੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰਚਨਾ ਹੋਈ,
ਤਾਮਬੂਲਂ ਭੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸਤ੍ਯਯਾ । ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ਸੇਵਿਤਂ ਤਲ੍ਪੇ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਸ਼੍ਚੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤਾਮਬੂਲ ਖਾਇਆ, ਜਾਂ ਰੁਕਮਣੀ ਵਲੋਂ ਚਮਰੇ ਵਾਲੇ ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੇਵਿਆ,
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਸੇਪਿਤਪਦਂ ਸ਼ਯਾਨਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਮੁਦਾ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਮਸਂਭਾषਾਂ ਚਕਾਰ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਨਿਮ੍
ਕਾਲਿੰਦੀ ਵਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ; ਹਰ ਥਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮুনি ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਬੋਲਚਾਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਜਗਤੀਨਾਥਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰੇ ਪੁਨਃ ਵਸਨ੍ਤਂ ਚ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਸਤਾਂ ਸਂਸਦਿ ਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਜੋਕੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਸੁਧਰਮਾ ਵਿੱਚ ਸਤਜਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ ਜਯ ਜਯ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥ ਜਿਤਸਰ੍ਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਬੀਜ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਰ੍ਗੁਣ ਨਿਰੀਹ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਬੀਜ, ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਨਿਰਲੋਭ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ।
ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਨਿਰਞ੍ਜਨ ਨਿਰਾਕਾਰ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹ ਸਤ੍ਯਮ੍ਵਰੂਪਸਨਾਤਨ ਨਿਃਸ੍ਵਰੂਪ ਨਿਤ੍ਯਨੂਤਨ
ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਮਲ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਧਾਰਤ ਰੂਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਵਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਧਨੇਸ਼ਵਨ੍ਦਿਤ ਪਦ੍ਮਯਾ ਸੇਵਿਤਪਾਦਪਦ੍ਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਰਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯ ਵੇਦਾਵਿਦਿਤਗੁਣਰੂਪ ਮਹਾਕਾਸ਼ਸਂਮਾਨਨੀਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨ੍ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ; ਪਦਮਾ ਵਲੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਵਰਨਣਯ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਰੂਪ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ; ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ; ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਨਸਾ ਹਰੇਰਨੁਮਤੇਨ ਚ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਸ੍ਥੌ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਪੁਰਤੋ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਥੇ ਹੀ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਤਮੁਵਾਚ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵੇਦਵਿਹਿਤਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸਤਾਂ ਮਤਮ੍
ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਭਦਾਇਕ, ਸੱਚੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਬਚਨ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਤਜਨਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਮਾ ਭੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼ਿਵਾਂਸ਼ਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਜ੍ਞਾਨਤਃ । ਅਹਂ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਵੋ ਮਤ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਡਰੋ ਨਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈਂ। ਕੀ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ? ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਾਂ; ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਅਹਮਾਤ੍ਮਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ਼ਾਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਯਾ ਵਿਨਾ । ਪ੍ਰਾਣਿਦੇਹਾਨ੍ਮਯਿ ਗਤੇ ਯਾਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਯਃ
ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹਾਂ; ਸਭ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦੇਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਜਾਤਾਵਪ੍ਯੇਕ ਏਵਾਹਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਵੇਵ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯੇषਾਂ ਚ ਕਦਾਚਨ
ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਕ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਪृਥਗ੍ਜੀਵਾਦਿਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਮ੍ । ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮੋऽਹਂ ਚ ਗੋਲੋਕੇ ਰਾਸਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਗੋਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਾਸ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਸ਼ਾਪਾਦ੍ਰਾਧਾ ਸਾ ਮਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਕ੍ਸ਼ਮਾऽਧੁਨਾ । ਸਰ੍ਵੇ ਚੈਵਾਂਸ਼ਰੂਪੇਣਾ ਕਲਯਾ ਚ ਤਦਂਸ਼ਤਃ
ਸ਼੍ਰੀਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਰਾਧਾ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੈ; ਸਭ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਅੰਸ਼ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਦੁਆਰਾ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰੇ ਚਾਂਸ਼ੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਾਸਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰੇ ਕਲਾਃ । ਮਮਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਚ੍ਚਾਂਸ਼ਂ ਕੁਤ੍ਰ ਚਿਚ੍ਚ ਕਲਾਕਲਾਃ
ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਹੋਰ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵਾਂ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਅੰਸ਼, ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕਲਾ ਦਾ ਅੰਸ਼।
ਕਲਾਕਲਾਂਸ਼ਾਃ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਚ ਦੇਹਿषੁ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਗृਹਸ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਯਯੌ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਸ੍ਤਪਸੇ ਗਤਃ
ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ; ਦੁਰਵਾਸਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਮੁਨਿਕृष੍ਣਸਂo ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਾਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਸੰਬੰਧੀ, ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਤੇਰਾ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਰਵਾਸਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੁਆਰਕਾ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਸ਼ੰਕਰ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਚ ਕੈਲਾਸਂ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਸ਼ਿष੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਮੁਨੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹੂੰਚ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰਪਿ । ਆਤ੍ਮਨਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਚ ਚੇਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ, ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸੱਚਾਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹਾਲਤ।
ਮੁਨੇਸ਼੍ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ। ਤਮੁਵਾਚ ਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਂਕਰਮਂਨਿਧੌ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਮਨ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਨਪਤ੍ਯਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਵ ਯਾਸਿ ਤਪਸੇ ਮੁਨੇ
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਨਪਤ੍ਯਾਂ ਚ ਯੁਵਤੀਂ ਕੁਲਜਾਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਵੇਯੁਃ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਯਤੀਤਿ ਵਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਘਰ ਦੀ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਜਾਂ ਯਤੀ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਣਿਜ੍ਯੇ ਵਾ ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਵਾ ਚਿਰਂ ਦੂਰਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਯਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਾ ਤਪਸੇ ਵਾऽਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਜਨ੍ਮ ਖਣ੍ਡਿਤੁਮ੍
ਚਾਹੇ ਵਪਾਰ ਲਈ, ਜਾਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਦੂਰ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਤਪ ਲਈ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਨਮ ਚੱਕਰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ—
ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸ੍ਖਲਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਅਭਿਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਯਾ ਨਰਕਂ ਚ ਪਰਤ੍ਰ ਯ
ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਧਰਮ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਪਤਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹੈਵ ਚ ਯਸ਼ੋਨਾਸ਼ ਇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਗਚ੍ਛ ਹੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮ ਰਕ੍ਸ਼ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਕਮਲ-ਪੈਦਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੂੰ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਅਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਰੱਖ।
ਏਕਾਨਂਸ਼ਾਂ ਮਦਂਸ਼ਾਂ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਰਿਪਾਲਯ । ਪਾਦਪਦ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਇਕਾਨੰਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ। ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਪੈਰ-ਕਮਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ।
ਸਂਤਤਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਗੀਤਂ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰੈਃ ਸਨਕਾਦਿਭਿਃ । ਪਰਿਤ੍ਯਜ ਸੁਰਤਰੋਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਹ ਗੀਤ ਸ਼ੰਭੂ ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸਦਾ ਗਾਇਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇ।