ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਦੇਵਂ ਵਨਮਾਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਲੀਲਾਪਾਙ੍ਗਤਰਙ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਨਙ੍ਗਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਪੀਤ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਇਨਦ੍ਰ ਦੇ ਮੋਹ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਲਕ੍ਤਭਵਨਂ ਤਦ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਕੌਸ੍ਤੁਭੋਦ੍ਭਾਸਿਤਾਙ੍ਗਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਲਾਲ ਲਾਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਮੂਰਤੀ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਵੇषਂ ਪ੍ਰਸ੍ਤੁਤਂ ਸੁਰੈਃ । ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਤ੍ਰੇਲੋਕ੍ਯਮੋਹਨਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਕੋਟਿਕਨ੍ਦਰ੍ਪਲੀਲਾਭਂ ਕਮਨੀਯਮਨੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਭੂषਣੌਘੇਨ ਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਚੰਚਲਤਾ ਤੇ ਰੂਪ ਹੈ, ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਤੁਲ ਨਹੀਂ, ਅਣਮੁੱਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਵਰਂ ਵਰਣ੍ਯਂ ਵਰਦਂ ਵਰਦਾਨਾਮਭੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰ੍ਣਾਮਪਿ ਵੇਦਾਨਾਂ ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਚ ਕਾਰਣਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚੁਣਨ ਯੋਗ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਵੀ ਮੂਲ ਹੈ।
ਪਾਠਾਰ੍ਥ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਥਾਨਮਾਗਤੋऽਸਿ ਚ ਮਾਯਯਾ । ਪਾਠਂ ਤੇ ਲੋਕਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਰਮਣਂ ਗਮਨਂ ਰਣਮ੍
ਪਾਠ ਦੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਪਾਠ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਤੇਰਾ ਆਉਣਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਖੇਡਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ।
ਗੁਰੁਪਤ੍ਨ੍ਯੁਵਾਚ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਸਫਲਂ ਜੀਵਨਂ ਮਮ । ਪਾਤਿਵ੍ਰਤ੍ਯਂ ਚ ਸਫਲਂ ਸਫਲਂ ਚ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ; ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਵਲ ਨਿਭਾਇਆ ਫਰਜ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵਨਵਾਸ ਦਾ ਤਪ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਹਸ੍ਤਃ ਸਫਲੋ ਦਤ੍ਤਂ ਯੇਨਾਨ੍ਨਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਤੀਰ੍ਥਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਪਾਦਪਦਾਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਨ ਚਾਹਿਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਆਸ਼ਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਏ ਹਨ।
ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਰਜਸਾ ਪੂਤਾ ਗृਹਾਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚੈਵਾऽऽਵਯੋਰ੍ਜਨ੍ਮਖਣ੍ਡਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਘਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਅੰਗਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਡਾ ਜਨਮਾਂ-ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਬੰਧਨ ਟੁੱਟ ਗਿਆ।
ਤਾਵਦ੍ਦੁਃਖਂ ਚ ਸ਼ੋਕਸ਼੍ਚ ਤਾਵਦ੍ਭੋਗਸ਼੍ਚ ਰੋਗਕਃ । ਤਾਵਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਾਦਿਕਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ, ਸੋਗ, ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ, ਰੋਗ, ਜਨਮ, ਕਰਮ, ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਸ੍ਯ ਭਜਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਹੇ ਕਾਲਕਾਲ ਭਗਵਨ੍ਸ੍ਰष੍ਟੁਃ ਸਂਹਰ੍ਤੁਰੀਸ਼੍ਵਰ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਜਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—ਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੀ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਚਨਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—
ਕृਪਾਂ ਕੁਰੁ ਕृਪਾਨਾਥ ਮਾਯਾਮੋਹਨਿਕृਨ੍ਤਨ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਾ ਸਾ ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਨਂ ਪਾਯਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇਮ੍ਣਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਯਥਾ
ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਭਰਮ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹਰਿ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿਚ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਕਥਂ ਸ੍ਤੌषਿ ਬਾਲਂ ਦੁਗ੍ਧਮੁਖਂ ਸੁਤਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਗੋਲੋਕਮਿष੍ਟਂ ਚ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਹਸਾਪ੍ਰਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਦੁੱਧ ਪੀਂਦਾ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਕਿਵੇਂ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਗੋਲੋਕ ਵਲ ਤੁਰ ਜਾ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਕृਤਿਕਂ ਮਿਥ੍ਯਾ ਨਸ਼੍ਵਰਂ ਚ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਵਿਧਾਯ ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਦੇਹਂ ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਹਰਮ੍
ਆਪਣਾ ਇਹ ਮਾਇਆ ਵਾਲਾ, ਝੂਠਾ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲੈ ਜੋ ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਾ ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਪਠਿਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਤ੍ । ਮਾਸੇਨ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਮृਤਂ ਪੁਰਾ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰੇ ਹੋਇਆ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਰਤ੍ਨਾਨਾਂ ਚ ਤ੍ਰਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਣੀਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਹੀਰਕਾਣਾਂ ਚਤੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਞ੍ਚਲਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਰਤਨ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਮਣਕੇ, ਚਾਰ ਲੱਖ ਹੀਰੇ ਤੇ ਪੰਜ ਲੱਖ ਮੋਤੀ ਦਿੱਤੇ।
ਮਾਣਿਕ੍ਯਾਨਾਂ ਦ੍ਵਿਲਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਹਾਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਯਾ ਦਤਂ ਹਸ੍ਤਰਤ੍ਨਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍
ਦੋ ਲੱਖ ਮਾਣਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁਲਭ ਕੱਪੜਾ, ਦੁਰਗਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹਾਰ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਲਈ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਸ਼ਕੋਟਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਗੁਰਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ । ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਨਾਰੀਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਮਾ
ਉਸ ਨੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਣਮੁੱਲੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਸਿੰਗਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾਯੈ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਵਰਮ੍ । ਮੁਨਿਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਤਃਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਚੋਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਦ੍ਰਤ੍ਨਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਯੌ ਗੋਲੋਕਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਮਦ੍ਭੂਤਂ ਹਰਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਮੁਦਾ
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਚੀ ਗੋਲੋਕ ਵਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਹਰਿ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਦੇਵਸ੍ਯ ਚਰਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਰਦ । ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਯਃ ਪਠੇਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਹੇ ਨਾਰਦ, ਇਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ-ਭਗਤ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਸੁਣ। ਜੇਹੜਾ ਭੀ ਇਹ ਮਹਾਂ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਸਤੋਤ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੇ ਨਿਸ਼੍ਚਲਾਂ ਭਕ੍ਤਿਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਸ੍ਪष੍ਟਕੀਰ੍ਤਿਃ ਸੁਯਸ਼ਾ ਮੂਰ੍ਖੋ ਭਵਤਿ ਪਣ़੍ਡਿਤਃ
ਉਹਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਯਸ਼ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਵੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਾਤ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਃ ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਰੇਰ੍ਦਾਸ੍ਯਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸੁਖ ਪਾ ਕੇ, ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿo ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ 'ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਸਤੋਤ੍ਰ' ਨਾਮਕ ਦੋ ਸੌ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥਾऽऽਗਤ੍ਯ ਮਧੁਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਵਿਭੁਃ । ਸਬਲੋ ਵਟਮੂਲੇ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਗਰੁਡਂ ਹਰਿਃ
ਹੁਣ ਤਿੰਨ ਸੌ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਆਇਆ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸਾਦਰਂ ਲਵਣੋਦਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਗੋਪਵੇषਂ ਚ ਨृਪਵੇषਂ ਦਧਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਲਵਣ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਬੁਲਾਇਆ। ਗੋਆਲੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਚਕ੍ਰਮਾਜਗਾਮ੍ ਹਰਿਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਪਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਨਾਮ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਆਪ ਹੀ ਹਰੀ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ।
ਤੇਜਸਾ ਹਰਿਣਾ ਤੁਲ੍ਯਂ ਪਰਂ ਵੈਰਿਵਿਮਰ੍ਦਨਮ੍ । ਅਵ੍ਯਰ੍ਥਮਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰਂ ਪਰਮਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਚੱਕਰ ਹਰੀ ਵਰਗਾ ਹੀ ਤੇਜੀਲਾ ਸੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਅਟੱਲ।
ਰਤ੍ਨਯਾਨਂ ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡੋ ਹਰਿਸਂਨਿਧਿਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਸਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਜਲਧਿਃ ਕਮ੍ਪਿਤਸ੍ਤਥਾ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਥ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਭਰੀ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।
ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਚ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਸਸ੍ਮਿਤਃ ਸਾਦਰਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਕ੍ਰਮਾਦ੍ਵਿਭੁਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।