ਉਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਿਂਸ਼ਤਿਹਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਂ ਨ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਮ੍ । ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਂ ਤੈਲਾਕਾਰਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਕਾਰਂ ਚ ਹੀਰਕਮ੍
ਵੀਹ ਹੱਥ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਕੰਧ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ; ਮਿਸਤਰੀ, ਤੇਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਾਰਿਗਰ ਤੇ ਹੀਰਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵੀ।
ਵਾਟੀਮੂਲੇ ਗ੍ਰਾਮਮਧ੍ਯੇ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਪਨਂ ਬੁਧਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਸਚ੍ਛੂਦ੍ਰਂ ਗਣਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਬਾਗ ਦੇ ਮੁੱਲ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸੱਚਾ ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਜੋਤਿਸੀ।
ਭਟ੍ਟਂ ਵੈਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਕਾਰਂ ਸ੍ਥਾਪਯੇਚ੍ਛਿਬਿਰਾਨ੍ਤਿਕੇ । ਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਚ ਪਰਿਖਾਮਾਨਂ ਸ਼ਤਹਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਕਮ੍
ਇੱਕ ਪੰਡਿਤ, ਇੱਕ ਵੈਦ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਛਾਵਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖੋ; ਅਤੇ ਛਾਵਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇੱਕ ਸੋ ਹੱਥ ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਖਾਈ ਬਣਾਓ।
ਪਰਿਤਃ ਸ਼ਿਬਿਰਾਣਾਂ ਚ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਦਸ਼ਹਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸਂਕੇਤਪੂਰ੍ਵਕਂ ਚੈਵ ਪਰਿਖਾਦ੍ਵਾਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਛਾਵਣੀਆਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦਸ ਹੱਥ ਗਹਿਰੀ ਖਾਈ ਬਣਾਓ; ਅਤੇ ਖਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰਕੇ ਬਣਾਓ।
ਸ਼ਤ੍ਰੋਰਗਮ੍ਯਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਮ੍ਯਮੇਵ ਸੁਖੇਨ ਚ । ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਨਾਂ ਤਿਨ੍ਤਿਡੀਨਾਂ ਹਿਨ੍ਤਾਲਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਉਹ ਖਾਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਪਾਰ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਪਰ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਸ਼ਾਲਮਲੀ, ਟਿੰਟੀਡੀ ਅਤੇ ਹਿੰਤਾਲਾ ਵਰਗੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਵਰਤੇ ਜਾਣ।
ਨਿਮ੍ਬਾਣਾਂ ਸਿਨ੍ਧੁਵਾਰਾਣਾਂ ਬਦਰੀਣਾਮਭਦ੍ਰਕਮ੍ । ਧਤ੍ਤੂਰਾਣਾਂ ਵਟਾਨਾਂ ਚਾਪ੍ਯੇਰਣ੍ਡਾਨਾਮਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਨਿੰਬ, ਸਿੰਧੁਵਾਰ, ਬਦਰੀ, ਅਭਦ੍ਰ, ਧਤੂਰਾ, ਵਟ ਅਤੇ ਇਰੰਡਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਏਤੇषਾਮਤਿਰਿਕ੍ਤਾਨਾਂ ਸ਼ਿਬਿਰੇ ਕਾष੍ਠਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਚ ਭੂਧਰੋ ਵਰ੍ਜਯੇਦਧਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵੀ ਛਾਵਣੀ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਦਰੱਖਤ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਟੇਕਿਆਂ 'ਤੇ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਧਨਂ ਹਨ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਾਹ ਕਮਲੋਦ੍ਭਵਃ । ਕਥਿਤਂ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰੁ ਕਾष੍ਠਂ ਵਿਨਾ ਪੁਰੀਮ੍
ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਓ।
ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਾਪ੍ਯਧੁਨਾ ਗਚ੍ਛ ਵਤ੍ਸ ਯਥਾਸੁਖਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਹਰਿਂ ਨਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਹ
ਹੁਣ, ਇਸ ਸ਼ੁਭ ਵੇਲੇ, ਜਾ ਬੇਟਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੰਛੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮੀਪਂ ਚ ਵਟਮੂਲਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਤਤ੍ਰ ਨਕ੍ਤਂ ਚ ਕਾਰੁਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਸਹ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਵਟ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਪੰਛੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੌ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਰੁਡਸ੍ਤਥਾ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਤ੍ਕਥਿਤਂ ਕਾਰੁਂ ਕृष੍ਣੇਨ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਾ
ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ।
ਤਦੇਵ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਗਰੇ ਮੁਨੇ । ਕਾਰੁਂ ਹਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼ਿਲ੍ਪਕਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲਕੜ-ਸਬੰਧੀ ਚਿੰਨ੍ਹ ਠੀਕ-ਠੀਕ ਵੇਖੇ; ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਲਪਕਾਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ 'ਤੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਰੁਡਂ ਗਰੁਡਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਬਲਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਬੁਦ੍ਧੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਰੁਡੋ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਲਜ੍ਜਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ, ਹੋਰ ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਈ।
ਅਤੀਵ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਚ ਨਗਰਂ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਵੇਖਿਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਅਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਚਤੁਰਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਭਵਾਨ੍ਯਾ ਚ ਭਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਸ਼੍ਚ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਸੌ ਚਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭਵਾਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਭਵ, ਅਨੰਤ, ਧਰਮ, ਭਾਸਕਰ ਅਤੇ ਹੁਤਾਸਨ,
ਕੁਬੇਰੋ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚੈਵ ਪਵਨਸ਼੍ਚ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਕਾਦਸ਼ੈਵ ਤੇ
ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ, ਯਮ, ਮਹਿੰਦਰ, ਚੰਦਰ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਰੁਦ੍ਰ,
ਅਨ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯੋ ਵਸਵਃ ਸਪ੍ਤ ਏਵ ਚ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਿਨ੍ਨਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀ, ਸੱਤ ਵਸੁ, ਆਦਿਤ, ਦੈਤ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਕਿਨਨਰ,
ਆਯਯੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਚ ਬਲਂ ਤਥਾ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਚ ਸਹਸਾ ਵਟਮੂਲਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆਕਾਸ਼ਾਚ੍ਚ ਵਿਮਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਟਮੂਲਕਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵਟ ਦੇ ਮੂਲ 'ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਰਮ੍ਯਾਮਤੀਵ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰੇਣਾ ਰਤ੍ਨਰਾਜਿਵਿਰਾਜਿਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪਰਿਤਸ਼੍ਚਤੁਰਸ੍ਰਾਂ ਚ ਸ਼ਤਯੋਜਨਸਂਮਿਤਾਮ੍ । ਸਪ੍ਤਭਿਃ ਪਰਿਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਗਮ੍ਭੀਰਾਭਿਸ਼੍ਚ ਵੇष੍ਟਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਚੌਕਸ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਗਹਿਰੀ ਖਾਈਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ਨਵਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕ੍ਰੀਡਾਸਰੋਵਰੈਃ । ਮਨੋਹਰੈਃ ਸਪਦ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੈਸ਼੍ਚ ਮਧੁਵ੍ਰਤੈਃ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਨੌ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਖੇਡ-ਸਰੋਵਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵਤੋਭਦ੍ਰੈਃ ਪੁष੍ਪੋਦ੍ਯਾਨਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਕੈਃ । ਪ੍ਰਫੁਲ੍ਲਪੁष੍ਪੈਃ ਪਵਨੈਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਰਭੀਕृਤਾਮ੍
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਸੁਭਾਗਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਆਮੋਦਿਤਾਂ ਚ ਸ਼ੀਤੇਨ ਮਨ੍ਦਚਨ੍ਦਨਵਾਯੁਨਾ । ਤਰੁਭਿਰ੍ਨਾਰਿਕੇਲਾਣਾਂ ਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਭਿਃ
ਉਹ ਠੰਡੀ, ਹੌਲੀ ਚੰਦਨ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਹਿਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੌ ਕਰੋੜ ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਗੁਵਾਕਾਨਾਂ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਿਤਾਂ ਤਚ੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੈਃ । ਚਤੁਰ੍ਗੁਣੈਰ੍ਗੁਵਾਕਾਨਾਂ ਯੁਕ੍ਤਾਮਾਮ੍ਰਮਹੀਰੁਹੈਃ
ਉਹ ਗੁਵਾਕਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਨਾਰੀਅਲਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸਨ।
ਪਰੀਤਾਂ ਪਨਸਾਨਾਂ ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ੈਰਾਮ੍ਰਸਮੈਰ੍ਮੁਨੇ । ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਾਂ ਚ ਤਾਲਾਨਾਂ ਦ੍ਰੁਮੈਰਾਮ੍ਰਸਮੈਰ੍ਮੁਨੇ
ਉਹ ਪਨਸ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਅੰਬਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਮুনি, ਅਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਅੰਬਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥੈਰ੍ਬਦਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਬਿਲ੍ਵੈਰਾਮ੍ਰਾਤਕੈਰ੍ਵਟੈਃ । ਸ਼ਾਲ੍ਮਲੀਭਿਸ਼੍ਚ ਜਮ੍ਬੂਭਿਃ ਕਦਮ੍ਬੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ਼ੋਭਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੀਪਲ, ਬੇਰੀ, ਬੇਲ, ਆਮਰਾਤਕ, ਵਟ, ਸਾਲਮਲੀ, ਜਾਮੁਨ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਂਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਤਿਨ੍ਤਿਡੀਭਿਸ਼੍ਚ ਚਮ੍ਪਕੈਰ੍ਬਕੁਲੈਸ੍ਤਥਾ । ਨਾਗੇਸ਼੍ਵਰੈਰ੍ਨਾਗਰਙ੍ਗੈਰ੍ਜਮ੍ਬੀਰੈਰ੍ਦਾਡਿਮੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਬਾਂਸ, ਇਮਲੀ, ਚੰਪਾ, ਬਕੁਲਾ, ਨਾਗੇਸ਼ਵਰ, ਨਾਗਰੰਗਾ, ਜੰਬੀਰ ਅਤੇ ਅਨਾਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ।
ਖਰ੍ਜੁਰੈਰਰ੍ਜੁਨੈਃ ਪਿष੍ਟੈਰਿਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਰਪਿ । ਹਰੀਤਕੀਭਿਰ੍ਧਾਤ੍ਰੀਭਿਰਿਨ੍ਦੁਭਿਃ ਪਰਿਤਃ ਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਖਜੂਰ, ਅਰਜੁਨ, ਪਿਸ਼ਟਾ, ਗੰਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਾਂਸ, ਹਰੀਤਕੀ, ਧਾਤਰੀ ਅਤੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਸ਼ਾਲੈਃ ਪ੍ਰਿਯਾਲੈਰ੍ਹਿਨ੍ਤਾਲੈਃ ਸ਼ਿਰੀषੈਃ ਸਪ੍ਤਪਰ੍ਣਕੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮੈਰਿष੍ਟੈਰਿष੍ਟਾਂ ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਲ, ਪ੍ਰਿਆਲ, ਹਿੰਤਾਲ, ਸ਼ੀਰੀਸ਼, ਸਤਪਰਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਚੰਗੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ।