ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਉਵਾਚ ਅਹੋ ਭੁਵਿ ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾऽऽਯਯੁਰ੍ਮਾਨਵਾਜ੍ਞਯਾ
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਅਜੋਬਾ ਹੈ! ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸਂਤਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਲੁਬ੍ਧਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਾਃ । ਆਯਯੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦਪੁਤ੍ਰਾਜ੍ਞਯਾ ਕਥਮ੍
ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਲਚੀ ਹਨ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਨੰਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ?
ਤੇषਾਂ ਚ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਦੇਵਸਂਧਕਃ । ਮੁਨਿਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਸਂਘਸ਼੍ਚ ਲਾਙ੍ਗਲੀਤ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ, ਅਤੇ ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਵੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼ੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹੇ षਡਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜਨਮ' ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਥਾ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥ ਕੋਪਪੀਤਸ਼੍ਚ ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਹਲੇਨ ਰੁਕ੍ਮਿਯਾਨਂ ਚ ਬਭਞ੍ਜ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵ
ਹੁਣ ਸੌ ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਏਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਰੁਕਮੀ ਦਾ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਘੋਟਕਾਨ੍ਸਾਰਥਿਂ ਚੈਵ ਨਿਹਤ੍ਯ ਜਗਤੀਪਤਿਃ । ਭੁਮਿष੍ਠਂ ਚਾਪਿ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਰੁਕ੍ਮਿਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਜਗਾਮ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਪੀ ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਆਗਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ । ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਬਦ੍ਧੁਂ ਹਲਿਨਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਤੇ ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੰਨਣ ਲਈ ਨਾਗ-ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਨਾਗਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਗਾਰੁਡੇਨੈਵ ਸਂਜਹਾਰ ਹਲੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਕੋਪਾਦ੍ਰੁਕ੍ਮੀ ਚ ਪਰਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਮੁਨੇ
ਪਰ ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਗਰੁੜ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਨਾਗ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਰੁਕਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤ-ਅਸਤਰ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵੈਰਿਮਰ੍ਦ ਚ ਸ਼ਤਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਅਭਿਤੋ ਹਲਿਨਾ ਰੁਕ੍ਮੀ ਜृਮ੍ਭਣਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਜृਮ੍ਭਿਤਃ
ਰੁਕਮੀ, ਜੋ ਸੌ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਦੀ ਜੰਭਣ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਅਸਰਹੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ।
ਭੂਮਿष੍ਠਃ ਸ੍ਥਾਣੁਮਦ੍ਰੁਕ੍ਮੀ ਨਿਦ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣੈਵ ਨਿਦ੍ਰਿਤਃ । ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਤਂ ਨਿਦ੍ਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਤਮ੍
ਰੁਕਮੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸਤੰਭ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਨਿਦਰਾ-ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੁਤਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੌ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਸ਼ੈਲਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਿਲਾਵृष੍ਟਿਂ ਜਲਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਸਃ । ਜ੍ਵਲਦਙ੍ਗਾਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਚਟਾਨਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜਲਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਬਲਾਚ੍ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲਾਙ੍ਗਲੀ । ਹਲੇਨ ਤਦ੍ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣ ਚਕਾਰ ਰਣਮਧ੍ਯਤਃ
ਪਰ ਲਾਂਗਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਸ਼ਾਲਵ ਦਾ ਰਥ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਘੋਟਕਾਨ੍ਸਾਰਥਿਂ ਚੈਵ ਜਘਾਨ ਚੈਵ ਲੀਲਯਾ । ਕੋਪਾਦ੍ਬਲੇਨ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਵਾਗ੍ਬਭੂਵਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ਾਲ੍ਵਂ ਕृष੍ਣਵਧ੍ਯਂ ਤਵ ਕਿਂ ਪੌਰੁषਂ ਰਣੇ । ਯਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪੇ ਯਥਾ
ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੱਕੀ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਦਾ ਦਾਣਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵਸ਼੍ਚ ਹਲੇਨ ਤਸ੍ਯ ਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਚਕਾਰ ਚੂਰ੍ਣ ਵ੍ਯਥਿਤਃ ਪਪਾਤ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਲਾਂਗਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਲ੍ਵਸ੍ਯ ਪਤਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲੋ ਮਹਾਬਲੀ । ਚਕਾਰ ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਜਲਵृष੍ਟਿਂ ਯਥਾ ਭੁਵਿ
ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਹਲੀ ਤਸ੍ਯ ਰਥਂ ਚੂਰ੍ਣ ਚਕਾਰ ਲਾਙ੍ਗਲੇਨ ਚ । ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ਵਾਣਾਨ੍ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਲੀਲਯਾ
ਹਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਂਗ ਨੋਕ ਨਾਲ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਰੋਕ ਲਏ।
ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸ਼ਂਕਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਿषੇਧਂ ਚ ਚਕਾਰ ਤਮ੍ । ਕृष੍ਣਵਧ੍ਯਂ ਤ੍ਯਜ ਬਲ ਪਾਰ੍षਦਪ੍ਰਵਰਂ ਹਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਆਪ ਆਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਬਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।'
ਦਨ੍ਤਵਕ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦਨ੍ਤਂ ਚ ਬਭਞ੍ਜ ਸ ਹਲੇਨ ਚ । ਸੁਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯੁਦ੍ਧੇਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਤਮ੍
ਹਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਲ ਨਾਲ ਦੰਤਵਕ੍ਰਤ ਦਾ ਦੰਦ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਲੜਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਬਲਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਵੀਰਾਃ ਪਲਾਯਿਤਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਣ੍ਡਿਨਂ ਵਰਯਾਤ੍ਰਿਕਾਃ
ਬਲ ਦੇ ਬਲ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਿਨਾ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਮਾਜਗਾਮ ਹਰੇਃ ਪੁਰਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਲੱਖਾਂ ਮੁਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ । ਅਗਮ੍ਯਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਮਿਤ੍ਰਾਣਾ ਚ ਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਸੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ।
ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾ ਵਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਸ੍ਮਿਤਾਸ਼੍ਚ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਾਜ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਵਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯੋषਿਤਃ ਸਰ੍ਵਾ ਨਿਮੇषਰਹਿਤੇਨ ਚ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਸਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਬਿਨਾ ਤੱਕਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਚੰਦ੍ਰਸ਼ੇਖਰ ਜੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿਤਾ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਰਥਸ੍ਥਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ।
ਨਵੀਨਜਲਦਸ਼੍ਯਾਮਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ । ਯਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਨਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਰੰਗ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਸਰੀਰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਾਲਾਕੁਲੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਰਤ੍ਨਕੁਣ੍ਡਲਯੁਗ੍ਮੇਨ ਗਣ੍ਡਸ੍ਥਲਵਿਰਾਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹਬੰਦ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਵਣਨ੍ਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਦਰ੍ਪਣਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਝੰਕਾਰਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਾਂਸਲੀ ਫੜ ਕੇ ਰਤਨ ਦੇ ਦਰਪਣ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਗੋਪੈਃ ਸੇਵਿਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ । ਨਵਯੌਵਨਸਂਪਨ੍ਨਂ ਸ਼ਰਤ੍ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗੋਪਾਲ ਸਾਥੀ, ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ।
ਸ਼ਰਤ੍ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਤੁਲ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਕਾਰਕਮ੍ । ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਸੌਨ੍ਦਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪਤਝੜ ਦੇ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਰੋੜਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਅਟੱਲ।