ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਲੱਖਾਂ ਮੁਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ । ਅਗਮ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾ ਵਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਾਜ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਮੇषਰਹਿਤੇਨ ਚ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਬਿਨਾ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਰਥਸ੍ਥਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਯਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਾਲਾਕੁਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਝੰਕਾਰਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜ ਕੇ ਰਤਨ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਗੋਪੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗੋਪਾਲ ਸਾਥੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਤੁਲ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਤਝੜ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਂ ਕੀਰ੍ਤਿਪੂਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਪਰਮ੍ਹ੍ਨਾਦਕਂ ਰੂਪਂ ਕੌਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਈ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਦੂਰ੍ਵਯਾ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਪੂਜਣ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਬ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਾ ਤੇ ਰਤਨ ਦਾ ਦਰਪਣ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਧਾਨਂ ਕਰ੍ਤृਕਾਸਾਰ੍ਧ ਕਦਲ੍ਯਾਃ ਸ੍ਫੁਟਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਚੂਡਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਕਾਰਾਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਕੇਲੇ ਦੇ ਅਧਖਿੜੇ ਗੁੱਚੇ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਂ ਨਾਰੀਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮੁਕੁਟਂ ਮਸ੍ਤਕੋਜਜ੍ਵਵਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਂ ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਫੁੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਕੁਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੁਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਜੀਵਨਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯਮਿਤ੍ਯੂਚੁਰੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਜਾਮਾਤਰਂ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭੀष੍ਮਕਕਾਮਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ।' ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਮਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾ ਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਭੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਃ । ਦਦੌ ਯੋਗ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਪੂਰ੍ਣ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੁਧਾ ਵਰਗੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚਾਪ੍ਯੁਵਾਚ ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਸੁਖਂ ਨਿਨਾਯ ਰਜਨੀਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਦੇਵੋ, ਦੇਵੋ!' ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਾਤਃਕृਤ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ।
ਚਕਾਰ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਭਾਧਿਵਾਸਨਂ ਹਰੇਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਾਤृਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਦਾਯ ਵਸੁਧਾਰਾਂ ਚ ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਦਿਕਂ ਤਥਾ । ਪ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸੁਵੇषਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਰਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਵਧੀਆ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਸਜ੍ਜਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਨਰਯਾਨਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਏਵਂ ਰਾਜਾ ਭੀष੍ਮਕਸ਼੍ਚ ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਹਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮਕ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਕ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਪੁਰੋਹਿਤੈਰ੍ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਰ੍ਵ ਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍
ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਮਣੀਆਂ, ਧਨ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਦਿੱਤੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚਾਪ੍ਯੁਪਹਾਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਭਟ੍ਟੇਮ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸੁਵੇषਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਮਨਮੋਹਣ ਪੋਸ਼ਾਕ ਪਹਿਨਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ।
ਰਾਜ੍ਞੀਭਿਰ੍ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਭਿਰ੍ਵਿਧਾਨਂ ਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਤਤਃ ਸ਼ੁਭੇ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਰਮੋਦਯੇ
ਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਰਸਮਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨक्षਤਰ ਦੇ ਵਧਣ 'ਤੇ,
ਵਿਵਾਹੋਚਿਤਲਗ੍ਨੇ ਚ ਲਗ੍ਨਾਧਿਪਤਿਸਂਯੁਤੇ । ਸਦ੍ਗ੍ਰਹੇਕ੍ਸ਼ਣਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚਾਪ੍ਯਸਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਯੋਗ ਲਗਨ ਤੇ, ਲਗਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਸਾਫ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ,
ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣੇ ਸੁਭਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਯੋਃ । ਵੇਧਦੋषਾਦਿਰਹਿਤੇ ਸ਼ਲਾਕਾਦਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ, ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਕੁੰਡਲੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮੰਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਹੀਂ,
ਦਂਪਤ੍ਯੋਃ ਸ਼ਰ੍ਮਯੋਗ੍ਯੇ ਚ ਪਰਿਣਾਮਸੁਖਪ੍ਰਦੇ । ਏਵਂਭੂਤੇ ਚ ਸਮਯੇ ਭੀष੍ਮਕਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣਂ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਆਹਯੋਗ ਜੋੜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੁਖ-ਸਮਝ ਲਈ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।