ਪੈਤृਕੀ ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਸ਼੍ਚੇਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪੈਤृਕੀਭੂਮਿਤੁਲ੍ਯਾਚ ਦਾਨਭੂਮਿਃ ਸਤਾਮਪਿ
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦਾਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ ਭੋਗਾਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਂਤੇ । ਪੈਤृਕੀ ਤੀਰ੍ਥਤੁਲ੍ਯਾ ਸਾ ਕਿਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪਰਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ فرمایا: ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ, ਕਿਹੜਾ ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਰੋਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਤੀਰਥ ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪਰਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਬਹਪੁਣ੍ਯਦਾ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡਨਮ੍
ਦਵਾਰਕਾ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਦੇਵਪੂਜਨਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਦੀਨਾਂ ਚ ਭੂਮਿਪ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹਾਣਾਂ ਸਾਦਰਂ ਪੁਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾ; ਉਥੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਕਾਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਨਿਵਸ ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨृਪ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਸੁਧਰਮਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵੱਸ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਥਿਤਾ ਭੂਪਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਕਰਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੁਭਯਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਰਾ ਯਥਾ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜ ਮੰਡਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੈਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯਾਜ੍ਜਿਤਃ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਧਨੇਨ ਧਨਸਂਪਦਾ । ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਂਪਦਃ ਤਥਾ
ਕੁਬੇਰ ਧਨ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਾਸਕਰ ਤੇਜ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵੀ ਵਸਲੇ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵਾ ਜਿਤਾ ਰਣੇਨੈਵ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮੁਨਯੋ ਜਿਤਾਃ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਵ੍ਰਤੀਨਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ; ਤਪਸੀ ਤਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸਮੋ ਰਾਜਾ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਭਾਯਾਂ ਯਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਬਲਦੇਵ, ਮਹਾਬਲੀ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਏਕਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪੋ ਯਥਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਲਣ ਵਿੱਚ ਰਾਈਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਣ।
ਨ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਸਮੋ ਦੇਵੋ ਬਲੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਯਦ੍ਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਨਨ੍ਤਂ ਜਗੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਬਲ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਨੰਤ' ਆਖਿਆ।
ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਨਾ । ਬਲਿਨੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਮਃ
ਅੱਠ ਵਸੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦਰ (ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ), ਬਲਵਾਨ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਜੇਤੁਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਨृਪਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਾਦਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਮਣਿਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰੈਦ੍ਵਰਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਿਭਿਰ੍ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਕੈਃ । ਨਿਯੁਕ੍ਤੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਅਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਦ੍ਵਾਰੇਭ੍ਯਃ षਡ੍ਭ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਮਨ੍ਦਿਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕੈ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪਰਿਭੂषਣਮ੍
ਅੰਦਰ, ਛੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੇੜੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖੀ।
ਕੋਟਿਂ ਮਤ੍ਤਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਜਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਂ ਗਜੌਘਂ ਗਜਾਨਾਂ षਡ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇਖੇ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਹਾਥੀ।
ਮਹਾਬਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਯੇ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਹਨਾਨਾਮਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਘੋੜੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਖਿਆ।
ਹਸਤ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦ । ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਮਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੋਟਿਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਐਰਾਵਤ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਉਚੈਹਸ਼੍ਰਵਸ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਨਾਰਦ, ਦੇਖਦਾ ਸੀ।
ਖਰਾਣਾਂ ਦਸ਼ਕੋਟਿਂ ਚ ਪਾਦਾਤਂ षਡ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ । ਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਰਤ੍ਨਸਾਰਾਣਾਂ ਤਥਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਖੋਤੇ, ਛੇ ਗੁਣਾ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ, ਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਰਥ, ਦੇਖੇ।
ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਂ ਸਾਰਥੀਨਾਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਂ षਡ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ । ਅਸ਼੍ਵਵਾਟਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਚ ਸੁਧਰ੍ਮਾਂ ਚ ਸਭਾਮਪਿ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਰਥ-ਚਲਾਕ, ਛੇ ਗੁਣਾ ਘੋੜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਥਾਂ, ਤੇ ਸੁਧਰਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਮ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਦੇਵੌਘਮੁਨਿਸਂਯੁਤਾਮ੍ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਸ਼ੁਕੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਂ ਰਕ੍ਤਕਮ੍ਬਲੈਃ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅੰਦਰਲੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਲਾਲ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੈ ਰਮ੍ਯੈਰ੍ਭੂषਿਤਾਂ ਰਕ੍ਤਪਿਙ੍ਗਲੈਃ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਵੀਥੀਨਾਂ ਤੇਜਸੋਜ੍ਜ੍ਵਲਾਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਝਲਮਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵੇष੍ਟਿਤਾਂ ਚ ਮਹਾਭੀਤੈਃ ਕਿਂਕਰੈਃ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸਭਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਖਧ੍ਵਨਿਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਹ ਸਥਾਨ ਲੱਖਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਨੇ ਸੁਭਾਅਵਕ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁੰਦਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਵਾਦ੍ਯਂ ਚ ਦੁਂਦੁਭੀਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰਕਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨृਪਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵੇਗੇਨ ਸਬਲੋ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਡੰਢੂਕੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਰੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਸ਼ੇषਸ਼੍ਚ ਦੇਵਪੁਂਗਵਾਃ । ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵ੍ਰਤਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਮਹੇਸ਼, ਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਿਦ੍ਧੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਸੁਦੇਵਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਰਤ੍ਨਸਿਂਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਚੋਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠੇ।
ਸਮੁਵਾਸ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁਨੀਨਾਮਾਜ੍ਞਯਾ ਹਰੇਃ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਗਰ੍ਗਸ੍ਯਾਪਿ ਤਥੈਵ ਚ
ਹਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਗਰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲਿਆ।
ਸਪ੍ਤਤੀਰ੍ਥੋਦਕੇਨੈਵ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੇਨ ਨਾਰਦ । ਜਕਾਰ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਨृਪਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਿषੇਚਨਮ੍
ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸੱਤ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।