ਧ੍ਯਾਨਾਨੁਰੋਧਹੇਤੁਂ ਚ ਨਿਤ੍ਯਦੇਹਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦृष੍ਟਿਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਕੁਰੁ ਨृਪ ਸ੍ਵਜਨ੍ਮਕਰ੍ਮਖਣ੍ਡਨਮ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰੂਪ, ਧਿਆਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜੋ।
ਯਂ ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਵੇਦਾਃ ਸਂਤਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾਃ । ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵੈਦ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਧ੍ਯਾਨਪੂਤਾਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਨੋ ਨ ਵਿਦਨ੍ਤਿ ਯਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਜਡੀਭੂਤਾ ਵੇਦਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿਯਾਨਿ ਚ
ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਯੋਗੀ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ; ਸਰਸਵਤੀ ਗੂੰਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਦ ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਪਞ੍ਚਵਕ੍ਤ੍ਰਃ ਸਦਾਸ਼ਿਵਃ । ਚਤੁਰ੍ਮੁਖੋ ਜਗਦ੍ਧਾਤਾ ਕੁਮਾਰਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕਸ੍ਤਥਾ
ਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਗ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਪੰਜ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਦਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਤੇ ਕੁਮਾਰ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਵੀ—
ऋषਯੋ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਭਕ੍ਤਾਃ ਪਰਮਵੈष੍ਣਵਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ਸ੍ਤਵਨੇ ਯਸ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਾਸਾਧ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੋਗਿਨਾਮ੍
ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ—all ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਨ, ਤੇ ਯੋਗੀ ਵੀ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਬਾਲਕੋऽਹਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤਦ੍ਗੁਣਂ ਕਥਯਾਮਿ ਕਿਮ੍ । ਸ਼ਤਾਨਨ੍ਦਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਵਦਨੋ ਨृਪਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸ਼ਤਾਨੰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਿਆ।
ਆਨਿਙ੍ਗਨਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਜਵੇਨ ਚ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਂ ਮੁਵਰ੍ਣ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਮ੍
ਉਹ ਜਲਦੀ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲ੍ਹਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖੋ ਨृਪਃ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਰਗਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਰਥਂ ਚ ਮਣਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋਹਫੇ ਦਿੱਤੇ: ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘੋੜਾ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਰਥ।
ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਧਨਂ ਚ ਵਿਪੁਲਂ ਤਥਾ । ਭੂਮਿਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸਸ੍ਯਾਢ੍ਯਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਵृष੍ਟਿਕਰੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਤਖਤ, ਬਹੁਤ ਧਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਫਸਲ ਵਾਲੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ੁਭ ਜ਼ਮੀਨ ਦਿੱਤੀ।
ਅਕृष੍ਟਸਾਧ੍ਯਾਂ ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਚ ਗ੍ਰਾਮਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਮ੍ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਰੁਕ੍ਮਿਸ਼੍ਚੁਕੋਪ ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਲ ਨਹੀਂ ਚਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰੁਕਮੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਕਮ੍ਪਿਤੋऽਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯੋ ਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਉਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਵ੍ਰਿਪ੍ਰਂ ਸਭਾਯਾਮਸ੍ਥਿਰਸ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਧਰਮੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਉਤ੍ਯਾਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਪੁਰਤਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਸਭਾਸਦਾਮ੍
ਉਹ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਰੁਕ੍ਮਿਰੁਵਾਚ ਸ਼੍ਰृਣੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਚਨਂ ਹਿਤਂ ਤਥਯਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਿਤਮ੍ । ਤ੍ਯਜ ਵਾਕ੍ਯਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕਾਣਾਂ ਲੋਭਿਨਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਨਾਮਹੋ
ਰੁਕਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਗੱਲਾਂ। ਭਿਖਾਰੀਆਂ, ਲੋਭੀਆਂ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਛੱਡੋ।
ਨਰ੍ਤਕਾਨਾਂ ਚ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨਾਂ ਭਟ੍ਟਾਨਾਮਰ੍ਥਿਨਾਮਪਿ । ਕਾਯਸ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਭਿਕ੍ਸ਼ੂਣਾਮਸਤ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਸਦਾ
ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਵਪਾਰੀਆਂ, ਨੌਕਰਾਂ, ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਲਿਖਾਰੀ ਅਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਘਟਕਾਨਾਂ ਨਾਟਕਾਨਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਲੁਬ੍ਧਾਨਾ ਚ ਕਾਮਿਨਾਮ੍ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਮੂਰ੍ਖਾਣਾਂ ਸ੍ਤੁਤਿਪੂਰ੍ਵ ਵਚਃ ਸਦਾ
ਘੜੇ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਦਾਕਾਰਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਕਾਮੀ, ਗਰੀਬਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਨਿਹਤ੍ਯ ਕਾਲਯਵਨਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦੂਰਤੋ ਭਿਯਾ । ਉਵਾਯੇਨ ਮਹਾਬਾਹੋ ਲਬ੍ਧਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਕਾਲਯਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਹ ਧਨ ਦੂਰੋਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾ ਧਨੀ ਕृष੍ਣੋ ਯਵਨਸ੍ਯ ਧਨੇਨ ਚ । ਜਰਾਸਂਧਭਯੇਨੈਵ ਸਮੁਦ੍ਰਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਗृਹੀ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਯਵਨ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਅਮੀਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ।
ਜਰਾਸਂਧਸ਼ਤਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਚ ਲੀਲਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਮੋऽਹਂ ਹਨ੍ਤੁਮੇਕਾਕੀ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾ ਕਥਾ
ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸੌ ਜਰਾਸੰਧਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਹਂ ਰਣਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਧ੍ਰੁਵਂ ਭੀष੍ਮਕ ਤੇਨੈਵ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਂਹਰ੍ਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਂ ਦੁਰਵਾਸਾ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਾਂ; ਭੀਸ਼ਮਕਾ, ਇਸੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਮਤ੍ਸਮਃ ਪਰ੍ਸ਼ੁਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਸ਼੍ਚ ਮਤ੍ਸਮਃ । ਸਖਾ ਚ ਬਲਵਾਞ੍ਛੂਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਸ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਗਣਂ ਜੇਤੁਮਹਮੀਸ਼ਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਰਾਸਂਧਂ ਦੁਰ੍ਬਲਂ ਯੋਗਿਨਂ ਨृਪ
ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਹਿੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ।
ਅਹਂਕਾਰਯੁਤਃ ਕृष੍ਣੋ ਪੀਰਂ ਸ੍ਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਧਿਯਾ । ਯਦ੍ਯਾਯਾਸ੍ਯਤਿ ਮਦ੍ਗ੍ਰਾਮਂ ਵਿਵਾਹਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀਰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ—
ਧ੍ਰੁਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਯਮਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਅਹੋ ਨਨ੍ਦਸ੍ਯ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਗੋਰਕ੍ਸ਼ਕਾਯ ਚ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜ ਦਿਆਂਗਾ; ਅਫ਼ਸੋਸ, ਨੰਦ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਉਸ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ—
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਜ੍ਜਾਰਾਯ ਗੋਪੀਨਾਂ ਗੋਪਾਲੋਚ੍ਛਿष੍ਟਭੋਜਿਨੇ । ਕਰੋषਿ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਵੀਕਾਰਂ ਦੇਵਯੋਗ੍ਯਾਂ ਚ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਮ੍
ਜੋ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹੇਆਮ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕਮੀਣੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹੋ?
ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਭਿਙੁਕਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਚ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬੁਦ੍ਧਿਹੀਨੋऽਸਿ ਵਚਨਾਦ੍ਵਦ੍ਗ(ਦੁਰ੍ਬ) ਲਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜਾ, ਮੰਗਤੇ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਮਝ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਮਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਸ਼ੂਰੋ ਮ ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਮਾ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮਾ ਦਾਤਾ ਮਾ ਧਨਾਢ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਾ ਯੋਗ੍ਯੋ ਮਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਨਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਨਾ ਉੱਚ ਘਰ ਦਾ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ; ਨਾ ਦਾਤਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਧਨਵਾਨ, ਨਾ ਯੋਗ, ਨਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ।
ਕਨ੍ਯਾਂ ਦੇਹਿ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਾਯ ਭੂਮਿਪ । ਬਲੇਨ ਰੁਦ੍ਰਤੁष੍ਟਾਯ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਤਨਯਾਯ ਚ
ਆਪਣੀ ਧੀ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ, ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ।
ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਣਂ ਕੁਰੁ ਨृਪ ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਭਵਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਬਾਨ੍ਧਵਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਤ੍ਰਦ੍ਵਾਰਾ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੱਠੀ ਰਾਹੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਭੇਜ।
ਮਹਾਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਿਰਾਟਂ ਚ ਮੁਦ੍ਗਲਂ ਚ ਮੁਰਙ੍ਗਕਮ੍ । ਭਲ੍ਲਕਂ ਗਲ੍ਲਕਂ ਖਰ੍ਵ ਦੁਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਮਹਾਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਰਾਟ, ਮੁਦਗਲ, ਮੁਰੰਗਕ, ਭੱਲਕ, ਗੱਲਕ, ਖਰਵਾ ਤੇ ਦੁਰਗਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭੇਜ।
ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕਮ੍ । ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਦੁਗ੍ਧਕੁਲ੍ਯਾਸਹਸ੍ਰਕਮ੍
ਘੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਦਹੀਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੜੇ।