ਆਧਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਜਲਰੂਪੋ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਜਲਾਧਾਰੋ ਹਿ ਗੋਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਰੂਪਧृਕ੍
ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ; ਗੋਲੋਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਮਰ੍ਵਾਧਾਰੋ ਮਹਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼੍ਵਾਸਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸਰੂਪਕਃ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਦੇਹਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦਿਭੋ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਵੱਡਾ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਤੇ ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਤਰੈਰ੍ਵਾਂऽਥ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੈਃ ਪੁਰੈਵ ਚ । ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਤ੍ਵਾਮਨਨ੍ਤਂ ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਦੇਵੋऽਨਨ੍ਤੋ ਨ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨ ਹਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਅਨੰਤ ਦੇਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ—
ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਊਚੁਃ ਵੇਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਯਂ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ੍ਤਵਨਂ ਤਵ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਮਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸਂਯਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਰਤ੍ਨਾਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗੋਲੋਕਂ ਸ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਦੁਪਨਯਨੇ ਸ਼ਾਤਤਮੋऽਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ 'ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ' ਨਾਮਕ ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯੋ ਵਿਰੇਮੁਰ੍ਨਹਿ ਮਾਨਸੇ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਨ-ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਥਾ ਸੌਦਾਮਿਨੀਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵੀਨਜਲਦਂ ਮੁਨੇ । ਬਕਪਙ੍ ਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਚੈਵ ਮਾਲਤੀਮਾਲਯਾ ਤਥਾ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੇਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ।
ਕਪਾਲੇ ਮਣ੍ਡਲਾਕਾਰਕਸ੍ਤੂਰੀਯੁਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਮ੍ । ਸਕਲਙ੍ਕਂ ਮृਗਾਙ੍ਕਂ ਚ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਜਲਦੇ ਤਥਾ
ਉਸਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਬਣੀ ਗੋਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਬਦਲ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਵਾਲੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲਂਕਾਨ੍ਤਂ ਰਾਧਾਕਾਨ੍ਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਈषਦ੍ਧਾਸ੍ਯਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਿਆਹ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣਾ, ਰਾਧਾ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਮਨਮੋਹਣ ਸੀ; ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ।
ਰਤ੍ਨਕੇਯੂਰਵਲਯਰਤ੍ਨਮਞ੍ਜੀਰਰਞ੍ਜਿਤਮ੍ । ਰੁਦਨ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰੁਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਬਲੇਨ ਸਹਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਅਥ ਮਙ੍ਗਲਕਾਲੇ ਚ ਸ਼ੁਭਲਗ੍ਨੇ ਮਨੋਰਮੇ । ਸਂਪੀਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਗ੍ਰਹੈਃ ਸੌਮ੍ਯੈਰ੍ਜਾਂਗ੍ਰਲ੍ਲਗ੍ਨਾਧਿਪੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਫਿਰ, ਮੰਗਲਮਈ ਵੇਲੇ, ਸੁਭ ਲਗਨ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਨਰਮ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵੇਖੇ ਗਏ ਤੇ ਲਗਨ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਸੀ,
ਅਸਦ੍ਗ੍ਰਹੈਰਦृष੍ਟੇ ਚ ਸਦ੍ਗ੍ਰਹੇਕ੍ਸ਼ਿਤ ਏਵ ਚ । ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਸਮਾਰਮ੍ਭਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਾੜੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੜ੍ਹੇ ਗਏ।
ਚਕਾਰ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਾਜ੍ਞਯਾ ਸੁਰਵਿਪ੍ਰਯੋਃ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ਤਕਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਚ ਸਾਦਰਮ੍
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੀ ਸੌ ਟਕੜੀ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਗਣੇਸ਼ਂ ਚ ਦਿਨੇਸ਼ਂ ਚ ਵਹ੍ਨਿਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਗਣੇਸ਼, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵषਟ੍ਕਂ ਚ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਦੇਵਸਂਸਦਿ । ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ ਸਂਯਤੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਛੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਾਧਿਵਾਸਨਂ ਚਕ੍ਰੈ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਸਦਿ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਨਾਨਾਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਕ੍ਪਾਲਾਂਸ਼੍ਚ ਨਵਗ੍ਰਹਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਰਸਮ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨੌ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚੋਪਚਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ षੋਡਸ਼ਮਾਤृਕਾਃ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਵਸੁਧਾਰਾਂ ਚ ਸਪ੍ਤਵਾਰਾਨ੍ਘृਤੇਨ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧਾਰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਘੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਚੇਦਿਰਾਜਂ ਵਸੁਂ ਨਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਪੁਨਃ । ਵृਦ੍ਧਿਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸੁਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦ੍ਦੈਵਿਕਂ ਤਥਾ
ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਵਾਧਾ-ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਾਂ ਲਈ ਲੋੜ ਸੀ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਯਜ੍ਞਸੂਤ੍ਰਂ ਦਦੌ ਮੁਦਾ । ਵਲਦੇਵਾਗ੍ਰਚਾਯੈਵ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨੇ
ਉਸ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨ-ਸੂਤਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਤੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਚ ਦਦੌ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮੁਨਿਃ ਸਾਂਦੀਪਨਿਸ੍ਤਥਾ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦਦੌ ਚ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਪਰਮਾਦਰਾਤ੍
ਮੁਨੀ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਹਿਲੀ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਅਮੂਲ੍ਯਰਤ੍ਨਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍ । ਹੀਰਸਾਰਵਿਨਿਰ੍ਮਾਣਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਹਾਰਕਮ੍
ਅਮੂਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਰੱਖੇ; ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ ਹੀਰਿਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ਿषਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪੁष੍ਪੇਣਾ ਦੂਰ੍ਵਯਾ । ਤਤੋऽਦਿਤਿਰ੍ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੇਵਕੀ
ਉਸ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਦੁਰਵਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਅਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਕੀ,
ਯਸ਼ੋਦਾ ਰੋਹਿਣੀ ਹृष੍ਟਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਣਿਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਮ੍
ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਨੀ, ਖੁਸ਼ ਸਾਵਿਤਰੀ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮਣਕਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਭਿੱਖ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਰਾਜਕਨ੍ਯਾਃ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਃ । ਕਾਮਿਨ੍ਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨਾਂ ਚ ਸਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਲੋਚਨਾਃ
ਦੇਵੀ ਕੁੜੀਆਂ, ਨਾਗ ਕੁੜੀਆਂ, ਰਾਜ ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਹੰਸਦੀਆਂ, ਨਰਮ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ—
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਵਰੁਣਾਨੀ ਚ ਪਵਨਾਨੀ ਚ ਰੋਹਿਣੀ । ਕੁਬੇਰਪਤ੍ਨੀਂ ਸ੍ਵਾਹਾ ਚ ਰਤਿਃ ਕਾਮਸ੍ਯ ਕਾਮਿਨੀ
ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਵਰੁਣਾਣੀ, ਪਵਨਾਣੀ, ਰੋਹਿਣੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸ੍ਵਾਹਾ, ਅਤੇ ਰਤੀ ਜੋ ਕਾਮ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਕਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਰਤ੍ਨਭੂषਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਸਬਲੋ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਿਖ ਦਿੱਤੀ; ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਬਲਦੇਵ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਭਿਖ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਕਿਂਚਿਦ੍ਦਦੌ ਚ ਗਰ੍ਗਾਯ ਕਿਚਿਤ੍ਸ੍ਵਗੁਰਵੇ ਤਥਾ । ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵਾਪ੍ਯ ਗਰ੍ਗਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਗਰਗ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ; ਵੈਦਿਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਗਰਗ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ਿਣਾ ਦਿੱਤੀ।