ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਿ ਨਿष੍ਪਨ੍ਨੇ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਸ਼ਿਵਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ—ਸ਼ਿਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਸਭ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ।
ਭਵਾਸ਼੍ਚ ਯਾਦਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਮਤ੍ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨृਪ
ਤੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਲਈ, ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾ।
ਅਪਰੇ ਯਦਵੋऽਨ੍ਯੇ ਚ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਥੁਰਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਵਿਰਸੋ ਰਾਜਾ ਤਮੁਵਾਚ ਭਯਾਕੁਲਃ
ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਣਗੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਉਵਾਚ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭੂਮਿਂ ਤਾਂ ਪੈਤृਕੀਂ ਪੁਨਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪਰਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪੈਤृਕੇ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ فرمایا: ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਲਈ ਹੈ।
ਪਾਵਕੇ ਭੂਮਿਦੇਸ਼ੇ ਚ ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਰ੍ਵਪੇਤ੍ਤੁ ਯਃ । ਤਦ੍ਭੂਮਿਃ ਸ੍ਵਾਮਿਪਿਤृਭਿਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣਿ ਹਨ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿष੍ਫਲਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਪੂਜਨਮ੍ । ਕਿਂਚਿਤ੍ਫਲਪ੍ਰਦਂ ਚੈਵ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਪੈਤृਕੇ ਸ੍ਥਲੇ
ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਪੂਰੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਰੀ ਜਾਵੇ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੇਯਸੀ ਸਦਾ । ਦੁਰ੍ਲਭਾ ਪੈਦृਕੀ ਭੂਮਿਃ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਰ੍ਗਰੀਂਯਸੀ
ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਸਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਿਆਂ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਜੀਵ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾ-ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਕ ਹੈ।
ਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਚ ਦੈਵੇ ਕਰ੍ਮਣਿ ਪੈਤृਕੇ । ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਚ ਦਤ੍ਤੇ ਦਾਨਂ ਚ ਪਰਦਤ੍ਤਮਸ਼ੁਦ੍ਧਕਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੈਵੀ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ; ਪਰ ਖੇਡ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪੈਤृਕੀਭੂਮ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਤੁਲ੍ਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਗਙ੍ਗਾਜਲਸਮਂ ਪੂਤਂ ਪਤृਖਾਤੋਦਕਂ ਹਰੇ
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਖੂਹ ਦਾ ਪਾਣੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਹਰੀ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਪੂਤੇ ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਨਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪਿਤਣਾਂ ਤਰ੍ਪਣਾਂ ਤਤ੍ਰ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਪੂਜਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੈਤृਕੀ ਜਨ੍ਮਭੂਮਿਸ਼੍ਚੇਦ੍ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਤਤ੍ਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪੈਤृਕੀਭੂਮਿਤੁਲ੍ਯਾਚ ਦਾਨਭੂਮਿਃ ਸਤਾਮਪਿ
ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਧਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੋ ਗੁਣਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਤਪੁਰਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦਾਨ ਦੀ ਧਰਤੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਵਾਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ ਭੋਗਾਸ੍ਤੇ ਵਚਨਂ ਕਿਂ ਵਾ ਨਿषੇਕਃ ਕੇਨ ਵਾਰ੍ਯਂਤੇ । ਪੈਤृਕੀ ਤੀਰ੍ਥਤੁਲ੍ਯਾ ਸਾ ਕਿਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪਰਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ فرمایا: ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ, ਕਿਹੜਾ ਹੁਕਮ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਰੋਕ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੀਰਥ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ—ਕਿਹੜਾ ਤੀਰਥ ਦਵਾਰਕਾ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ?
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪਰਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਬਹਪੁਣ੍ਯਦਾ । ਯਸ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰਾਣਾਂ ਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡਨਮ੍
ਦਵਾਰਕਾ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਦੇਵਪੂਜਨਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਦੀਨਾਂ ਚ ਭੂਮਿਪ
ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵਧ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਗਚ੍ਛ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਯਾਦਵੈਃ ਸਹ । ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹਾਣਾਂ ਸਾਦਰਂ ਪੁਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਜਾ; ਉਥੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਕਰੋਤਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਨ੍ਯਕ੍ਕਾਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਰਾਵਤੀਮ੍ । ਨਿਵਸ ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਰ੍ਮਾਯਾਂ ਮਾਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਨृਪ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਸੁਧਰਮਾ ਵਿੱਚ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵੱਸ।
ਜਮ੍ਬੁਦ੍ਵੀਪਸ੍ਥਿਤਾ ਭੂਪਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਕਰਂ ਦਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤੁਭਯਂ ਚ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਰਾ ਯਥਾ
ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਰਾਜੇ, ਰਾਜ ਮੰਡਲ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੈਨੂੰ ਟੈਕਸ ਦੇਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭੂਯਾਜ੍ਜਿਤਃ ਕੁਬੇਰਸ਼੍ਚ ਧਨੇਨ ਧਨਸਂਪਦਾ । ਤੇਜਸਾ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਂਪਦਃ ਤਥਾ
ਕੁਬੇਰ ਧਨ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਾਸਕਰ ਤੇਜ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵੀ ਵਸਲੇ ਵਿੱਚ।
ਦੇਵਾ ਜਿਤਾ ਰਣੇਨੈਵ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਮੁਨਯੋ ਜਿਤਾਃ । ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ਼੍ਯ ਤਪਸਾ ਵ੍ਰਤੀਨਸ਼੍ਚ ਵ੍ਰਤੇਨ ਚ
ਦੇਵਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਲ; ਤਪਸੀ ਤਪ ਨਾਲ, ਤੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ ਨਾਲ।
ਉਗ੍ਰਸੇਨਸਮੋ ਰਾਜਾ ਨ ਭੂਤੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਭਾਯਾਂ ਯਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਬਲਦੇਵੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਜਿਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਬਲਦੇਵ, ਮਹਾਬਲੀ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਚ ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਏਕਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਿਰਸਿ ਨ੍ਯਸ੍ਤਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪੇ ਚ ਸਰ੍षਪੋ ਯਥਾ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਸਿਰ 'ਤੇ ਛਲਣ ਵਿੱਚ ਰਾਈਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਣ।
ਨ ਹ੍ਯਨਨ੍ਤਸਮੋ ਦੇਵੋ ਬਲੇਨ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਯਦ੍ਗੁਣਾਨਾਂ ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤੇਨਾਨਨ੍ਤਂ ਜਗੁਰ੍ਬੁਧਾਃ
ਬਲ ਵਿੱਚ ਅਨੰਤ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਨੰਤ' ਆਖਿਆ।
ਵਸਵੋऽष੍ਟੌ ਮਹਾਭਾਗਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਵਿਨਾ । ਬਲਿਨੋ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਦਿਤ੍ਯਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਮਃ
ਅੱਠ ਵਸੂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੁਦਰ (ਸ਼ੰਕਰ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ), ਬਲਵਾਨ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇ ਮਹਿੰਦਰ — ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹਨ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥਾ ਧ੍ਰੁਵਂ ਜੇਤੁਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਨृਪੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨੋ ਨृਪਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਕਿਸੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਾਦਵੈਃ ਸਾਰ੍ਧ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਭਵਨਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਂ ਮਣਿਤੇਜਸਾ
ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਣੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਗਿਆ।
ਸਹਸ੍ਰੈਦ੍ਵਰਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਲਿਭਿਰ੍ਦਣ੍ਡਹਸ੍ਤਕੈਃ । ਨਿਯੁਕ੍ਤੈ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਾਨਵੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਰਵਾਜਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਖਵਾਲੇ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।
ਅਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਚ ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਦ੍ਵਾਰੇਭ੍ਯਃ षਡ੍ਭ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਮਨ੍ਦਿਰਾਣਾਂ ਚ ਸ਼ਤਕੈ ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਪਰਿਭੂषਣਮ੍
ਅੰਦਰ, ਛੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੇੜੇ ਤੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇਖੀ।
ਕੋਟਿਂ ਮਤ੍ਤਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਜਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਂ ਗਜੌਘਂ ਗਜਾਨਾਂ षਡ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇਖੇ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹਾਥੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ, ਤੇ ਛੇ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਹਾਥੀ।
ਮਹਾਬਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤੁਰਗਾਨ੍ਸੂਰ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਹਸਨ੍ਤਿ ਯੇ । ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਰਾਜਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਾਹਨਾਨਾਮਪੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਬਲੀ ਘੋੜੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਵਾਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ, ਦੇਖਿਆ।
ਹਸਤ੍ਯੈਰਾਵਤਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਾਰਦ । ਅਤ੍ਯੁਚ੍ਚੈਰੁਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਮਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੋਟਿਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਐਰਾਵਤ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਉਚੈਹਸ਼੍ਰਵਸ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ ਜਿੰਨਾ ਚਾਹਿਆ, ਨਾਰਦ, ਦੇਖਦਾ ਸੀ।