ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯੇ ਯੇ ਸਮਾਯਯੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਤੇਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਜੋ ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृਣ੍ਣਾਯ ਬਲਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਯृਰ੍ਗੁਹਮ੍ । ਨਨ੍ਦਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ—
ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਵਦਨਂ ਤਯੋਃ । ਉਚਚੈ ਰੁਰੋਦ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ; ਨੰਦ ਜੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਏ, ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਵੀ ਰੋਈ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਗਚ੍ਛ ਹੇ ਮਾਤਰ੍ਯਸ਼ੋਦੇ ਤਾਤਮਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਾਤਾ ਪੋष੍ਟ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੂੰ ਰੁਕ ਨਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੀ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਅਵਨ੍ਤਿਨਗਰਂ ਤਾਤ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਬਲੋऽਧੁਨਾ । ਮੁਨੇਃ ਸਾਂਦੀਪਨੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵੇਦਪਾਠਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਅਵੰਤਿਨਗਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ।
ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲੇ ਭਵਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਾਮਃ ਕਰੋਤਿ ਕਲਨਂ ਸ ਚ ਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ; ਇੱਛਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਮਾਤਰ੍ਭੇਦਂ ਸਂਮੀਲਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਹਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਲਯਮ੍
ਮਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੱਖਰਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਮ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਮੰਗਲ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸੱਚ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਨੰਦ ਜੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਵਸੁਦੇਵਸਭਾਂ ਯਯੌ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯੌ ਸਂਦੀਪਨੇਰ੍ਗੂਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਦੇਵਕੀਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਵਿਨਯੇਨ ਚ । ਨਨ੍ਦਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣ ਚ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਹੀਰਕਂ ਤਥਾ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਰਤ੍ਨਂ ਨਨ੍ਦਾਯ ਦੇਵਕੀ ਦਦੌ
ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਨ੍ਦਾਯ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਰਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰੋऽਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਚਲੀਆਂ; ਵਸੁਦੇਵ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਉਦਧਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਏ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਨਿਕਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੁਚਾ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਯਯੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਧਵਾ ਵਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਮੁਨੇ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਣਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਰਲਯਂ ਮੁਦਾ
ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਸੁਤੇਵੋ ਦੇਵਕੀ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕਲ੍ਯਾਣਹੇਤਵੇ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਣਿਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਤਥਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਈ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਚਹਾਰਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਭਟ੍ਟੇਮ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸਾਦਰਂ ਮੁਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਵੇਦਪਾਠਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮੈਕਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਨਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਹਰਿ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ।
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕਾਰਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਚਕਾਰ ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ, ਮਾਣਕਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਨਾਰਾਦਨਾo ਉਤ੍ਤo ਭਗਵਦੁਪਨਯਨਂ ਨਾਮੈਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ' ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਪਨਯਨ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਕृਣ੍ਣਃ ਸਾਂਦੀਪਨੇਰ੍ਗੇਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸਬਲੋ ਮੁਦਾ । ਨਮਸ਼੍ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਗੁਰੁਂ ਗੁਰੁਪਤ੍ਨੀਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਇੱਕ ਸੌ ਦੋਵਾਂ ਅਧਿਆਇ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਤ੍ਨਮਣਿਂ ਹਰਿਃ । ਗੁਰਵੇ ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਯੈ ਤਮੁਵਾਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਰਤਨ ਦੇ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਲਭਿष੍ਯਾਮਿ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਮਮ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਾਂ ਪਾਠਯ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਵਿਦਿਆ ਲਵਾਂਗਾ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਾਠ ਕਰਵਾਓ।
ਓਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਦਾ । ਮਧੁਪਰ੍ਕਪ੍ਰਾਸ਼ਨੇਨ ਗਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚਨ੍ਦਨੈਃ
‘ਓਮ’ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ — ਮਧੁਪਾਰਕ, ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਸੁਵਾਸਿਤਂ । ਸੁਪ੍ਰਿਯਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤਾਂਬੂਲ ਪਰੋਸਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਸਾਂਦੀਪਨਿਰੁਵਾਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਧਾਮ ਪਰਮੀਸ਼ ਪਰਾਤ੍ਪਰ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਮਯਂ ਸ੍ਵਯਂਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਿਲਿਪ੍ਤੈਕੋ ਨਿਰਙ੍ਕੁਸ਼ਃ
ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਠਿਕਾਣਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਪਸ਼ਟ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ।
ਭਕ੍ਤੈਕਨਾਥ ਭਕ੍ਤੇष੍ਟ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹ । ਭਕ੍ਤਵਾਞ੍ਛਾਕਲ੍ਪਤਰੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭ
ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ, ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰੂਪ; ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਦਾ ਵਡਿਆ।
ਮਾਯਯਾ ਬਾਲਰੂਪੋऽਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਸ਼ੇषਵਨ੍ਦਿਤਃ । ਮਾਯਯਾ ਭੁਵਿ ਭੂਪਾਲ ਭੁਵੋ ਭਾਰਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਚ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਚੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਿਨੋ ਯਂ ਵਿਦਨ੍ਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਨ੍ਤੇ ਭਕ੍ਤਨਿਵਹਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਭ੍ਯਨ੍ਤਰੇ ਮੁਦਾ
ਯੋਗੀ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਅੰਦਰਲੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਮੁਰਲੀਹਸ੍ਤਂ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਹੁਪਕਮ੍ । ਚਨ੍ਦਨੋਕ੍ਸ਼ਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਸਸ੍ਮਿਤਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਬਾਂਸਰੀ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਦਾ, ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ।