ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਗਣਂ ਜੇਤੁਮਹਮੀਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਰਾਸਂਧਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਯੋਗਿਨਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।
ਅਹਂਕਾਰਯੁਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਪੀਰਂ ਸ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਧਿਯਾ । ਯਦ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਵਾਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ—
ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਹੋ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਕਾਯ ਚ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ; ਅਫ਼ਸੋਸ, ਨੰਦ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਾਰਾਯ ਗੋਪੀਨਾਂ ਗੋਪਾਲੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੇ । ਕਰੋषਿ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍
ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇਆਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?
ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭਿਙੁਕਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਚ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨੋऽਸਿ ਵਚਨਾਦ੍ਵਦ੍ਗ(ਦੁਰ੍ਬ) ਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਾ, ਮੰਗਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਝ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਸ਼ੂਰੋ ਮ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਾ ਦਾਤਾ ਮਾ ਧਨਾਢ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾ ਯੋਗ੍ਯੋ ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਨਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਾ ਉੱਚ ਘਰ ਦਾ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ; ਨਾ ਦਾਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਧਨਵਾਨ, ਨਾ ਯੋਗ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦੇਹਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਭੂਮਿਪ । ਬਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰਤੁष੍ਟਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਤਨਯਾਯ ਚ
ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਕੁਰੁ ਨृਪ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਭਵਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਭੇਜ।
ਮਹਾਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਚ ਮੁਰਙ੍ਗਕਮ੍ । ਭਲ੍ਲਕਂ ਗਲ੍ਲਕਂ ਖਰ੍ਵ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਰਾਟ, ਮੁਦਗਲ, ਮੁਰੰਗਕ, ਭੱਲਕ, ਗੱਲਕ, ਖਰਵਾ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੇਜ।
ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦੁਗ੍ਧਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਘੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ।
ਤੈਲਕੁਲ੍ਯਾਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਣਾਂ ਰਾਸ਼ਿਸ਼ਤਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਤੇਲ ਦੇ ਪੰਜ ਸੌ ਘੜੇ, ਗੁੜ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਘੜੇ, ਚੀਨੀ ਦੇ ਸੌ ਢੇਰ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ।
ਯਵਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਿष੍ਟਰਾਸ਼ਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪृਥੁਕਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਿਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੌ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਪੀਠ ਦੇ ਸੌ ਸੌ ਢੇਰ, ਪਹੁਟ ਦੇ ਲੱਖ ਢੇਰ, ਤੇ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਨ ਚਾਰ ਗੁਣਾ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਚਕਾਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਣਾਂ ਤੂਰ੍ਣ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯੋਗ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੁਭਲਗ੍ਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਵਾਰਕਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ।
ਰਾਜਾ ਸਂਭृਤਸਂਭਾਰੋ ਬਭੂਵ ਸਤ੍ਵਰਂ ਮृਦਾ । ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਚ ਸੁਤਾਜ੍ਞਯਾ
ਰਾਜਾ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨृਪੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਦਦੀ ਪਤ੍ਰਿਕਾਂ ਭਦ੍ਰਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਭੂਭृਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਧਰਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੱਠੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਂ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਰਾਜਾ, ਚਿੱਠੀ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਂਦੁਭਿਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਦੇਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਤਿਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਭਟ੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸृਵੇषਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਤ੍ਰੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਲ੍ਰਭਮ੍ । ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ ਹੈ।
ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਰਮ੍ਯੇਣ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਮਨੋਹਰੇ । ਆਦੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰਥਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਯਯੌ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਰਥਸ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਹृष੍ਟੋ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚ ਭਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਨੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗਣੇਸ਼ਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਾਰ੍ਤਿਕਃ
ਰਥ ਤੇ ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭਵ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ੇਸ਼, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਗਣੇਸ਼ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ ਵੀ ਸਨ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਤਥਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਰੁਣਃ ਪਵਨਸ੍ਤਥਾ । ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਯਮੋ ਵਹ੍ਨਿਰੀਸ਼ਾਨੋऽਪਿ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਇੰਦਰ, ਚੰਦ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ, ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਈਸ਼ਾਨ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਏ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ षष੍ਟਿਕੋਟਯਃ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸ਼੍ਵੇਤਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤੇ, ਸੱਠ ਕਰੋੜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਰਾਜੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੇ ਵੀ ਸਨ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨੋ ਬਭੌ ਰਾਜਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇषੁ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਯਯੌ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਕੁਣ੍ਡਿਨਾਭਿਮੁਖੋ ਬਲੀ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਹ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕੁੰਡਿਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਯਾਨੇਨ ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚੋਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਨਨ੍ਦੋऽਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ
ਮੋਤੀ-ਜੜੇ ਰਥ 'ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਬਲਦੇਵ, ਵਸੁਦੇਵ, ਉਦਧਵ, ਨੰਦ, ਅਕਰੂਰ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਵੀ ਚਲ ਪਏ।
ਗੋਪਾਲਾ ਯਾਦਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵਂਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤੇ ਯਯੁਃ । ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪੁਲੋਗਮਾਃ
ਗੋਪ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵੰਸ਼ੀ ਵੀ ਚਲੇ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਵੀ ਚਲੇ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਤਥਾ ਭੀਮਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਨਕੁਲਸ੍ਤਥਾ । ਸਹਦੇਵਸ਼੍ਚ ਯਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ — ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ — ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚਲੇ।
ਭੀष੍ਮੋ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਮਹਾਬਲਃ । ਕृਪਾਚਾਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਸ਼ਲ੍ਯਸ਼੍ਚਪ੍ਰਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕਰਣ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾਚਾਰਯ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਚਲੇ।
ਭਟਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਕੋਟ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਯਃ । ਸਂਨ੍ਯਾਸਿਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਯਤੀਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍
ਤੀਹ ਕਰੋੜ ਯੋਧੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੰਨਿਆਸੀ, ਯਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵੀ ਸਨ।