ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਦਦੌ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਰਾਜਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਧੂਪਂ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਪੁष੍ਪਂ ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਤੀਰ੍ਥੋਦਕਂ ਚੈਵ ਪੁਨਰਾਚਮਨੀਯਕਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਸੱਤ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਤਿਕਰੀ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਰਣਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲੀਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹੇ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਾਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨਿਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਈ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾ ਕਬਰੀਭਾਰਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀਹ੍ਯਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ
ਉਹ ਸਾਧਵੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਧੂਰਬਿਦੁਨਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭਾਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਭਾ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਰੰਗਤ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਨृਪਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਸਮਾਨੀਤਾ ਚ ਬਾਲਕੈਃ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹੀ ਸਨ, ਵਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨृਪਪੁਂਗਵਾਃ । ਦਦृਸ਼ੂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਮਹਾਂਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਿਂਸਤੀ । ਸਿषੇਚ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਸ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਸਿषੇਚ ਜਗਤ੍ਕਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵੀ ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਰੋਡੇ ਸਮੁਵਾਸ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਲਜ੍ਜਯਾ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਨਿਵਾਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਾਯ ਚ । ਪ੍ਰਦਦੌ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਜੀ ਨੂੰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨੀਂ ਚ ਭਵੋ ਯਥਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਭਵ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤਾਂ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਾਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਰੁਰੋਦ ਰਾਜਾ ਮੋਹੇਨ ਮੁਨਿਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਸਦਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮੋਹ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਪਰਿਹਾਰੇਣ ਵਚਸਾ ਕੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸਿषੇਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਜਲੇਨ ਚ
ਵਿਦਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨਵੰਤ ਧੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾ ਕੀਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁ- ਦ੍ਵਾਹੇऽष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਾਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰਾਜ੍ਞੀ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਜਨਨੀ ਸ਼ਭਾ । ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਵੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਰੁਕਮਣੀ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਰਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਈ।
ਆਗਤ੍ਯ ਮਙ੍ਗਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਞ੍ਛਨਾਦਿਕਮ੍ । ਦਂਪਤੀ ਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੈ ਗਈ।
ਨਾਨਾਚਿਤ੍ਰਵਿਚਿਤ੍ਰਾਢ੍ਯਂ ਹੀਰਹਾਰੇਣ ਭੂषਿਤਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਰਤ੍ਨੇਨ ਮੁਦੀਪ੍ਤਂ ਦਰ੍ਪਣੇਨ ਚ
ਉਹ ਮਹਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਪਣ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੁਰ੍ਗਤਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਰਤਿਂ ਚ ਰੋਹਿਣੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੁਰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ, ਰਤੀ, ਰੋਹਿਨੀ ਅਤੇ ਸਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੇਵਪਤ੍ਨੀਂ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਂ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਰਤ੍ਨਮਿਹਾਨਸ੍ਥਾਂ ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਨਿਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਖੜੀਆਂ ਵੇਖਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੁਰਾਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਜਗਤੀਪਤਿਮ੍ । ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਤਾਂ ਮੁਦਾ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਵ ਨਾਲ ਉਠੀਆਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾਧਵਮ੍ । ਪੁਟਾਞ੍ਜਲਿਯੁਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਮੇਣ ਚ ਪृਧਕ੍ਪृਥਕ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਰਾਜ੍ਞੀ ਚ ਵਰੇਣ ਸਹ ਕਨ੍ਯਕਾਮ੍ । ਸਕਰ੍ਪੂਰਂ ਸਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍
ਰਾਣੀ ਨੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਪਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰ੍ਗਾ ਕृष੍ਣਾਯ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਮਙ੍ਗਲਪਤ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਾਜ੍ਞਯਾ ਦੇਵੀ ਪਠੇਤਿ ਤਮੁਵਾਚ ਸਾ
ਉਥੇ, ਦੁਰਗਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਪੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਆਖਿਆ।