ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਵਸੁਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਨਃ । ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸੁਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਿਕਂ ਤਥਾ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਾਧਾ-ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਲੋੜ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਵਲਦੇਵਾਗ੍ਰਚਾਯੈਵ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸੂਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਃ ਸਾਂਦੀਪਨਿਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਦੌ ਚ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਹੀਰਸਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਹਾਰਕਮ੍
ਅਮੂਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਰੱਖੇ; ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪੇਣਾ ਦੂਰ੍ਵਯਾ । ਤਤੋऽਦਿਤਿਰ੍ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ
ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੁਰਵਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਕੀ,
ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਹृष੍ਟਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਮ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਨੀ, ਖੁਸ਼ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲੋਚਨਾਃ
ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਾਜ ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਹੰਸਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਚ ਪਵਨਾਨੀ ਚ ਰੋਹਿਣੀ । ਕੁਬੇਰਪਤ੍ਨੀਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚ ਰਤਿਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਵਰੁਣਾਣੀ, ਪਵਨਾਣੀ, ਰੋਹਿਣੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਅਤੇ ਰਤੀ ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਬਲੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਿਖ ਦਿੱਤੀ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬਲਦੇਵ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਭਿਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦੌ ਚ ਗਰ੍ਗਾਯ ਕਿਚਿਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰਵੇ ਤਥਾ । ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਗਰ੍ਗਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਗਰਗ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ; ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਗਰਗ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯੇ ਯੇ ਸਮਾਯਯੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਤੇਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਜੋ ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृਣ੍ਣਾਯ ਬਲਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਯृਰ੍ਗੁਹਮ੍ । ਨਨ੍ਦਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ—
ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਵਦਨਂ ਤਯੋਃ । ਉਚਚੈ ਰੁਰੋਦ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ; ਨੰਦ ਜੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਏ, ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਵੀ ਰੋਈ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਗਚ੍ਛ ਹੇ ਮਾਤਰ੍ਯਸ਼ੋਦੇ ਤਾਤਮਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਾਤਾ ਪੋष੍ਟ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੂੰ ਰੁਕ ਨਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੀ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਅਵਨ੍ਤਿਨਗਰਂ ਤਾਤ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਬਲੋऽਧੁਨਾ । ਮੁਨੇਃ ਸਾਂਦੀਪਨੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵੇਦਪਾਠਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਅਵੰਤਿਨਗਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ।
ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲੇ ਭਵਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਾਮਃ ਕਰੋਤਿ ਕਲਨਂ ਸ ਚ ਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ; ਇੱਛਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਮਾਤਰ੍ਭੇਦਂ ਸਂਮੀਲਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਹਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਲਯਮ੍
ਮਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੱਖਰਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਮ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਮੰਗਲ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸੱਚ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਨੰਦ ਜੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਵਸੁਦੇਵਸਭਾਂ ਯਯੌ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯੌ ਸਂਦੀਪਨੇਰ੍ਗੂਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਦੇਵਕੀਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਵਿਨਯੇਨ ਚ । ਨਨ੍ਦਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਣਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣ ਚ ਮਾਣਿਕ੍ਯਂ ਹੀਰਕਂ ਤਥਾ । ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਰਤ੍ਨਂ ਨਨ੍ਦਾਯ ਦੇਵਕੀ ਦਦੌ
ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਮਾਣਕ, ਹੀਰਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਂ ਚ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਨ੍ਦਾਯ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚਿੱਟਾ ਘੋੜਾ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਦਿੱਤਾ।
ਤਯੋਰਨੁਵ੍ਰਜਨ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਦੇਵਕੀਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਥਾऽਕ੍ਰੂਰੋऽਪ੍ਯੁਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਯਯੌ ਮੁਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਔਰਤਾਂ ਚਲੀਆਂ; ਵਸੁਦੇਵ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੇ ਉਦਧਵ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਏ।
ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਨਿਕਟਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਰੁਦੁਃ ਸ਼ੁਚਾ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ੍ਵਾਲਯਂ ਯਯੁਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਕਾਲਿੰਦੀ (ਯਮੁਨਾ) ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਦਿੱਤਾ; ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਧਵਾ ਵਸੁਦੇਵਾਜ੍ਞਯਾ ਮੁਨੇ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਣਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਰਲਯਂ ਮੁਦਾ
ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਮਿਲੇ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸਤੇ ਚਲੀ ਗਈ।
ਵਸੁਤੇਵੋ ਦੇਵਕੀ ਚ ਪੁਤ੍ਰਕਲ੍ਯਾਣਹੇਤਵੇ । ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਮਣਿਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮੁਵਰ੍ਣਂ ਰਜਤਂ ਤਥਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਈ ਰਤਨ, ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਚਹਾਰਂ ਚ ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਚ ਸੁਧੋਪਮਮ੍ । ਭਟ੍ਟੇਮ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸਾਦਰਂ ਮੁਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਵੇਦਪਾਠਂ ਹਰੇਰ੍ਨਾਮੈਕਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਜਨਂ ਚੈਵ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ, ਵੇਦ ਪਾਠ, ਹਰਿ ਨਾਮ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਉਚਾਰਣ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ।
ਜ੍ਞਾਤੀਨਾਂ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਸ੍ਕਾਰਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍ । ਚਕਾਰ ਮਣਿਮਾਣਿਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸੀ, ਸੋਹਣੇ ਰਤਨਾਂ, ਮਾਣਕਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਨਾਰਾਦਨਾo ਉਤ੍ਤo ਭਗਵਦੁਪਨਯਨਂ ਨਾਮੈਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਮਹਾਨ 'ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ' ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀ 'ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਪਨਯਨ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।