ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤੁਦੇਵੀ ਸਾ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤੀ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਕਮਲਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਪਦਾਮਧਿਦੇਵਤਾ
ਸਤੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ; ਰੁਕਮਣੀ ਕਮਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਪੱਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਬੁਦ੍ਧੇਰਪ੍ਯਧਿਦੇਵੀ ਚ ਦੁਰ੍ਗਾ ਨਾਰਾਯਣੀ ਪਰਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਦੁਰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤृਕਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਦੇਵਤਾऽਹਂ ਚ ਤਤੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਾਕਲਾਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈਆਂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਭਾਗ ਹਨ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ੇषੇ ਗਣੇਸ਼ੇ ਚ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਨ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ਿਵਾਯਾਂ ਚ ਮਯ੍ਯਪਿ
ਜਿਹੜੀ ਕਿਰਪਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਭਗਤਾਂ, ਪਦਮਾ, ਸ਼ਿਵਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਰਤਂ ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਧਨ੍ਯਂ ਰਾਧਾਪਾਦਾਬ੍ਜਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਦੇਵੀਨਾਂ ਰਾਧਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸਤੀ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੌਲ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਤੀ ਹੈ।
ਰਾਧਾਪਾਦਾਬ੍ਜਨਖਰੇ ਦਦੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਲਕ੍ਤਕਮ੍ । ਅਯਮੇਵਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਕੌਲ ਪੈਰ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਦੂਰ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਧਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਧਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁਲਨਾਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਿਲ
ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਸਂਸਦਿ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ, ਸਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ 'ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ' ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾऽਨਸੂਯਾ ਚਾਪ੍ਯਹਲ੍ਯਾऽਰੁਨ੍ਧਤੀ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਭਸਂ ਚਕ੍ਰੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਅਨਸੂਯਾ, ਅਹਲਿਆ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮਕਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਖਾਦ੍ਯਤਾਂ ਲੋਕਾ ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵ ਨਗਰੇ ਵਾਦ੍ਯਸਂਗੀਤਮਙ੍ਗਲੈਃ
'ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ!' — ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ, ਮੰਗਲ ਵਾਦਯ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸੇषਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ । ਯਾਨਮਾਰੋਹਣਂ ਭੂਪਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਮਹਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਾਤਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਤ੍ਸਖੀਭਿਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ
ਸੁਭਦਰਾ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰੋਵਾਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਤ੍ਸੇ ਮਾਤਰਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਕਥਂ ਜੀਵਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾऽਪਿ ਜੀਵਸਿ
ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵੇਂਗੀ?'
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਮ ਗृਹਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਰੂਪਾ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਵਸੁਦੇਵਾਲਯਂ ਯਾਸਿ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀਃ
'ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਸਿषੇਵ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਭੀष੍ਮਕਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮਕ, ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੀਹਾਰਂ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰਤੀਵ ਸਃ । ਰੁਰੋਦ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਯਯਾ
ਕਨਿਆ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਰੋਈ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਃ ਸੁਤਂ ਵਧੂਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਾਤ੍ਰੇ ਯੌਤੁਕਂ ਦਦੌ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ।
ਗਚੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ षਙ੍ਗੁਣਂ ਚ ਤੁਰਂਗਮਮ੍ । ਦਾਸੀਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀ, ਛੇ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੌ ਗੁਣਾ ਸੌ ਨੌਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚੈਵਾਮੁਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਰਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਾਦਰਮ
ਹਜ਼ਾਰ ਮੋਤੀ, ਕੀਮਤ ਤੋਂ ਉਪਰ ਜੜੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਤੋਯਭੋਜਨਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਸੌਵਰ੍ਣਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਸੁਰਭੀਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਪਾਣੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦੁਗ੍ਧਵਤੀਨਾਂ ਧੇਨੁਨਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਾਨਿ ਚ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਾਨਿ ਚ
ਹਜ਼ਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਮਤੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ।
ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨੋ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਭਿਃ ਸਹ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭਿਸੁਖਂ ਯਯੌ
ਵਸੁਦੇਵ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਵਾਪਸ ਆਏ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸ੍ਵਪੁਰੀਂ ਰਮ੍ਯਾ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਵਾਏ ਅਤੇ ਸੁਹਣਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਸੰਗੀਤ ਵਜਾਇਆ।
ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਰਮ੍ਯਾ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਨ੍ਦਗੇਹਿਨੀ । ਅਦਿਤਿਸ਼੍ਚ ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਚ ਵਰਕਾਮਿਨੀ
ਦੇਵਕੀ, ਸੁੰਦਰ ਰੋਹਣੀ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ, ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਦुलਹਨ ਵੀ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗृਹਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਂ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਨ੍ । ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਰੀਹਾਰਂ ਚਕਾਰ ਚ
ਚਾਰ ਤਰਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਭਟ੍ਟੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਦਦੌ ਰਤ੍ਨਾਦਿਕਂ ਮੁਦਾ । ਤਾਂਸ਼੍ਚਪਿ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਤਨ ਆਦਿ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।