ਪਪਾਠ ਪਤ੍ਰਿਕਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਦੇਵੀਸਂਸਦਿ ਸਸ੍ਮਿਤਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਰ੍ਗਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਰਾਧਿਕਾ ਸਤੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੱਤਰ ਪੜ੍ਹਿਆ: ਲਕਸ਼ਮੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਦੁਰਗਾ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਰਾਧਿਕਾ ਅਤੇ ਸਤੀ।
ਤੁਲਸੀ ਪृਥਿਵੀ ਗਙ੍ਗਾऽਰੁਨ੍ਧਤਿ ਯਮੁਨਾऽਦਿਤਿਃ । ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਚ ਸੀਤਾ ਚ ਦੇਵਹੂਤਿਸ਼੍ਚ ਮੇਨਕਾ
ਤੁਲਸੀ, ਧਰਤੀ, ਗੰਗਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ, ਯਮੁਨਾ, ਅਦਿਤੀ, ਸ਼ਤਰੂਪਾ, ਸੀਤਾ, ਦੇਵਹੁਤੀ ਅਤੇ ਮੇਨਕਾ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਦੈਵ੍ਯਸ਼੍ਚੈਤਾਸ਼੍ਚ ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਪਰਮ੍ । ਪਪਾਠ ਚੇਤਿ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਰ੍ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਤਾਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਿਵਿਆ ਜੋੜੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ; ਐਸਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਤੇ ਹੱਸੀਆਂ।
ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਕਾਨ੍ਤ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰੌਢਾਂ ਰੁਪਵਤੀਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀਂ ਨਵਯੌਵਨਾਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਵੇਖ ਉਹ ਤੇਰੀ ਵੱਲ ਹੱਸ ਰਹੀ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ ਤਵ ਯੋਗ੍ਯਾ ਚ ਯੁਵਤੀ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੀ ਸੁਚਿਰਮਵਮਨ੍ਯਾਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯੋਗ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੀ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾ ਵਰਸ੍ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾ ਵਿਧਿਨਾ ਯੋਜਿਤਾ ਪੁਰਾ । ਵਿਦਗ੍ਧਾਯਾ ਵਿਦਗ੍ਧੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਗਮਃ ਸ਼ੁਭਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਵਰ, ਤਿਵੇਂ ਕੁੜੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ; ਸਿਆਣਿਆਂ ਲਈ ਸਿਆਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਈਸ਼੍ਵਰੇਣ ਪਰੀਹਾਸਂ ਕਾ ਵਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾ ਭੁਵਿ । ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਸ਼੍ਚਾਵਮਨ੍ਯਾਨ੍ਯਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਨ ਲਈ ਔਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਯਥਾ ਵਰਸ੍ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੇ ਭੈष੍ਮਕੇ ਗृਹੇ
ਗਾਇਤਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਿਵੇਂ ਵਰ, ਤਿਵੇਂ ਕੁੜੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ।
ਰੋਹਿਣ੍ਯੁਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਕਾਮਿਨੀਨਾਂ ਚ ਸਂਸਦਿ । ਕੀਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਿਕਾ ਰਮ੍ਯਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਚਾਪਿ ਕੀਦृਸ਼ੀ
ਰੋਹਿਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਤੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਚ ਦੱਸੋ: ਰਾਧਿਕਾ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ?
ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਧਾਯਾਂ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਂ ਨੈਵ ਤਾਦृਸ਼ੀ । ਸਾ ਸਙ੍ਗਿਨੀ ਪੂਰ੍ਵਕਾਲੇ ਸਰ੍ਵਕ੍ਰੀਡਾਸੁ ਵਰ੍ਧਿਨੀ
ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਧਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਕ੍ਰੀਡਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿष੍ਠਾਤੁਦੇਵੀ ਸਾ ਪਞ੍ਚਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਾ ਸਤੀ । ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਕਮਲਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਂਪਦਾਮਧਿਦੇਵਤਾ
ਸਤੀ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਹੈ, ਪੰਜ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ; ਰੁਕਮਣੀ ਕਮਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਸੰਪੱਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਸ੍ਵਰੂਪਾ ਚ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਬੁਦ੍ਧੇਰਪ੍ਯਧਿਦੇਵੀ ਚ ਦੁਰ੍ਗਾ ਨਾਰਾਯਣੀ ਪਰਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ; ਦੁਰਗਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਾਰਾਇਣੀ, ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਵੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾਧਿष੍ਠਾਤृਦੇਵੀ ਤ੍ਵਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਵੇਦਮਾਤृਕਾ । ਵਿਦ੍ਯਾਧਿਦੇਵਤਾऽਹਂ ਚ ਤਤੋऽਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਕਲਾਕਲਾਃ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੇਵੀ ਹੈਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈਆਂ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਭਾਗ ਹਨ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ੇषੇ ਗਣੇਸ਼ੇ ਚ ਦਿਨੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਨ ਭਕ੍ਤੇषੁ ਚ ਪਦ੍ਮਾਯਾਂ ਨ ਸ਼ਿਵਾਯਾਂ ਚ ਮਯ੍ਯਪਿ
ਜਿਹੜੀ ਕਿਰਪਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਭਗਤਾਂ, ਪਦਮਾ, ਸ਼ਿਵਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਪृਥਿਵੀ ਧਨ੍ਯਾ ਸੁਪੁਣ੍ਯਂ ਭਾਰਤਂ ਯਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਰਤ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਨ੍ਦਾਵਨਂ ਧਨ੍ਯਂ ਰਾਧਾਪਾਦਾਬ੍ਜਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਪਿ ਦੇਵੀਨਾਂ ਰਾਧਾ ਪੁਣ੍ਯਵਤੀ ਸਤੀ
ਉਥੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਧਨਵੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੌਲ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਧਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਤੀ ਹੈ।
ਰਾਧਾਪਾਦਾਬ੍ਜਨਖਰੇ ਦਦੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਮਲਕ੍ਤਕਮ੍ । ਅਯਮੇਵਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਸੁਃ ਸਰ੍ਵਯੋषਿਤਃ
ਰਾਧਾ ਦੇ ਕੌਲ ਪੈਰ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਨਰਮ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹੱਸ ਪਈਆਂ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਦੂਰ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਰਾਧਾ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਾਧਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁਲਨਾਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਿਲ
ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਸਤੀ । ਅਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਧ੍ਵਿਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਸਂਸਦਿ
ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਪਾਰਵਤੀ, ਸਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ 'ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ' ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਲੋਪਾਮੁਦ੍ਰਾऽਨਸੂਯਾ ਚਾਪ੍ਯਹਲ੍ਯਾऽਰੁਨ੍ਧਤੀ ਤਥਾ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਭਸਂ ਚਕ੍ਰੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਅਨਸੂਯਾ, ਅਹਲਿਆ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਅਥ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮਕਃ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਨਾ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਖਾਦ੍ਯਤਾਂ ਲੋਕਾ ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਸ਼ਬ੍ਦੋ ਬਭੂਵ ਨਗਰੇ ਵਾਦ੍ਯਸਂਗੀਤਮਙ੍ਗਲੈਃ
'ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ! ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ!' — ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਜੀ, ਮੰਗਲ ਵਾਦਯ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸੇषਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾ । ਯਾਨਮਾਰੋਹਣਂ ਭੂਪਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਚ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਸਵੇਰੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਰਾਜਾ ਮਹੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਰਾਜਾ ਮਹਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮਾਤਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਸ੍ਤਤ੍ਸਖੀਭਿਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਰਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਾ
ਸੁਭਦਰਾ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰੋਵਾਚ ਕ੍ਵ ਯਾਸਿ ਮਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਤ੍ਸੇ ਮਾਤਰਮੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਕਥਂ ਜੀਵਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਵਾऽਪਿ ਜੀਵਸਿ
ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪੁੱਤ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗੀ, ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵੇਂਗੀ?'
ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਮਮ ਗृਹਾਤ੍ਕਨ੍ਯਾਰੂਪਾ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਵਸੁਦੇਵਾਲਯਂ ਯਾਸਿ ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾ ਸਤੀਃ
'ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਘਰ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਸ਼ੋਕਾਤ੍ਸਿषੇਵ ਨੇਤ੍ਰਜੈਰ੍ਜਲੈਃ । ਭੀष੍ਮਕਃ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣੇ ਸਮਰ੍ਪ੍ਯ ਚ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮਕ, ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ।
ਤਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੀਹਾਰਂ ਰੁਰੋਦੋਚ੍ਚੈਰਤੀਵ ਸਃ । ਰੁਰੋਦ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਾਯਯਾ
ਕਨਿਆ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਇਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਰੋਈ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰੋਇਆ।
ਰਥਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਃ ਸੁਤਂ ਵਧੂਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜਾ ਜਾਮਾਤ੍ਰੇ ਯੌਤੁਕਂ ਦਦੌ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ।