ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਦੇਵੀਮਤੀਵ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਵਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਵਿਖੇ।
ਅਪ੍ਰੌਢਾਂ ਚ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਨਵਸਂਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਭੂषਣੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਲਜਜਤ ਸੀ। ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਾਂ ਮਾਲਤੀਮਲ੍ਯਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਭੀष੍ਮਕਨ੍ਯਾ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਵੱਧ ਕੇਸ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਰਤ੍ਨਤਲ੍ਪੇ ਉਵਾਸ ਸਃ । ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚ ਸ਼ੁਭਯਾ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਮੁਦਾ ਸਤੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਾਮਦੇਵੋ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਸੁਖ-ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਮ ਦੇਵ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ ਰਤਿਂ ਸਤੀਮ੍ । ਰਤਿਰ੍ਮਾਯਾਵਤੀਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਕੇਤੇਨ ਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਯਾਵਤੀ ਸੀ, ਸੰਕੇਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਨਰਦ ਉਵਾਚ ਜਹਾਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਕਾਮੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰਤਃ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਾਹਾਭਾਗ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਮ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਲਿਆ? ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਮਤੀਤੇ ਚ ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮ੍ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਜਵਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਿਆ।
ਅਪੁਤ੍ਰਕਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ । ਮਾਯਾਵਤ੍ਯੈ ਦਦੌ ਹृष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਾ ਮਾਯਾਵਤੀ ਸਤੀ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਨੇ ਬੱਚਾ ਮਾਯਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਯਾਵਤੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੀਵ ਪਾਲਨੇਨੈਵ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਬਾਰਕਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਾਂ ਰਹਸਿ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਮਾਯਾਵਤੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਨਿਰਜਨ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਿਵਕੋਪਾਨਲੇ ਪੂਰ੍ਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਸ ਚਾਯਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੁਤ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨੈਵ ਸਮਾਹृਤਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਇਹ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾऽਪਿ ਚ ਮਾਯੇਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਤਿਸ੍ਤੇऽਯਂ ਨ ਚਾऽऽਤ੍ਮਜਃ
ਮਾਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਚ ਸਾ ਸਤੀ । ਤਵ ਪਤ੍ਨੀ ਰਤਿਸ਼੍ਚੇਯਂ ਰਮਸ੍ਵ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਕੁਰਰੀਵ ਸਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੋਦਿਤਿ ਸ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੈਤ ਦਾ ਮਨਮਥ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਕੁਰਲੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਰੋਦੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਯੌ ਵਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍ ।ਸ ਰੇਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਮਯਾ ਸਹ ਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਜਨ ਵਿਚ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਏਕਦਾ ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਹਸਿ ਸ਼੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ
ਇਕ ਦਿਨ, ਦੈਤ ਨੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਰਤਿਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਮੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਸੁਰਤੋਤ੍ਸੁਕਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ ਤੇ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦੇਵਂ ਰਤਿਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ; ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਤੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਮ੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਕਾਮੁਕਂ ਚ ਮੂਰ੍ਖਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਮਾਤृਗਾਮਿਨਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਕਾਮੀ, ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜੋ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਂ ਮਤ੍ਤਾਂ ਕਾਮੁਕੀਂ ਹਤਚੇਤਨਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਹਸਿ ਕਲੋषਿ ਸੁਰਤਿਂ ਸਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਵਾਰਾ, ਮਸਤ, ਕਾਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਤਾਮੇਵ ਹਨ੍ਤੁਮृਦ੍ਯਤਃ । ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਂ ਰਤਿਂ ਦੇਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਮਨਮਥ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਪਾਤ ਦੂਰਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗਪੀਡਿਤਃ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋਪੇਨ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ; ਫਿਰ ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ।
ਸ਼ਿਵਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ੂਲਂ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਨਿਰ੍ਭਰੇਣ ਚ । ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਭਂ ਸ਼ੂਲਂ ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਸਮਂ ਮੁਨੇ
ਉਹ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ; ਉਹ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਸੌਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾऽऽਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਸਂਜ੍ਞਕਾਃ । ਪਵਨਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਕਰ੍ਣੇ ਕਾਮਸ੍ਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਵਰ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼—ਆ ਗਏ; ਤੇ ਪਵਨ ਨੇ ਕਾਮ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਦੱਸੀ।
ਸ੍ਮਰ ਸ੍ਮਰ ਮਹਾਮਾਯਾਂ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਤੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਪਵਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨ੍ਮਥਃ
ਹਵਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨਮਥ ਨੇ ਮਹਾਂਮਾਇਆ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਤੇਜ਼ ਦੁਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੂਲਂ ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗੇ ਰਮ੍ਯਂ ਮਾਲ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਜਘਾਨ ਮਨ੍ਮਥੋ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਇੱਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ ਆਈ। ਮਨਮਥ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸਤਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਨੇਨ ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਰਤੀ ਨੂੰ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਗ੍ਰਾਹ ਰਤਿਂ ਸੁਤਮ੍ । ਉਤ੍ਸਵਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਪਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਹਰਿਃ
ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਮੰਗਲਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮ੍ਰ । ਅਥ ਕृष੍ਣਃ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਵੇਦੋਕ੍ਤੇ ਮਙ੍ਗਲੇ ਦਿਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਉਚਿਤ ਮੰਗਲ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤੇ।
ਸਪ੍ਤਾਨਾਂ ਰਮਣੀਨਾਂ ਚ ਪਾਣਿਗ੍ਰਾਹਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਚ ਸਤ੍ਯਾ ਰਾਗ੍ਨਿਜਿਤੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਔਰਤਾਂ—ਕਾਲਿੰਦੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਸਤ੍ਯਾ, ਰਾਜਨਿਜਿਤੀ, ਤੇ ਗੁਣਵਤੀ—ਦੇ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਏ।