ਏਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਸੁਣ। ਜੇਹੜਾ ਭੀ ਇਹ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਪਣ़੍ਡਿਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਯਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿo ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਵਿਭੁਃ । ਸਬਲੋ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਰੁਡਂ ਹਰਿਃ
ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਦਰਂ ਲਵਣੋਦਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੋਪਵੇषਂ ਚ ਨृਪਵੇषਂ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਗੋਆਲੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਰਮਾਜਗਾਮ੍ ਹਰਿਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ।
ਤੇਜਸਾ ਹਰਿਣਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵੈਰਿਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡੋ ਹਰਿਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਲਧਿਃ ਕਮ੍ਪਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਾਦਰਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਹੇ ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਥਲਂ ਚ ਸ਼ਾਤਯੋਜਨਮ੍ । ਦੇਹਿ ਮੇ ਨਗਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੇ ਦੇ। ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨਗਰਂ ਕੁਰੁ ਹੇ ਕਾਰੋ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਮਨੀਯਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਵੀਂ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਦृਸ਼ਂ ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਣਾਂ ਪਰਂ ਪਾਰਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਥਾਂ ਬਣੇ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਨਿਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਵਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਤਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਆਰਕਾ ਬਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕੁਰੁ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੀਂ। 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਿਵਾਏ ਚੱਕਰ ਦੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਭਦ੍ਰਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਨृਪਂ ਚਕਾਰ ਨਗਰੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸਤਾਮਪਿ
ਕੰਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭਲੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਜਰਾਸਂਧਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਯਵਨਂ ਤਥਾ । ਉਪਾਯੇਨ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਰਮਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਯਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ਤਯੋਜਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਗਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਦ੍ਮਰਾਗੈਰ੍ਮਰਕਤੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲੈਰਨੁਤ੍ਤਮੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਦਮਰਾਗ, ਪੰਨਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਰੁਚਕੈਃ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਲਙ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੈਃ । ਗਨ੍ਧਕੈਰ੍ਗਾਲਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਰੁਚਕ, ਪਾਰਿਭਦ੍ਰ, ਪਲੰਕ, ਸ੍ਯਮੰਤਕ, ਗੰਧਕ, ਗਾਲਿਮਾ, ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਆਦਿਕ ਬਹੁਤਰੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ,
ਸੂਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਫਟਿਕਾਕृਤੈਃ । ਹਰਿਦ੍ਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਣਿਭਿਃ ਸ਼੍ਯਾਮੈਰ੍ਗੌਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚषੈਃ
ਸੂਰ੍ਯਕਾਂਤ ਆਦਿ ਰਤਨਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ੍ਫਟਿਕ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ, ਹਰੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮਣਕੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ,
ਗੋਰੋਚਨਾਭਿਃ ਪੀਤੈਸ਼੍ਚ ਦਾਡਿਮੀਬੀਜਰੂਪਕੈਃ । ਪਦ੍ਮਬੀਜਨਿਭੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨੀਲੈਃ ਕਮਲਵਰ੍ਣਕੈਃ
ਪੀਲੇ ਗੋਰੋਚਨਾ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ, ਦਾਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾਡ਼ਮ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਵਰਗੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ,
ਮਣਿਭਿਃ ਕਜ੍ਜਲਾਕਾਰੈਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਕृਤੈਃ । ਸ਼੍ਵੇਤਚਮ੍ਪਕਵਰ੍ਣਾਭੈਸ੍ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਸਂਨਿਭੈਃ
ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਪਾ ਫੁੱਲਾਂ ਜਿਹੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤਪੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ,
ਸ੍ਵਰ੍ਣਮੂਲ੍ਯਸ਼ਤਗੁਣੈਰੀषਦ੍ਰਕ੍ਤੈਃ ਸੁਸ਼ੋਭਨੈਃ । ਗਰਿष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਵਰਿष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਮਣਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਿਤੈਃ
ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਕੀਮਤੀ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਲਾਲੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ, ਭਾਰੀ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਮਣਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹਨ,
ਯਥਾਵਿਧਾਨਂ ਯਦ੍ਯੋਗਂ ਯਤ੍ਰ ਯਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਮਣੀਨਾਂ ਹਰਣਂ ਚੈਵ ਯਕ੍ਸ਼ਸਂਘਾ ਹਿਮਾਲਯਾਤ੍
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਜੋ ਮਣਕਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਹਿਮਾਲਿਆ ਤੋਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਲੋਂ ਮਣਕਿਆਂ ਦੀ ਲੈਣੀ,
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯਾਵਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਯਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਭਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੁਬੇਰਪ੍ਰੇਰਿਤੈਰਪਿ
ਇਹ ਕੰਮ ਰਾਤ ਦਿਨ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਨਿਰਮਾਣ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਸੱਤ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਵੀ,
ਵੇਤਾਲਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਲਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸ਼ਂਕਰਯੋਜਿਤੈਃ । ਦਾਨਵੈਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਃ ਸ਼ੈਲਕਨ੍ਯਾਨਿਯੋਜਿਤੈਃ
ਲੱਖਾਂ ਵੇਤਾਲ, ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵਲੋਂ ਨਿਯੁਕਤ, ਦਾਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਰਾਖਸ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵਲੋਂ,
ਕੁਰੁ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚ ਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਚ षੋਡਸ਼ । ਅਨ੍ਯਪਤ੍ਨੀਜਨਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾष੍ਟਾਧਿਕਸ਼ਤਸ੍ਯ ਚ
ਛੇਹਜ਼ਾਰ ਪਤਨੀਆਂ ਲਈ ਤੇ ਹੋਰ ਪਤਨੀਆਂ, ਜੋ ਸੌ ਤੋਂ ਅੱਠ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਡੇਰਾ ਬਣਾਓ,
ਸ਼ਿਬਿਰਂ ਪਰਿਖਾਯੁਕ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਪ੍ਰਾਕਾਰਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਯੁਕ੍ਤਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ਼ਾਲਂ ਚ ਸਿਂਹਦ੍ਵਾਰਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ ਡੇਰੇ ਚ ਗਹਿਰੀ ਖਾਈ, ਉੱਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ,
ਯੁਕ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਰਿਮੈਸ਼੍ਚ ਕਪਾਟਕੈਃ । ਨਿषਿਦ੍ਧਵृਕ੍ਸ਼ਰਹਿਤਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਕਲੀ ਤੇ ਅਸਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਰੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਹੋਵੇ,
ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਵੇਧਂ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣਂ ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਯਦੂਨਾਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਕਿਂਕਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਵਾਲਾ ਅੰਗਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸ਼ਰਮ,