ਕਪਾਲੇ ਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰਕਸ੍ਤੂਰੀਯੁਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਸਕਲਙ੍ਕਂ ਮृਗਾਙ੍ਕਂ ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਜਲਦੇ ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗੋਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਬਦਲ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂਕਾਨ੍ਤਂ ਰਾਧਾਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਬਲੇਨ ਸਹਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਅਥ ਮਙ੍ਗਲਕਾਲੇ ਚ ਸ਼ੁਭਲਗ੍ਨੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਸਂਪੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸੌਮ੍ਯੈਰ੍ਜਾਂਗ੍ਰਲ੍ਲਗ੍ਨਾਧਿਪੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਵੇਲੇ, ਸੁਭ ਲਗਨ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਨਰਮ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੇਖੇ ਗਏ ਤੇ ਲਗਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸੀ,
ਅਸਦ੍ਗ੍ਰਹੈਰਦृष੍ਟੇ ਚ ਸਦ੍ਗ੍ਰਹੇਕ੍ਸ਼ਿਤ ਏਵ ਚ । ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਾੜੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੜ੍ਹੇ ਗਏ।
ਚਕਾਰ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ਤਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੌ ਟਕੜੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵषਟ੍ਕਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ ਸਂਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਵਾਸਨਂ ਚਕ੍ਰੈ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਸਦਿ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਾਨਾਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਵਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰਸਮ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚੋਪਚਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ षੋਡਸ਼ਮਾਤृਕਾਃ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਸੁਧਾਰਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤਵਾਰਾਨ੍ਘृਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਘੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਵਸੁਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਨਃ । ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸੁਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਿਕਂ ਤਥਾ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਾਧਾ-ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਲੋੜ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਵਲਦੇਵਾਗ੍ਰਚਾਯੈਵ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸੂਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਃ ਸਾਂਦੀਪਨਿਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਦੌ ਚ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਹੀਰਸਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਹਾਰਕਮ੍
ਅਮੂਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਰੱਖੇ; ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪੇਣਾ ਦੂਰ੍ਵਯਾ । ਤਤੋऽਦਿਤਿਰ੍ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ
ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੁਰਵਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਕੀ,
ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਹृष੍ਟਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਮ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਨੀ, ਖੁਸ਼ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲੋਚਨਾਃ
ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਾਜ ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਹੰਸਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਚ ਪਵਨਾਨੀ ਚ ਰੋਹਿਣੀ । ਕੁਬੇਰਪਤ੍ਨੀਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚ ਰਤਿਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਵਰੁਣਾਣੀ, ਪਵਨਾਣੀ, ਰੋਹਿਣੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਅਤੇ ਰਤੀ ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਬਲੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਿਖ ਦਿੱਤੀ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬਲਦੇਵ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਭਿਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦੌ ਚ ਗਰ੍ਗਾਯ ਕਿਚਿਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰਵੇ ਤਥਾ । ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਗਰ੍ਗਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਗਰਗ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ; ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਗਰਗ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਾਦਰਮ੍ । ਯੇ ਯੇ ਸਮਾਯਯੁਰ੍ਯਜ੍ਞੇ ਤੇਚ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ; ਜੋ ਜੋ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕृਣ੍ਣਾਯ ਬਲਦੇਵਾਯ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪ੍ਰਯਯृਰ੍ਗੁਹਮ੍ । ਨਨ੍ਦਃ ਸਭਾਰ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵੈ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ—
ਕ੍ਰੋਡੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਬਲਂ ਕृष੍ਣਂ ਚੁਚੁਮ੍ਬ ਵਦਨਂ ਤਯੋਃ । ਉਚਚੈ ਰੁਰੋਦ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਸ੍ਤਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਬੋਧਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ; ਨੰਦ ਜੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਏ, ਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਜੋ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਵੀ ਰੋਈ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਗਚ੍ਛ ਹੇ ਮਾਤਰ੍ਯਸ਼ੋਦੇ ਤਾਤਮਤ੍ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਵਮੇਵ ਮਾਤਾ ਪੋष੍ਟ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਾ ਚ ਪਰਮਾਰ੍ਥਤਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ, ਤੂੰ ਰੁਕ ਨਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੀ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਤਾ ਹੈਂ।
ਅਵਨ੍ਤਿਨਗਰਂ ਤਾਤ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਬਲੋऽਧੁਨਾ । ਮੁਨੇਃ ਸਾਂਦੀਪਨੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਵੇਦਪਾਠਾਰ੍ਥਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਬਲਦੇਵ ਨਾਲ ਅਵੰਤਿਨਗਰ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਮੁਨੀ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ।
ਤਤ ਆਗਤ੍ਯ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲੇ ਭਵਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਕਾਮਃ ਕਰੋਤਿ ਕਲਨਂ ਸ ਚ ਭੇਦਂ ਕਰੋਤਿ ਚ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ; ਇੱਛਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖਰਾ ਵੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਮਾਤਰ੍ਭੇਦਂ ਸਂਮੀਲਨਂ ਨृਣਾਮ੍ । ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚ ਹਰ੍षਂ ਚ ਸ਼ੋਕਂ ਚ ਮਙ੍ਗਲਾਲਯਮ੍
ਮਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਵੱਖਰਾ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਮ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਮੰਗਲ—ਇਹ ਸਭ ਸਮੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਨ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਾਨਨ੍ਦਂ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਕਥਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਸੱਚ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ; ਨੰਦ ਜੀ ਤੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਸੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਤਾਂ ਨਾਥੋ ਵਸੁਦੇਵਸਭਾਂ ਯਯੌ । ਤਦਾਜ੍ਞਯਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਯੌ ਸਂਦੀਪਨੇਰ੍ਗੂਹਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਸੰਦੀਪਨੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵਂ ਦੇਵਕੀਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਵਿਨਯੇਨ ਚ । ਨਨ੍ਦਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹृਦਯੇਨ ਵਿਦੂਯਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ; ਨੰਦ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ।