ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਲੇ ਸਜਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ । ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਿਤੌष੍ਠੀਂ ਚ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍
ਕਾਦ ਵਿੱਚ, ਪੱਨ੍ਹੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾਂ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਤਨ੍ਨਿ ਵਿष੍ਟੈਕਮਾਨਸਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਖਜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਹਸਨ੍ਤੀਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਕਾਨ੍ਤਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।
ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੇਵਿਤਾਂ ਸ਼੍ਚੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਚ ਗੋਪੀਭਿਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚਮਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦੀ, ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ।
ਸਾਵਧਾਨਪਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਸਦਾ ਚੌਕਸ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਸੱਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਨਨ੍ਦ ਏਵ ਚ । ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਯਾਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸਾ ਬੁਬੁਧੇ ਸੇਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਿषਯਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜਾਗ ਪਈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ।
ਪੁਰਤੋ ਦਂਪਤੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਦਰਂ ਸਤੀ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਚੈਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਖਿਸਂਸਦਿ
ਸਤੀ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਨ ਚ ਮੇ ਵਿषਯਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਰਂ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਜਲਂ ਵਾ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਤਿਨਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਮਾਂਸਂ ਕ੍ਲੀਬਂ ਵਾ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਭੇਦਾਕਮ੍
ਕੀ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਕੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਕੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਔਰਤ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।
ਰਾਧਿਕਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੌ । ਭੀਤਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਿਕਟਂ ਗੋਪੀਸਂਭਾषਿਤਾ ਯਯੌ
ਰਾਧਿਕਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨੰਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਯਸ਼ੋਦਾ ਡਰ ਗਈ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਸ ਨਿਕਟੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਚਃ । ਉਵਾਸ ਤਤ੍ਰ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਗੋਪੀਦਤ੍ਤਾਸਨੇਨ ਚ
ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠੀ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਨੰਦ ਵੀ ਉਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਅਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਯਸ਼ੋਦੋਵਾਚ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ ਰਾਧੇ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਾਣਨਾਥਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਙ੍ਗਲੇ ਦਿਨੇ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਧੇ, ਆਪਣੀ ਹੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਲੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖ। ਜਦ ਮੰਗਲ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਚ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਗੋਪ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਣ੍ਯਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਾਮ੍ਬੁਜਸੇਵਯਾ
ਹੇ ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋਪੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਲੋਕਾ ਗਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਤੀਰ੍ਥਪੂਤਾਂ ਸੁਮਙ੍ਗਲਾਮ੍ । ਸਨ੍ਤੋ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਰਾਣਾਨਿ ਪੁਰਾਤਨੀਮ੍
ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਜਸ ਗਾਇਨ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ, ਚਾਰ ਵੇਦ ਤੇ ਪੁਰਾਣ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਇਨ ਕਰਨਗੇ।
ਅਹਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦੋऽਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਰੂਪੇ ਨਿਬੋਧ ਮਾਮ੍ । ਵृषਭਾਨਸੁਤਾ ਤ੍ਵਂ ਚ ਮਾਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਨੰਦ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਾਨੂ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਨਗਰਾਦ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸਂਨਿਧਾਨਤਃ । ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮਾਗਤਾऽਹਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾ ਹਰਿਣਾ ਸਤਿ
ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਦਵਾਰਕਾ ਨਗਰ ਤੋਂ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹਾਂ, ਹਰੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ, ਹੇ ਸਤੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਮਙ੍ਗਲਵਾਰ੍ਤਾਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਂ ਚ ਗਦਾਭृਤਃ । ਆਰਾਦ੍ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕृष੍ਣਂ ਤਂ ਹੇ ਦੇਵਿ ਚੇਤਨਂ ਕੁਰੁ
ਮੰਗਲ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੁਣ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਹੋਸ਼ ਵਾਪਸ ਲੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤ੍ਮਕਂ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਦੇਹਿ ਮਹ੍ਯਂ ਚ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਰ੍ਤੁਰੁਪਦੇਸ਼ੇਨ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਤੌ
ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਭਗਤੀ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਚਦਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਹਰਿਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਚਿਰੇਣੈਵ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ੍ਨਃ ਸ਼ਾਪਮੋਚਨਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼੍ਰੀਦਾਮ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ।
ਯਸ਼ੋਦਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗਦਾਭृਤਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਨਾਮਸ੍ਮਰਣਾਦ੍ਦੂਰਿਭੂਤਮਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵਲੋਂ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ ਚੇਤਨਂ ਰਾਧਾ ਸਂਭਾਵ੍ਯ ਕृष੍ਣਮਾਤਰਮ੍ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਲੌਕਿਕੀਂ ਭਕ੍ਤਿਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਰਾਧਾ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉੱਚੀ ਸੰਸਾਰੀ ਭਗਤੀ ਦੱਸਦੀ ਹੋਈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰਾਧਾਯਸ਼ੋਦਾਸਂo ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਰਾਧਾ ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਾਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਸ਼੍ਚ ਪਰਮੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਪੂਜਿਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਨ ਦਦੌ ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਨ੍ਮੁਲਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਸਤਿ
ਹੁਣ ਇੱਕ ਸੌ ਗਿਆਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮੂਲ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਸਤੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।
ਤੇਨੈਵ ਚ੍ਛਦ੍ਮਨਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਬੋਧਯਾਮਿ ਕਿਮ੍ । ਵੇਦਾਃ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭਾਵਾਰ੍ਥਂ ਨੈਵ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਇਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਸਲ ਮਤਲਬ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਵੇਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਾਤਿਰਬਲਾ ਮੂਢਾ ਵਕ੍ਤੁਤੋऽਜ੍ਞਾਨਤਤ੍ਪਰਾ । ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਵਿਰਹੇਣੈਵ ਸਂਤਤਂ ਹਤਚੇਤਨਾ
ਔਰਤਾਂ ਕੁਝ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੱਗੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਚੇਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ।
ਕਿਂ ਵਾऽਹਂ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਧੇषੁ ਚ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਨਿਬੋਧ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਰੇਣਾਪਿ ਨ ਸਾਧੋ ਨਿਰ੍ਭਯੋ ਭਵ । ਗੋਲੋਕੇ ਚਾਪਿ ਪਤਨਂ ਸਂਭਵੇਚ੍ਚ ਕੁਯੋਗਿਨਃ
ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵਲੋਂ ਵਰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਡਰ ਰਹਿਣਾ ਨਾ ਛੱਡੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਗੋਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਜੋਗੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਭਜਸ੍ਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਂ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੰਨਤਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਵੇਖ।
ਯਸ਼ੋਦੇ ਭਵਤੀ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਚ ਨਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਭਾਰਤਮ੍
ਹੇ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਜੋ ਕੁਝ ਨਾਸਵੰਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲੀ ਜਾ।