ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਕ੍ਲਿਨ੍ਨਾ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਮੇਦਿਨੀ । ਤਾਵਤ੍ਪੁष੍ਕਰਪਤ੍ਰੇषੁ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਪਿਤਰੋ ਜਲਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪਿਤਰ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਸ੍ਰਾਨਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਸਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਕृਨ੍ਤਨਂ ਚ ਵਿਪਦਾਂ ਵ੍ਯਾਧਿਨਿਰ੍ਮੁਲਕਾਰਣਮ੍ । ਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਭਦਂ ਸਾਰਂ ਵਿਪ੍ਰਪਾਦੋਦਕਂ ਨृਣਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਚਰਨ ਪਾਣੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨ ਗਙ੍ਗਾਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥ ਨ ਦੇਵੋ ਮਾਧਵਾਤ੍ਪਰਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਾ ਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨ ਨ ਹਿ ਕਲ੍ਪਤਰੋਸ੍ਤਰੁਃ
ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਮਾਧਵ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਵਰਗਾ ਭਗਤ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਿਖ਼ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਨ ਪੁष੍ਪਂ ਪਾਰਿਜਾਤਾਚ੍ਚ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਹਰਿਵਾਸਰਾਤ੍ । ਪੂਜਨੇ ਨ ਹਿ ਪੂਜ੍ਯਂ ਚ ਨ ਪਤ੍ਰਂ ਤੁਲਸੀਪਰਮ੍
ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫੁੱਲ ਨਹੀਂ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ, ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਤੁਲਸੀ ਪੱਤੇ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪੂਜਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ।
ਨ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾऽऽਧਾਰਃ ਪਵਨਾਤ੍ਪਰਃ । ਨ ਹਿ ਸ੍ਥੂਲੋ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਪਰਮਾਣੁਤਃ
ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੋਈ ਦੇਵੀ ਨਹੀਂ, ਹਵਾ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਥੋਸ ਨਹੀਂ ਤੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁੱਖਮ ਨਹੀਂ।
ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਤ੍ਪਰਃ ਪੂਤੋ ਨਾऽऽਸ਼੍ਰਮਸ਼੍ਚ ਨ ਤੀਰ੍ਯਕਮ੍ । ਨ ਦੇਵੋ ਨ ਪਰਃ ਕੋऽਪਿ ਚੇਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਵਿੱਤਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਦੀਨਾਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਸ਼੍ਚ ਪਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯੋ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯੋ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋਗੀ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ਼੍ਚ ਨਿਰਾਕਾਰੋ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਸ ਏਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਨॄਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵਸ਼੍ਚ ਮਦ੍ਗृਹੇ
ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਪਰ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषੈਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਤਂ ਯਤ੍ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਧਨੇਸ਼ੇਨ ਗਣੇਸ਼ੇਨ ਦਿਨੇਸ਼ੇਨਾਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਰਨ ਕਮਲ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣ ਔਖੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੀष੍ਮਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਸਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਯਂ ਪੁਰਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਸਾਮਵੇਦੋਕ੍ਤਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਖੁਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਇਆ ਤੇ ਸਾਮ ਵੇਦ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਭੀष੍ਮਕ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤ ਏਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਮੇਵ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਅੰਦਰਲਾ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈਂ। ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੂਲ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਕੇਚਿਦ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾਮੇਕਂ ਜ੍ਯੋਤੀਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕੇਚਿਚ੍ਚ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜੀਵੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਕਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਜੀਵ ਹੈ।
ਕੇਚਿਤ੍ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਂ ਜੀਵਂ ਸਗृਣਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਬੁਦ੍ਧਯਃ । ਕੇਚਿਨ੍ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਰੀਰਂ ਚ ਬੁਦ੍ਧਾ (ਧਾ) ਸ਼੍ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ ਜੀਵ ਨੂੰ ਮਾਇਆਵਾਨ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਬੁੱਧੀਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਜ੍ਯੋਤਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੇਹਰੂਪਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਜਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਸਾਕਾਰਮੀਸ਼੍ਵਰਂ ਵਿਨਾ
ਅੰਦਰਲੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰਾ ਚਾਨਣ ਰੂਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਚਮਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ?
ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸ ਚਾऽऽਚਾਨ੍ਤਃ ਸ੍ਮਰਨ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਨਾਰਦ । ਪਾਦ੍ਯਂ ਪਦ੍ਮਾਰ੍ਚਿਤੇ ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚਾਯਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਦਮਾ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਗਏ ਚਰਨ ਕਮਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਅਰ੍ਧ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਦੂਰ੍ਵਾਪੁष੍ਪਜਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਚ ਸੁਰਭਿਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੇ ਗਨ੍ਧਯਨ੍ਦਨਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੁੱਬ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਅਰਘ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਲਈ ਚੰਦਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਿ ਯੌਤੁਕਮ੍ । ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਮਾਲ੍ਯਂ ਚ ਜਾਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਗਲੇ ਦਦੌ
ਜੋ ਪਾਰਿਜਾਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੁਭ ਕਾਰਜ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਲਾ ਜਾਮਾਈ ਦੇ ਗਲੇ ਪਾਈ।
ਕੁਬੇਰੇਣ ਚ ਯਦਤ੍ਤਮਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍ । ਚਕਾਰ ਵਰਣਂ ਤਸ੍ਯ ਸ ਰਾਜਾ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਕਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਯੁਗਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਾਹ੍ਨਿਨਾ ਪੁਰਾ । ਦਦੌ ਤਦੇਵ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਮਾਯ ਚ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜ ਅੱਗ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਹੈ, ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਂ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਦਦੌ ਤਨ੍ਮਸ੍ਤਕੇ ਰਾਜਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਧੂਪਂ ਰਤ੍ਨਪ੍ਰਦੀਪਂ ਚ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰਪੁष੍ਪਂ ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਧੂਪ, ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪ੍ਤਤੀਰ੍ਥੋਦਕਂ ਚੈਵ ਪੁਨਰਾਚਮਨੀਯਕਮ੍ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਸੱਤ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਮੁੜ ਆਚਮਨ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਵਧੀਆ ਪਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਰਤਿਕਰੀ ਰਮ੍ਯਾਂ ਪਾਨਾਰ੍ਥਂ ਵਾਸਿਤਂ ਜਲਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਰਣਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਹਾਰਂ ਚਕਾਰਤਮ੍
ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੋਹਣੀ ਸੌਣ ਵਾਲੀ ਚੌਕੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਸੁਗੰਧੀ ਪਾਣੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਰ ਰਿਵਾਜ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ।
ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟੋ ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲੀਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਅੰਜਲੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹੇ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ, ਨਾਰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲਾ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥਾष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਾਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਦੇਵੀ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ । ਆਜਗਾਮ ਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਮੁਨਿਦੇਵਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਂਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਰੁਕਮਣੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਧੂਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਈ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨਸ੍ਥਾ ਚ ਰਤ੍ਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਾ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕਾਧਾਨਾ ਕਬਰੀਭਾਰਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਕੀਮਤੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਵਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਸ੍ਮਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀਹ੍ਯਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਬਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਚਨ੍ਦਨਚਰ੍ਚਿਤਾ
ਉਹ ਸਾਧਵੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵਿਚ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਦੇ ਟਿਕੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਿਧੂਰਬਿਦੁਨਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭਾਲਮਧ੍ਯਸ੍ਥਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਭਾ ਸ਼ਤਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਾ
ਉਸਦਾ ਮੱਥਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿੰਧੂਰ ਅਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਰੰਗਤ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸੌ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।