ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਭੀष੍ਮਕ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਏਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਮੇਵ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈਂ। ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੂਲ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮੇਕਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜੀਵੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਕਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਜੀਵ ਹੈ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਂ ਜੀਵਂ ਸਗृਣਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਾ (ਧਾ) ਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਇਆਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬੁੱਧੀਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਹਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਸਾਕਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ
ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚਮਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ?
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਾऽऽਚਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਪਾਦ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚਾਯਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਦਮਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਗਏ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਦੂਰ੍ਵਾਪੁष੍ਪਜਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਗਨ੍ਧਯਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਬ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਚੰਦਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਿ ਯੌਤੁਕਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਜਾਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਗਲੇ ਦਦੌ
ਜੋ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਜਾਮਾਈ ਦੇ ਗਲੇ ਪਾਈ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਚ ਯਦਤ੍ਤਮਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਵਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਕਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਯੁਗਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਾਹ੍ਨਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਦਦੌ ਤਦੇਵ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਾਯ ਚ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜ ਅੱਗ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਦਦੌ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਰਾਜਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਧੂਪਂ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਪੁष੍ਪਂ ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਤੀਰ੍ਥੋਦਕਂ ਚੈਵ ਪੁਨਰਾਚਮਨੀਯਕਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਸੱਤ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਤਿਕਰੀ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਰਣਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲੀਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹੇ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਾਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨਿਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਈ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾ ਕਬਰੀਭਾਰਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀਹ੍ਯਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ
ਉਹ ਸਾਧਵੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਧੂਰਬਿਦੁਨਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭਾਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਭਾ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਰੰਗਤ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਨृਪਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚਸਮਾਨੀਤਾ ਚ ਬਾਲਕੈਃ
ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਚੰਦਨ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚੇ ਹੀ ਸਨ, ਵਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨृਪਪੁਂਗਵਾਃ । ਦਦृਸ਼ੂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਦੇਵੀਂ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੁਕਮਣੀ, ਮਹਾਂਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਸਪ੍ਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਵਪਤਿਂਸਤੀ । ਸਿषੇਚ ਸ਼ੀਤਤੋਯੇਨ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਪਲ੍ਲਵੈਃ
ਉਸ ਸਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਚੰਦਨ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ 'ਤੇ ਛਿੜਕਾ ਕੀਤਾ।
ਤਾਂ ਸਿषੇਚ ਜਗਤ੍ਕਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਾਨ੍ਤਃ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਜਗਤ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾ; ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮੇਂ, ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵੀ ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਰੋਡੇ ਸਮੁਵਾਸ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ । ਲਜ੍ਜਯਾ ਨਮ੍ਰਵਦਨਾ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤੀ ਚ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਫਿਰ, ਦੇਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੀ, ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਨਿਵਾਇਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰਾਜਾ ਦੇਵੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪਰਿਬੂਰ੍ਣਤਮਾਯ ਚ । ਪ੍ਰਦਦੌ ਸਂਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਨਾਰਦ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਜੀ ਨੂੰ, ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਵਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤੀਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਦਾ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀਂ ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨੀਂ ਚ ਭਵੋ ਯਥਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਾਨੀ ਨੂੰ ਭਵ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਤਾਂ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਾਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨੂੰ ਪੰਜ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਰੁਰੋਦ ਰਾਜਾ ਮੋਹੇਨ ਮੁਨਿਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਸਦਿ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮੋਹ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ।
ਪਰਿਹਾਰੇਣ ਵਚਸਾ ਕੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮਰ੍ਪਣਮ੍ । ਸਿषੇਚ ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਂ ਚ ਨੇਤ੍ਰਯੁਗ੍ਮਜਲੇਨ ਚ
ਵਿਦਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨਵੰਤ ਧੀ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਛਿੜਕਾ ਕੀਤਾ।