ਧਾਤ੍ਰੀ ਮਾਤਾऽਹਮੇਤੇषਾਂ ਮੂਲਪ੍ਰਕृਤਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀ । ਤੇਨ ਰਾਧਾ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਹਰਿਣਾ ਚ ਪੁਰਾ ਬੁਧੈਃ
ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਮਾਂ, ਮੂਲ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਸਵਾਮੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਧਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਸੁਦਾਮਸ਼ਾਪੇਨ ਵृषਭਾਨਸੁਤਾऽਧੁਨਾ । ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਚ ਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਹਰਿਣਾ ਸਹ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਸੁਦਾਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ ਹਾਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਤੋਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿੱਛੋੜਾ ਹੈ।
ਵृषਭਾਨਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰੋ ਮਹਾਨ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਮਾਨਸੀ ਕਨ੍ਯਾ ਮਮ ਮਾਤਾ ਕਲਾਵਤੀ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲਾਵਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਧੀ ਹੈ।
ਅਯੋਨਿਸਂਭਵਾऽਹਂ ਚ ਮਮ ਮਾਤਾ ਚ ਭਾਰਤੇ । ਪੁਨਃ ਸਾਰ੍ਥਂ ਚ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍
ਮੈਂ ਜਣਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਨਮੀ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਸ੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਧਾਮ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਂ ਵ੍ਰਜ ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਵ੍ਰਜੇਸ਼੍ਵਰੇਣ ਸਹਿਤਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾ ਸਤਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਪਸ ਜਾ।
ਮਮਾਧੁਨਾ ਚ ਭਵਤੀ ਧ੍ਯਾਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਵਧਾਨਿਕਾ । ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗੇ ਮਹਾਦੋषੋ ਨਰਾਣਾਮਪਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਟੁੱਟਣ ਵਿਚ, ਸੁੰਦਰੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਵੱਡਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਰਾਧਾਯਸ਼ੋਦਾਸਂo ਏਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾ-ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ, ਰਾਧਾ ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਸੰਵਾਦ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਵਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਮੁਨੇ । ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਤ੍ਨਰੁਚਿਰਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਨ੍ਦਿਰਂ ਵਰਮ੍
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਮੂਨੀ, ਰੁਕਮਿਨੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਮਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਪੁਰਤਃ ਪਰਿਤੋ ਰਮ੍ਯਂ ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਸਾਫ਼ ਸਫਟਿਕ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੋਹਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਕਲਸ਼ਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰਦਰ੍ਪਣੈਃ । ਵਹਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕੈਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਪਰਿਤਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਘੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ, ਦਰਪਣ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਦੇਵੀਮਤੀਵ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨਪਰ੍ਯਙ੍ਕਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮਿਨੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਵਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਵਿਖੇ।
ਅਪ੍ਰੌਢਾਂ ਚ ਨਵੋਢਾਂ ਤਾਂ ਨਵਸਂਗਮਲਜ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਭੂषਣੇਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਹਾਲੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਵ-ਵਿਆਹੀ ਸੀ, ਪਹਿਲੀ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਲਜਜਤ ਸੀ। ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸੁਚਾਰੁਕਬਰੀਭਾਰਾਂ ਮਾਲਤੀਮਲ੍ਯਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾ ਕृष੍ਣਾਂ ਭੀष੍ਮਕਨ੍ਯਾ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਵੱਧ ਕੇਸ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਰਤ੍ਨਤਲ੍ਪੇ ਉਵਾਸ ਸਃ । ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਚ ਸ਼ੁਭਯਾ ਸ ਰੇਮੇ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ। ਚੰਗੀ ਘੜੀ ਤੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਸੁਖਸਂਭੋਗਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਮੁਦਾ ਸਤੀ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞੇ ਕਾਮਦੇਵੋ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਭੁਨਾ
ਸੁਖ-ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਤੋਂ ਕਾਮ ਦੇਵ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਸ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯੈਵ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ ਰਤਿਂ ਸਤੀਮ੍ । ਰਤਿਰ੍ਮਾਯਾਵਤੀਨਾਮ੍ਨਾ ਸਂਕੇਤੇਨ ਸੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਥੇ ਸਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਾਯਾਵਤੀ ਸੀ, ਸੰਕੇਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ।
ਨਰਦ ਉਵਾਚ ਜਹਾਰ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਕਾਮੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਕੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰਤਃ । ਕਥਯਸ੍ਵ ਮਾਹਾਭਾਗ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਸ਼ੁਭਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਾਮ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਲਿਆ? ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਮਤੀਤੇ ਚ ਸਪ੍ਤਾਹੇ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਬਾਲਕਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮ੍ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਜਵਾਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਦੈਤ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਿਆ।
ਅਪੁਤ੍ਰਕਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼ਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਃ । ਮਾਯਾਵਤ੍ਯੈ ਦਦੌ ਹृष੍ਟੋ ਹृष੍ਟਾ ਮਾਯਾਵਤੀ ਸਤੀ
ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਰਪੰਚ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਉਹ ਨੇ ਬੱਚਾ ਮਾਯਾਵਤੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਾਯਾਵਤੀ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਤੀਵ ਪਾਲਨੇਨੈਵ ਵਰ੍ਧਯਾਮਾਸ ਬਾਰਕਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਤਾਂ ਰਹਸਿ ਕਥਯਾਮਾਸ ਨਿਰ੍ਜਨੇ
ਮਾਯਾਵਤੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ, ਨਿਰਜਨ ਥਾਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ਿਵਕੋਪਾਨਲੇ ਪੂਰ੍ਵ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਃ ਪਤਿਸ੍ਤਵ । ਸ ਚਾਯਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੁਤ੍ਰੋ ਦੈਤ੍ਯੇਨੈਵ ਸਮਾਹृਤਃ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ; ਤੇ ਇਹ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੈਤ ਨੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ।
ਮਾਯਯਾऽਪਿ ਚ ਮਾਯੇਸ਼ੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍ । ਸਮਾਨੀਯ ਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪਤਿਸ੍ਤੇऽਯਂ ਨ ਚਾऽऽਤ੍ਮਜਃ
ਮਾਯਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਾਯਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦੇ ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਲਿਆ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਚ ਸਾ ਸਤੀ । ਤਵ ਪਤ੍ਨੀ ਰਤਿਸ਼੍ਚੇਯਂ ਰਮਸ੍ਵ ਰਾਮਯਾ ਸਹ
ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਰਤੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉ।
ਤ੍ਵਮੇਵ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਥਃ । ਕੁਰਰੀਵ ਸਤੀ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੋਦਿਤਿ ਸ੍ਮ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ
ਤੂੰ ਰੁਕਮੀਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੈਤ ਦਾ ਮਨਮਥ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਕੁਰਲੀ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ, ਰੋਦੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਯੌ ਵਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਦਮ੍ ।ਸ ਰੇਮੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਮਯਾ ਸਹ ਸੁਨ੍ਦਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਾਣੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਜਨ ਵਿਚ ਰਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਿਹਾ।
ਏਕਦਾ ਮਨ੍ਮਥਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਹਸਿ ਸ਼੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਂ ਰਾਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਕੌਤੁਕੇਨ ਚ
ਇਕ ਦਿਨ, ਦੈਤ ਨੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਧ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਰਤਿਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਮੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਂ ਸੁਰਤੋਤ੍ਸੁਕਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ ਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸੀ ਤੇ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੈਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਵਾਚ ਖਡ੍ਗਹਸ੍ਤਸ਼੍ਚ ਕਾਮਦੇਵਂ ਰਤਿਂ ਸਤੀਮ੍
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਚੰਗੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ; ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਤੇ ਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਤੀ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਸ਼ਮ੍ਵਰ ਉਵਾਚ ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਕਾਮੁਕਂ ਚ ਮੂਰ੍ਖਂ ਪਣ੍ਡਿਤਮਾਨਿਨਮ੍ । ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਂ ਮਾਤृਗਾਮਿਨਮ੍
ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਵੱਡਾ ਕਾਮੀ, ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਲਾਪਰਵਾਹ ਜੋ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਿਕ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਂ ਮਤ੍ਤਾਂ ਕਾਮੁਕੀਂ ਹਤਚੇਤਨਾਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਹਸਿ ਕਲੋषਿ ਸੁਰਤਿਂ ਸਤਿ
ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਵਾਰਾ, ਮਸਤ, ਕਾਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ।