ਗਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ षਙ੍ਗੁਣਂ ਚ ਤੁਰਂਗਮਮ੍ । ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਛੇ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸੌ ਨੌਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚੈਵਾਮੁਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਦਰਮ
ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀ, ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਤੋਯਭੋਜਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸੁਰਭੀਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਪਾਣੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਗ੍ਧਵਤੀਨਾਂ ਧੇਨੁਨਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਭਿਃ ਸਹ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਿਸੁਖਂ ਯਯੌ
ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਇਆ।
ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਰਮ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦਗੇਹਿਨੀ । ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਵਰਕਾਮਿਨੀ
ਦੇਵਕੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੋਹਣੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦुलਹਨ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਨ੍ । ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰੀਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਚ
ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਭਟ੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਦੌ ਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਮੁਦਾ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਪਿ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਤਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹਂ ਮੁਦਾ । ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁ- ਦ੍ਵਾਹੋ ਨਾਮ ਨਵਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਵਰਣਿਤ 'ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੋ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਗਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਾਙ੍ਗੇ ਮਙ੍ਗਲਕਰ੍ਮਣਿ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸਮਾਯਯੌ
ਹੁਣ ਦਸ-ਉਪਰ-ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੰਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਯਸ਼ੋਦੋਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਭਵਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦਾਯ ਮਾਧਵ । ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਮਾਤਰਂ ਵਤ੍ਸ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਦਇਆ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਭਾਗ ਧਰੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣ । ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਭੀਮੌ ਭੀਤਾਂ ਚ ਪਤਿਤਾਮਪਿ
ਮੇਰੀ ਉੱਤਾਰੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਾਰਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਭੈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਮਾਯਾਮਯੀ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਤਰਿਃ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਰ੍ਣਧਾਰਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕृਪਾਮਯ
ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਕੁਦਰਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕ ਹੈ; ਦਇਆ ਦੇ ਪੂਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਸ਼ੋਦਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਮਾਤਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਦ੍ਦਾਸ੍ਯਕਾਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਰੁੱਟਿਆ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸਂਮਤਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਕਾਨਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਨਂ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਨਾਡੀਨਾਂ ਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਭੇਦਨਮ੍
ਭੁੱਖ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ—
ਸ਼ਕ੍ਤਿਕੁਣ੍ਡਲਿਨੀਯੁਕ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ਤਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਦਮਨਂ ਲੌਭਾਦੀਨਾਂ ਚ ਵਰ੍ਜਨਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁੰਡਲਿਨੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਲੋਭ ਆਦਿ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ।
ਮੂਲਾਧਾਰਂ ਸ੍ਵਧਿष੍ਠਾਨਂ ਮਣਿਪੂਰਮਨਾਹਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚ ਤਥਾ ਜ੍ਞਾਖ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰषਟ੍ਕਂ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਛੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ: ਮੂਲਾਧਾਰ, ਸਵਧਿਸ਼ਠਾਨ, ਮਣਿਪੂਰ, ਅਨਾਹਤ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਮ ਦਾ ਚੱਕਰ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਨਾਰੀਣਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਬੋਧਂ ਮੁਰ੍ਖਾਣਾਂ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਸਾਧ੍ਵਿ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਾਧ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਯੋਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗਿਆਨ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਤੂਨਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸ੍ਵਵਿषਯੇ ਤਥਾ । ਸਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਚ ਮਦੀਯਯਾ
ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਸੰਤ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸਿਦ੍ਧ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਸੁ । ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਸੁ ਸਿਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਾਧਨਂ ਬੋਧਨਂ ਤਥਾ
ਸਿਧਾਂ ਲਈ, ਗਿਆਨ ਸਿਧੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੌਂਤੀ (34) ਸਿਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਾਧਨ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵੀ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਮੌਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਕਂ ਸਿਦ੍ਧਂ ਪਰਂ ਨਿਰ੍ਵਾਣਕਾਰਣਮ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤਿਮਾਰ੍ਗਮਾਰੂਢਂ ਭਕ੍ਤਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਾਞ੍ਛਤਿ
ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਵਾਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜੋ ਭਗਤ ਨਿਵ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਚ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਰਾਧਾ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਮਾਨਵਂ ਭਾਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਿਲੇਗਾ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗੀ।
ਨਨ੍ਦਾਯ ਦਤ੍ਤਂ ਯਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਚ੍ਚ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ । ਗਚ੍ਛ ਨਨ੍ਦਵ੍ਰਜਂ ਮਾਤਰ੍ਨਨ੍ਦੇਨ ਸਹ ਸਾਦਰਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਨੰਦ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ; ਮਾਂ, ਨੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਨਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਹਰਿਃ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਕਦਲੀਵਨਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਨੰਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਨਾਲ ਕੇਦਲੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਧਾਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਭੂषਣਮ੍ । ਦਧਾਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰਾਹਾਰਾਂ ਕृਸ਼ੋਦਰੀਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਉਤਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਪਤਲੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ ਸੀ।