ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਿਵਕੋਪਾਨਲੇ ਪੂਰ੍ਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਸ ਚਾਯਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੁਤ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨੈਵ ਸਮਾਹृਤਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਇਹ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾऽਪਿ ਚ ਮਾਯੇਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਤਿਸ੍ਤੇऽਯਂ ਨ ਚਾऽऽਤ੍ਮਜਃ
ਮਾਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਚ ਸਾ ਸਤੀ । ਤਵ ਪਤ੍ਨੀ ਰਤਿਸ਼੍ਚੇਯਂ ਰਮਸ੍ਵ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਕੁਰਰੀਵ ਸਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੋਦਿਤਿ ਸ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੈਤ ਦਾ ਮਨਮਥ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਕੁਰਲੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਰੋਦੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਯੌ ਵਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍ ।ਸ ਰੇਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਮਯਾ ਸਹ ਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਜਨ ਵਿਚ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਏਕਦਾ ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਹਸਿ ਸ਼੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ
ਇਕ ਦਿਨ, ਦੈਤ ਨੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਰਤਿਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਮੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਸੁਰਤੋਤ੍ਸੁਕਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ ਤੇ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦੇਵਂ ਰਤਿਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ; ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਤੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਮ੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਕਾਮੁਕਂ ਚ ਮੂਰ੍ਖਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਮਾਤृਗਾਮਿਨਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਕਾਮੀ, ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜੋ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਂ ਮਤ੍ਤਾਂ ਕਾਮੁਕੀਂ ਹਤਚੇਤਨਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਹਸਿ ਕਲੋषਿ ਸੁਰਤਿਂ ਸਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਵਾਰਾ, ਮਸਤ, ਕਾਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਤਾਮੇਵ ਹਨ੍ਤੁਮृਦ੍ਯਤਃ । ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਂ ਰਤਿਂ ਦੇਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮਨਮਥ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਦੂਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਪੀਡਿਤਃ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਰੇਣ ਚ । ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਂ ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸਮਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੌਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਸਂਜ੍ਞਕਾਃ । ਪਵਨਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਣੇ ਕਾਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼—ਆ ਗਏ; ਤੇ ਪਵਨ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਸ੍ਮਰ ਸ੍ਮਰ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਤੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਪਵਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਹਵਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨਮਥ ਨੇ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗੇ ਰਮ੍ਯਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਮਨ੍ਮਥੋ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਆਈ। ਮਨਮਥ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਨੇਨ ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਤੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਰਤਿਂ ਸੁਤਮ੍ । ਉਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਹਰਿਃ
ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਮੰਗਲਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍ਰ । ਅਥ ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇ ਮਙ੍ਗਲੇ ਦਿਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਿਤ ਮੰਗਲ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਪਾਣਿਗ੍ਰਾਹਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਚ ਸਤ੍ਯਾ ਰਾਗ੍ਨਿਜਿਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਔਰਤਾਂ—ਕਾਲਿੰਦੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਸਤ੍ਯਾ, ਰਾਜਨਿਜਿਤੀ, ਤੇ ਗੁਣਵਤੀ—ਦੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏ।
ਜਾਮ੍ਬਵਤੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਵਾਹਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਤਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਜਾਂਬਵਤੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ ਨਾਲ ਵੀ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਹੋਈ।
ਏਕਸ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਕੈਕਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਨਿਹਤ੍ਯ ਨਰਕਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਕ ਤੋਂ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਨਰਕਾ ਦੈਤ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ।
ਬਲਵਨ੍ਤਂ ਮੁਰਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚ षੋਡਸ਼
ਮੁਰਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁੜੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਸ਼ਤਾਧਿਕਾ ਵਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਸ੍ਥਿਰਯੌਵਨਾਃ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚ ਤਾਸਾਂ ਚ ਪਾਣਿਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵਃ । ਤਾਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ ਰੇਮੇ ਚ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਹਿਆ।
ਏਕਸ੍ਯਾਂ ਦਸ਼ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਕੈਕਾ ਕ੍ਰਮੇਣਾ ਚ । ਹਰੇਰੇਤਾਨ੍ਯਪਤ੍ਯਾਨਿ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਇਕ ਤੋਂ ਦਸ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਹਰੀ ਦੇ ਇਹ ਸਭ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਏ।
ਏਕਦਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਰਿਕੋਟਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਜਗਾਮਾਵਲੀਲਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਤਿੰਨ ਕਰੋੜ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਵਸੁਦੇਵੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪ੍ਯਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧਵਸ੍ਤਥਾ
ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨਾਲ, ਵਸੁਦੇਵ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਉਦਧਵ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ।
ਨੀਤ੍ਵਾ षੋਡਸ਼ੋਪਚਾਰਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਰ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਮ੍ । ਸ਼ੁਭਾਰ੍ਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕੇ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਏਕਾਨਂਸ਼ਾਂ ਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਤਾਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਙੀਰਾਂਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਂ ਚ ਯੌਤਕਂ ਦਦੌ
ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਧੀ, ਏਕਾਨੰਸ਼ਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਨੀਲਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਤਨ ਵਿਆਹ ਦੀ ਦਾਤ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।