ਅਥ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮਕਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਖਾਦ੍ਯਤਾਂ ਲੋਕਾ ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵ ਨਗਰੇ ਵਾਦ੍ਯਸਂਗੀਤਮਙ੍ਗਲੈਃ
'ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ!' — ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ, ਮੰਗਲ ਵਾਦਯ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸੇषਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ । ਯਾਨਮਾਰੋਹਣਂ ਭੂਪਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਮਹਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਾਤਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਤ੍ਸਖੀਭਿਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ
ਸੁਭਦਰਾ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰੋਵਾਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਤ੍ਸੇ ਮਾਤਰਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਕਥਂ ਜੀਵਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾऽਪਿ ਜੀਵਸਿ
ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵੇਂਗੀ?'
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਮ ਗृਹਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਰੂਪਾ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਵਸੁਦੇਵਾਲਯਂ ਯਾਸਿ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀਃ
'ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਸਿषੇਵ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਭੀष੍ਮਕਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮਕ, ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੀਹਾਰਂ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰਤੀਵ ਸਃ । ਰੁਰੋਦ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਯਯਾ
ਕਨਿਆ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਰੋਈ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਃ ਸੁਤਂ ਵਧੂਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਾਤ੍ਰੇ ਯੌਤੁਕਂ ਦਦੌ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ।
ਗਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ षਙ੍ਗੁਣਂ ਚ ਤੁਰਂਗਮਮ੍ । ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਛੇ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸੌ ਨੌਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚੈਵਾਮੁਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਦਰਮ
ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀ, ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਤੋਯਭੋਜਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸੁਰਭੀਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਪਾਣੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਗ੍ਧਵਤੀਨਾਂ ਧੇਨੁਨਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਭਿਃ ਸਹ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਿਸੁਖਂ ਯਯੌ
ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਇਆ।
ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਰਮ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦਗੇਹਿਨੀ । ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਵਰਕਾਮਿਨੀ
ਦੇਵਕੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੋਹਣੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦुलਹਨ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਨ੍ । ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰੀਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਚ
ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਭਟ੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਦੌ ਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਮੁਦਾ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਪਿ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਤਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਨਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਗृਹਂ ਮੁਦਾ । ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਾਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁ- ਦ੍ਵਾਹੋ ਨਾਮ ਨਵਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਵਰਣਿਤ 'ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਵਿਆਹ' ਨਾਮਕ ਇਕਸੋ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਦਸ਼ਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਆਗਤੇषੁ ਗਤੇष੍ਵੇਵਂ ਸਾਙ੍ਗੇ ਮਙ੍ਗਲਕਰ੍ਮਣਿ । ਨਨ੍ਦੋ ਯਸ਼ੋਦਯਾ ਸਾਰ੍ਧ ਪੁਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ਂ ਸਮਾਯਯੌ
ਹੁਣ ਦਸ-ਉਪਰ-ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਨੰਦ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਆਏ।
ਯਸ਼ੋਦੋਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਭਵਤਾ ਦਤ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰੇ ਨਨ੍ਦਾਯ ਮਾਧਵ । ਮਾਂ ਚਾਪਿ ਮਾਤਰਂ ਵਤ੍ਸ ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਿਧੇ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਧਵ, ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਦਇਆ ਦੇ ਖਜਾਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ, ਦਇਆ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਮਾਮੁਦ੍ਧਰ ਮਹਾਭਾਗ ਧਰੋਦ੍ਧਾਰਣਕਾਰਣ । ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਭੀਮੌ ਭੀਤਾਂ ਚ ਪਤਿਤਾਮਪਿ
ਮੇਰੀ ਉੱਤਾਰੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਾਰਣ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਭੈ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ।
ਮਾਯਾਮਯੀ ਸਾ ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਭਵਾਬ੍ਧਿਤਰਣੇ ਤਰਿਃ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਕਰ੍ਣਧਾਰਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣੇ ਕृਪਾਮਯ
ਮਾਇਆ ਵਾਲੀ ਕੁਦਰਤ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਲਈ ਨੌਕ ਹੈ; ਦਇਆ ਦੇ ਪੂਰਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਯਸ਼ੋਦਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਮਾਤਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਨਿਨਾਂ ਚ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਖ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਤੇ ਗੁਰਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਜ੍ਞਾਨਂ ਯੋਗਾਤ੍ਮਕਂ ਮਾਤਰ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਚ ਵਿषਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਦ੍ਦਾਸ੍ਯਕਾਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਰੁੱਟਿਆ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਞ੍ਚਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਵੇਦੇषੁ ਸਂਮਤਮ੍ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਕਂ ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਤੇषਾਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਸੁਣੋ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਕਾਨਾਂ ਚ ਖਣ੍ਡਨਂ ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਸ਼ੋਧਨਮ੍ । ਨਾਡੀਨਾਂ ਸ਼ੋਧਨਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਰਾਣਾਮਪਿ ਭੇਦਨਮ੍
ਭੁੱਖ, ਤਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਨਾ, ਨਾਡੀਆਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨੀ ਅਤੇ ਚੱਕਰਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ—