ਏਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹਂ ਮੁਦਾ । ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁ- ਦ੍ਵਾਹੋ ਨਾਮ ਨਵਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਵਰਣਿਤ 'ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੋ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਗਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਾਙ੍ਗੇ ਮਙ੍ਗਲਕਰ੍ਮਣਿ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸਮਾਯਯੌ
ਹੁਣ ਦਸ-ਉਪਰ-ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੰਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਯਸ਼ੋਦੋਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਭਵਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦਾਯ ਮਾਧਵ । ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਮਾਤਰਂ ਵਤ੍ਸ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਦਇਆ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਭਾਗ ਧਰੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣ । ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਭੀਮੌ ਭੀਤਾਂ ਚ ਪਤਿਤਾਮਪਿ
ਮੇਰੀ ਉੱਤਾਰੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਾਰਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਭੈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਮਾਯਾਮਯੀ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਤਰਿਃ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਰ੍ਣਧਾਰਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕृਪਾਮਯ
ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਕੁਦਰਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕ ਹੈ; ਦਇਆ ਦੇ ਪੂਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਸ਼ੋਦਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਮਾਤਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਦ੍ਦਾਸ੍ਯਕਾਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਰੁੱਟਿਆ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸਂਮਤਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਕਾਨਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਨਂ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਨਾਡੀਨਾਂ ਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਭੇਦਨਮ੍
ਭੁੱਖ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ—
ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਯੁਕ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਦਮਨਂ ਲੌਭਾਦੀਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਲੋਭ ਆਦਿ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ।
ਮੂਲਾਧਾਰਂ ਸ੍ਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਣਿਪੂਰਮਨਾਹਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਖ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰषਟ੍ਕਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਛੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ: ਮੂਲਾਧਾਰ, ਸਵਧਿਸ਼ਠਾਨ, ਮਣਿਪੂਰ, ਅਨਾਹਤ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਮ ਦਾ ਚੱਕਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਰੀਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਬੋਧਂ ਮੁਰ੍ਖਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਯੋਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗਿਆਨ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਤੂਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਵਿषਯੇ ਤਥਾ । ਸਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਮਦੀਯਯਾ
ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਾਧਨਂ ਬੋਧਨਂ ਤਥਾ
ਸਿਧਾਂ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਸਿਧੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੌਂਤੀ (34) ਸਿਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਧਨ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੌਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਕਾਰਣਮ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਮਾਰੂਢਂ ਭਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਚ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਧਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਵਂ ਭਾਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇਗਾ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਨਨ੍ਦਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਚ੍ਚ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਮਾਤਰ੍ਨਨ੍ਦੇਨ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੰਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ; ਮਾਂ, ਨੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਨਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਹਰਿਃ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਦਲੀਵਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨੰਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕੇਦਲੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭੂषਣਮ੍ । ਦਧਾਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਪਙ੍ਕਸ੍ਥੇ ਪਙ੍ਕਜਦਲੇ ਸਜਲੇ ਚਨ੍ਦਨਾਰ੍ਚਿਤੇ । ਸ਼ਯਾਨਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਿਤੌष੍ਠੀਂ ਚ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਮ੍
ਕਾਦ ਵਿੱਚ, ਪੱਨ੍ਹੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੁੱਕੇ ਹੋਠ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਈ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਯਮਾਨਾਂ ਪਦਾਮ੍ਭੋਜਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਬਾਹ੍ਯਜ੍ਞਾਨਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਤਨ੍ਨਿ ਵਿष੍ਟੈਕਮਾਨਸਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੰਖਜੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਬਾਹਰੀ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਮ੍ । ਹਸਨ੍ਤੀਂ ਚ ਰੁਦਨ੍ਤੀਂ ਚ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਕਾਨ੍ਤਸਮੀਪਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ।
ਸਖੀਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੇਵਿਤਾਂ ਸ਼੍ਚੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਂ ਚ ਗੋਪੀਭਿਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚਮਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਵਾਉਂਦੀ, ਲੱਖਾਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ।
ਸਾਵਧਾਨਪਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਭਿਰੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਸਪ੍ਤਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇषੁ ਚ
ਉਹ ਸਦਾ ਚੌਕਸ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਸਖੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਛੜੀਆਂ ਰੱਖਦੀਆਂ, ਸੱਤ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੀਆਂ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਨਨ੍ਦ ਏਵ ਚ । ਨਨਾਮ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨੰਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ ਦੰਡਵਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਯਾਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸਹਸਾ ਬੁਬੁਧੇ ਸੇਸ਼੍ਵਰੇਚ੍ਛਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਿषਯਜ੍ਞਾਨਵਰ੍ਚਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਜਾਗ ਪਈ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀ।
ਪੁਰਤੋ ਦਂਪਤੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਾਦਰਂ ਸਤੀ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਚੈਵਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਖਿਸਂਸਦਿ
ਸਤੀ ਨੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਹੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਸਖੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ।
ਰਾਧਿਕੋਵਾਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਨ ਚ ਮੇ ਵਿषਯਜ੍ਞਾਨਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਰਂ ਪਸ਼ੁਮ੍
ਰਾਧਿਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੀ ਹਾਂ।
ਕਿਂ ਜਲਂ ਵਾ ਸ੍ਥਲਂ ਕਿਂਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਤਿਨਂ ਸ਼੍ਰੁਣੁ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪੁਮਾਂਸਂ ਕ੍ਲੀਬਂ ਵਾ ਨਾਹਂ ਜਾਨਾਮਿ ਭੇਦਾਕਮ੍
ਕੀ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਕੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਕੀ ਰਾਤ ਜਾਂ ਦਿਨ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਔਰਤ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਨਪੁੰਸਕ ਦੀ ਵੱਖਰੀਅਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।