ਸ਼ੈਲਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਿਲਾਵृष੍ਟਿਂ ਜਲਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਜ੍ਵਲਦਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਚਟਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬਲਾਚ੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਹਲੇਨ ਤਦ੍ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣ ਚਕਾਰ ਰਣਮਧ੍ਯਤਃ
ਪਰ ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਰਥ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘੋਟਕਾਨ੍ਸਾਰਥਿਂ ਚੈਵ ਜਘਾਨ ਚੈਵ ਲੀਲਯਾ । ਕੋਪਾਦ੍ਬਲੇਨ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ਾਲ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਵਧ੍ਯਂ ਤਵ ਕਿਂ ਪੌਰੁषਂ ਰਣੇ । ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪੇ ਯਥਾ
ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਣਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਹਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਚੂਰ੍ਣ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਪਪਾਤ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਹਾਬਲੀ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਜਲਵृष੍ਟਿਂ ਯਥਾ ਭੁਵਿ
ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਲੀ ਤਸ੍ਯ ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣ ਚਕਾਰ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ਵਾਣਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਹਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਂਗ ਨੋਕ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿषੇਧਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਵਧ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ ਬਲ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰਂ ਹਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਬਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਂ ਚ ਬਭਞ੍ਜ ਸ ਹਲੇਨ ਚ । ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਹਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦਾ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਬਲਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਵਰਯਾਤ੍ਰਿਕਾਃ
ਬਲ ਦੇ ਬਲ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਲੱਖਾਂ ਮੁਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ । ਅਗਮ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾ ਵਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਾਜ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਮੇषਰਹਿਤੇਨ ਚ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਬਿਨਾ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਰਥਸ੍ਥਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਯਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਾਲਾਕੁਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਝੰਕਾਰਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜ ਕੇ ਰਤਨ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਗੋਪੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗੋਪਾਲ ਸਾਥੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਤੁਲ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਤਝੜ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਤੀਰ੍ਥਪੂਤਂ ਕੀਰ੍ਤਿਪੂਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਮ੍ । ਪਰਮ੍ਹ੍ਨਾਦਕਂ ਰੂਪਂ ਕੌਟਿਚਨ੍ਦ੍ਰਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਈ ਚੰਦਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ।
ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯਂ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਦੂਰ੍ਵਯਾ ਪਟ੍ਟਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਸਕਦਾ, ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਪੂਜਣ ਯੋਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਕੁਦਰਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਬ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਧਾਗਾ ਤੇ ਰਤਨ ਦਾ ਦਰਪਣ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦਧਾਨਂ ਕਰ੍ਤृਕਾਸਾਰ੍ਧ ਕਦਲ੍ਯਾਃ ਸ੍ਫੁਟਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਚੂਡਾਂ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਕਾਰਾਂ ਮਾਲਤੀਮਾਲ੍ਯਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਕੇਲੇ ਦੇ ਅਧਖਿੜੇ ਗੁੱਚੇ ਦੀ ਮੰਜਰੀ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪੁष੍ਪਂ ਨਾਰੀਪ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮੁਕੁਟਂ ਮਸ੍ਤਕੋਜਜ੍ਵਵਲਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਰਂ ਯੁਵਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਫੁੱਲ ਉਸ ਦੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਮੁਕੁਟ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਜੁਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਜੀਵਨਂ ਧਨ੍ਯਂ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯਮਿਤ੍ਯੂਚੁਰੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਜਾਮਾਤਰਂ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਰਾਜ੍ਞੀ ਭੀष੍ਮਕਕਾਮਿਨੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਬੜਾ ਸੁਭਾਗਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ।' ਭੀਸ਼ਮਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਮਾਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਮੇषਰਹਿਤਾ ਤੁष੍ਟਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸਾਮਾਤ੍ਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਰਾਣੀ ਨੇ ਬਿਨਾ ਪਲਕ ਝਪਕਾਏ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਸੀ।
ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸੁਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ਭੂਪਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸਃ । ਦਦੌ ਯੋਗ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਪੂਰ੍ਣ ਸੁਧੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੁਧਾ ਵਰਗੇ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚਾਪ੍ਯੁਵਾਚ ਦੀਯਤਾਂ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ । ਸੁਖਂ ਨਿਨਾਯ ਰਜਨੀਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਦੇਵੋ, ਦੇਵੋ!' ਉਸ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਚ ਪ੍ਰਾਤਃਕृਤ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਧ੍ਯਾਦਿਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਧੌਤੇ ਚ ਵਾਸਸੀ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਵੇਰ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਆਦਿ ਕਰਕੇ, ਨਵੇਂ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ।
ਚਕਾਰ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੁਭਾਧਿਵਾਸਨਂ ਹਰੇਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਾਤृਕਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।