ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਤਤੋਯਂ ਸੁਵਾਸਿਤਂ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ, ਠੰਢਾ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਸੁੰਦਰ ਪਾਨ ਭੀ ਪਰੋਸਿਆ।
ਅਲਕ੍ਤਕਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਨਖੇषੁ ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੋਃ । ਕੁਙ੍ਕੁਮਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਗਂ ਚ ਸਿषੇਵੇ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ, ਕੇਸਰ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਾਲ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਮਂਪੁਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਃ ਸਤੀਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਦੇਵਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਮਨਮੋਹਣ ਨਾਗਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਮੁਨਿਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀ ਪੂਰਨ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਾਦ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਹਣੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੀ ਖਵਾਇਆ।
ਭੈਰਵੀਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਥੁਰਾਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾਮ੍ । ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ षष੍ਠੀਂ ਮਙ੍ਗਲਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੰਡਿਕਾ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਦੀ ਵੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਾਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਮੰਗਲ ਕਰਵਾਇਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਙ੍ਗਾਸੁਜਲੇਨੈਵ ਸੁਵਰ੍ਮਕਲਸ਼ੇਨ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਸਬਲਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਸੁਰਗਾਂ ਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਯੋਰ੍ਵੇषਂ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਾਈਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ।
ਮਾਤृਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਃ ਸਬਲਃ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਚ । ਆਯਯੌ ਚ ਸਭਾਂ ਦੇਵਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਮਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਬਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਜਗਤਾਂ ਰਾਥਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਵੇਨ ਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਨਾਥਾਨਿਰ੍ਵਚਨੋਯੋऽਸਿ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਵੇਦਾਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅਵਰਨਣਯ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਦੇਹੇषੁ ਦੇਹਿਨਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਸਾਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਖੀ ਹੋ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।
ਅਨਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਕਿਂਵਾ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਨਾਥ ਤ੍ਵਾਮਜ੍ਞੋऽਨਨ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਤਾਰਣਮ੍
ਅਨੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ, ਅਣਗਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਲੋਮ੍ਨਾਂ ਚ ਵਿਵਰੇषੁ ਜਲੇषੁ ਚ । ਸਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਣਿ ਚ
ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭਾਰਤਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸੰਤ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ—ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਝਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੈਕਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਗਸ੍ਵਰੂਪਕਃ । ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕੂਰ੍ਮੇ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਸ਼ਕੋ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਨਾਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਕੁਰਮੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੱਛਰ ਵਾਂਗ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਣੁਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖਮ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਸ੍ਥੂਲਾਤ੍ਸ੍ਥੂਲਤਰੋ ਦੇਵਃ ਮੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੇ ਪਰਮ ਹੋ।
ਆਧਾਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਵਿष੍ਣੋ ਜਲਰੂਪੋ ਭਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਜਲਾਧਾਰੋ ਹਿ ਗੋਲੋਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਸ੍ਥਾਵਰਰੂਪਧृਕ੍
ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ; ਗੋਲੋਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਮਰ੍ਵਾਧਾਰੋ ਮਹਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼੍ਵਾਸਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸਰੂਪਕਃ । ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਦੇਹਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਤੋ ਦਿਭੋ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਵੱਡਾ ਵਾਯੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਤੇ ਸਾਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਵਿਆ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਲਈ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਬਹੁਤਰੈਰ੍ਵਾਂऽਥ ਤ੍ਵਯਾ ਦਤ੍ਤੈਃ ਪੁਰੈਵ ਚ । ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਗਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਤ੍ਵਾਮਨਨ੍ਤਂ ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਦੇਵੋऽਨਨ੍ਤੋ ਨ ਹੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਨ ਹਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਚ ਨ ਹਿ ਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਮਕਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਅਨੰਤ ਦੇਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸ਼ਿਵ—
ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਊਚੁਃ ਵੇਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਚੇਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਚੈਵ ਜ੍ਞਾਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਵਯਂ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸਨ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕੁਰ੍ਮਃ ਸ੍ਤਵਨਂ ਤਵ
ਮੁਨੀਸ਼ਵਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਇਦਂ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਮਿਃ ਕृਤਮ੍ । ਯਃ ਪਠੇਤ੍ਸਂਯਤਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਪੂਜਾਕਾਲੇ ਚ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਇਹ ਸਤੋਤ੍ਰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਵੇਲੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ—
ਇਹ ਲੋਕੇ ਸੁਖਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨਿਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਰਤ੍ਨਾਯਾਨਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗੋਲੋਕਂ ਸ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੋਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਦੁਪਨਯਨੇ ਸ਼ਾਤਤਮੋऽਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਦੇ 'ਨਾਰਦ ਵੱਲੋਂ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ' ਨਾਮਕ ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯੋ ਵਿਰੇਮੁਰ੍ਨਹਿ ਮਾਨਸੇ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਗਣੇ ਕृष੍ਣਂ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਪੀਤਵਾਸਸਾ
ਫਿਰ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮਨ-ਸਰੋਵਰ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦਾਰ ਵੇਖਿਆ।
ਯਥਾ ਸੌਦਾਮਿਨੀਯੁਕ੍ਤਂ ਨਵੀਨਜਲਦਂ ਮੁਨੇ । ਬਕਪਙ੍ ਕ੍ਤਿਯੁਤਂ ਚੈਵ ਮਾਲਤੀਮਾਲਯਾ ਤਥਾ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਵੇਂ ਬਦਲ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੇਨਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ।