ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਭਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਹੇ ਕਾਲਕਾਲ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਃ ਸਂਹਰ੍ਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਾਥ ਮਾਯਾਮੋਹਨਿਕृਨ੍ਤਨ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਸਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਨਂ ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਯਥਾ
ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਬਾਲਂ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖਂ ਸੁਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਗੋਲੋਕਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਹਸਾਪ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਲ ਤੁਰ ਜਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਦੇਹਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਆਪਣਾ ਇਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਝੂਠਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈ ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਤ੍ । ਮਾਸੇਨ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮृਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੇ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਣੀਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਰਤਨ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਮਣਕੇ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਹੀਰੇ ਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਮੋਤੀ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਹਾਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਦਤਂ ਹਸ੍ਤਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍
ਦੋ ਲੱਖ ਮਾਣਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਲਭ ਕੱਪੜਾ, ਦੁਰਗਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹਾਰ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਲਈ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਸ਼ਕੋਟਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨਾਰੀਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਮਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਣਮੁੱਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਵਰਮ੍ । ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਃਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਚੋਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਮਦ੍ਭੂਤਂ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੀ ਗੋਲੋਕ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹਰਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਸੁਣ। ਜੇਹੜਾ ਭੀ ਇਹ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਪਣ़੍ਡਿਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਯਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿo ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਵਿਭੁਃ । ਸਬਲੋ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਰੁਡਂ ਹਰਿਃ
ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਦਰਂ ਲਵਣੋਦਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੋਪਵੇषਂ ਚ ਨृਪਵੇषਂ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਗੋਆਲੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਰਮਾਜਗਾਮ੍ ਹਰਿਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ।
ਤੇਜਸਾ ਹਰਿਣਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵੈਰਿਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡੋ ਹਰਿਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਲਧਿਃ ਕਮ੍ਪਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਾਦਰਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਹੇ ਸਮੁਦ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਥਲਂ ਚ ਸ਼ਾਤਯੋਜਨਮ੍ । ਦੇਹਿ ਮੇ ਨਗਰਾਰ੍ਥਂ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਦੇ ਦੇ। ਮੈਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨਗਰਂ ਕੁਰੁ ਹੇ ਕਾਰੋ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਰਮਣੀਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਮਨੀਯਂ ਚ ਯੋषਿਤਾਮ੍
ਹੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣਾਵੀਂ ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।
ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਚਾਪਿ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵੈਕੁਣ੍ਠਸਦृਸ਼ਂ ਪਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਣਾਂ ਪਰਂ ਪਾਰਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਰਗਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਮਨਚਾਹੀ ਥਾਂ ਬਣੇ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਖਗਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਂਨਿਧੌ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ । ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕੁਰੁ ਮਹਾਭਾਗ ਯਾਵਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਤਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮ੍
ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੁਆਰਕਾ ਬਣ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਚ ਮਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਕੁਰੁ । ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੀਂ। 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਸਿਵਾਏ ਚੱਕਰ ਦੇ।
ਕਂਸਸ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਭਦ੍ਰਮੁਗ੍ਰਸੇਨਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਨृਪਂ ਚਕਾਰ ਨਗਰੇ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਸਤਾਮਪਿ
ਕੰਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭਲੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ ਜਰਾਸਂਧਂ ਨਿਹਤ੍ਯ ਯਵਨਂ ਤਥਾ । ਉਪਾਯੇਨ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਰ੍ਮਾਣਕ੍ਰਮਮੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤੇ ਯਵਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਉਪਾਏ ਨਾਲ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ਼ਤਯੋਜਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਗਰਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍ । ਪਦ੍ਮਰਾਗੈਰ੍ਮਰਕਤੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਨੀਲੈਰਨੁਤ੍ਤਮੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਨਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਦਮਰਾਗ, ਪੰਨਾ ਤੇ ਨੀਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਰੁਚਕੈਃ ਪਾਰਿਭਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਲਙ੍ਕੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਮਨ੍ਤਕੈਃ । ਗਨ੍ਧਕੈਰ੍ਗਾਲਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਕਾਨ੍ਤਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਰੁਚਕ, ਪਾਰਿਭਦ੍ਰ, ਪਲੰਕ, ਸ੍ਯਮੰਤਕ, ਗੰਧਕ, ਗਾਲਿਮਾ, ਚੰਦ੍ਰਕਾਂਤ ਆਦਿਕ ਬਹੁਤਰੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ,
ਸੂਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਾਦਿਭਿਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ੍ਫਟਿਕਾਕृਤੈਃ । ਹਰਿਦ੍ਵਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਮਣਿਭਿਃ ਸ਼੍ਯਾਮੈਰ੍ਗੌਰਮੁਖੈਸ਼੍ਚषੈਃ
ਸੂਰ੍ਯਕਾਂਤ ਆਦਿ ਰਤਨਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਸ੍ਫਟਿਕ ਵਰਗੇ ਪੱਥਰ, ਹਰੇ ਤੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਮਣਕੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ,