ਕਮ੍ਪਿਤੋऽਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਵ੍ਰਿਪ੍ਰਂ ਸਭਾਯਾਮਸ੍ਥਿਰਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਯਾਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਪੁਰਤਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸਭਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਰੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਹਿਤਂ ਤਥਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਜ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਣਾਂ ਲੋਭਿਨਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਨਾਮਹੋ
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਗੱਲਾਂ। ਭਿਖਾਰੀਆਂ, ਲੋਭੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡੋ।
ਨਰ੍ਤਕਾਨਾਂ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਭਟ੍ਟਾਨਾਮਰ੍ਥਿਨਾਮਪਿ । ਕਾਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਮਸਤ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਸਦਾ
ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਲਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਘਟਕਾਨਾਂ ਨਾਟਕਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੁਬ੍ਧਾਨਾ ਚ ਕਾਮਿਨਾਮ੍ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਪੂਰ੍ਵ ਵਚਃ ਸਦਾ
ਘੜੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਦਾਕਾਰਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਕਾਮੀ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਲਯਵਨਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੂਰਤੋ ਭਿਯਾ । ਉਵਾਯੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਬ੍ਧਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਕਾਲਯਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨ ਦੂਰੋਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾ ਧਨੀ ਕृष੍ਣੋ ਯਵਨਸ੍ਯ ਧਨੇਨ ਚ । ਜਰਾਸਂਧਭਯੇਨੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਗृਹੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਯਵਨ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਅਮੀਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਜਰਾਸਂਧਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਹਂ ਹਨ੍ਤੁਮੇਕਾਕੀ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸੌ ਜਰਾਸੰਧਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਰਣਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਭੀष੍ਮਕ ਤੇਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਭੀਸ਼ਮਕਾ, ਇਸੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਸਮਃ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸਮਃ । ਸਖਾ ਚ ਬਲਵਾਞ੍ਛੂਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਗਣਂ ਜੇਤੁਮਹਮੀਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਰਾਸਂਧਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਯੋਗਿਨਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।
ਅਹਂਕਾਰਯੁਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਪੀਰਂ ਸ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਧਿਯਾ । ਯਦ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਵਾਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ—
ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਹੋ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਕਾਯ ਚ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ; ਅਫ਼ਸੋਸ, ਨੰਦ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਾਰਾਯ ਗੋਪੀਨਾਂ ਗੋਪਾਲੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੇ । ਕਰੋषਿ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍
ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇਆਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?
ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭਿਙੁਕਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਚ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨੋऽਸਿ ਵਚਨਾਦ੍ਵਦ੍ਗ(ਦੁਰ੍ਬ) ਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਾ, ਮੰਗਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਝ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਸ਼ੂਰੋ ਮ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਾ ਦਾਤਾ ਮਾ ਧਨਾਢ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾ ਯੋਗ੍ਯੋ ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਨਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਾ ਉੱਚ ਘਰ ਦਾ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ; ਨਾ ਦਾਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਧਨਵਾਨ, ਨਾ ਯੋਗ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦੇਹਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਭੂਮਿਪ । ਬਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰਤੁष੍ਟਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਤਨਯਾਯ ਚ
ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਕੁਰੁ ਨृਪ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਭਵਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਭੇਜ।
ਮਹਾਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਚ ਮੁਰਙ੍ਗਕਮ੍ । ਭਲ੍ਲਕਂ ਗਲ੍ਲਕਂ ਖਰ੍ਵ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਰਾਟ, ਮੁਦਗਲ, ਮੁਰੰਗਕ, ਭੱਲਕ, ਗੱਲਕ, ਖਰਵਾ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੇਜ।
ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦੁਗ੍ਧਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਘੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ।
ਤੈਲਕੁਲ੍ਯਾਪਞ੍ਚਸ਼ਤਂ ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਣਾਂ ਰਾਸ਼ਿਸ਼ਤਂ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਤੇਲ ਦੇ ਪੰਜ ਸੌ ਘੜੇ, ਗੁੜ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਘੜੇ, ਚੀਨੀ ਦੇ ਸੌ ਢੇਰ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ।
ਯਵਗੋਧੂਮਚੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਪਿष੍ਟਰਾਸ਼ਿਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪृਥੁਕਾਨਾਂ ਰਾਸ਼ਿਲਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍
ਜੌ ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੇ ਪੀਠ ਦੇ ਸੌ ਸੌ ਢੇਰ, ਪਹੁਟ ਦੇ ਲੱਖ ਢੇਰ, ਤੇ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਨ ਚਾਰ ਗੁਣਾ।
ਅਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ । ਚਕਾਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਣਾਂ ਤੂਰ੍ਣ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ
ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯੋਗ੍ਯਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ੁਭਲਗ੍ਨਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਭਿਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਵਾਰਕਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਕੇ।
ਰਾਜਾ ਸਂਭृਤਸਂਭਾਰੋ ਬਭੂਵ ਸਤ੍ਵਰਂ ਮृਦਾ । ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚਕਾਰ ਚ ਸੁਤਾਜ੍ਞਯਾ
ਰਾਜਾ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨृਪੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਦਦੀ ਪਤ੍ਰਿਕਾਂ ਭਦ੍ਰਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਭੂਭृਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਧਰਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਚਿੱਠੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਤ੍ਰਂ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਮੁਦਾ
ਰਾਜਾ, ਚਿੱਠੀ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਂਦੁਭਿਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਦੇਵਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਨृਪਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਤਿਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍
ਉਹ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਨਗਾਰੇ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਭਟ੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸਾਦਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸृਵੇषਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੂਪਤਿਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੇ ਮੰਗਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਖਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਤੀਵ ਰਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਤ੍ਰੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਲ੍ਰਭਮ੍ । ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਵਰਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਈ ਹੈ।