ਪਞ੍ਚਾਮृਤੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਹੇਰਮ੍ਬਂ ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਸਮੁਦ੍ਰੋਦੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਗਉ-ਉਤਪਾਦਾਂ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਹੇਰੰਬ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮੰਤਰਾਂ ਉਚਾਰ ਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਰਯਾਮਾਸ ਮਾਲ੍ਯੇਨ ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਨਾਰਦ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਭੂषਣੇਨੈਵ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇਨ ਵਾਸਸਾ
ਉਸ ਨੇ, ਹੇ ਨਾਰਦ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗਨ੍ਧਯਨ੍ਦਨਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਮ੍ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਪਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਵਿਘ੍ਨਨਿਘ੍ਨਕਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਭਗਵਨ੍ਤਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਸੁਗੰਧ ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ, ਰਤਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਭਗਵਦੁਪਨਯਨੇ ਗਣੇਸ਼ਾਭਿषੇਕੋ ਨਾਮ ਨਵਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਾਣ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਕਹੀ ਗਈ 'ਗਣੇਸ਼ ਅਭਿਸ਼ੇਕ' ਨਾਮੀ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂਵੇਂ (ਨਿੰਨਵੇਂ) ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਅਥ ਸ਼ਾਤਤਮੇऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਅਥਾਦਿਤਿਰ੍ਦਿਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਰਤਿਃ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਹੁਣ ਸੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਆਦਿਤੀ, ਦਿਤੀ, ਦੇਵਕੀ, ਰੋਹਿਣੀ, ਰਤੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਵਫਾਦਾਰ ਯਸ਼ੋਦਾ ਆਈਆਂ,
ਲੋਬਾਮੁਦ੍ਰਾऽਰੁਨ੍ਧਤੀ ਚ ਅਹਲ੍ਯਾ ਤਾਰਕਾ ਤਥਾ । ਯਯੁਸ੍ਤਾਃ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦृष੍ਟਵਾ ਵੇਗੇਨ ਮਨ੍ਦਿਰਾਦਪਿ
ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ, ਅਰੁੰਧਤੀ, ਅਹਲਿਆ ਅਤੇ ਤਾਰਕਾ ਵੀ, ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਸਂਭਾष੍ਯ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵੇਸ਼ਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਰਤ੍ਨਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਗਲ੍ਹਾਂ ਲਾਉਂਦੀਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ।
ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਾਸਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰੀਮ੍ । ਵਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਮਾਲ੍ਯੇਨ ਵਾਸਸਾ ਰਤ੍ਨਭੂषਣੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ।
ਪਾਰਿਜਾਤਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਰਾਨੀਤਂ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਦਦੌ ਤਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮੇ ਚ ਦੇਵਕੀ ਭਕ੍ਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹੋਇਆ ਮਨਮੋਹਣ ਪਾਰਜਾਤ ਫੁੱਲ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿਨ੍ਦੂਰਬਿਨ੍ਦੁਂ ਸੀਮਨ੍ਤੇ ਭਾਲੇ ਚਨ੍ਦਨਬਿਨ੍ਦੁਕਮ੍ । ਕਸ੍ਤੂਰੀਕੁਙ੍ਕੁਮਾਦੀਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਪਰਿਤਸ੍ਤਯੋਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮੰਗ ਵਿਚ ਸਿੰਦੂਰ, ਮੱਥੇ ਤੇ ਚੰਦਨ, ਤੇ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਕਸਤੂਰੀ, ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਸੁਗੰਧ ਲਾਈ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ੀਤਤੋਯਂ ਸੁਵਾਸਿਤਂ । ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਚ ਵਰਂ ਰਮ੍ਯਂ ਕਰ੍ਪੂਰਾਦਿਸੁਵਾਸਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ, ਠੰਢਾ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਣੀ, ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪੂਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਸੁੰਦਰ ਪਾਨ ਭੀ ਪਰੋਸਿਆ।
ਅਲਕ੍ਤਕਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਨਖੇषੁ ਪਾਦਪਦ੍ਮਯੋਃ । ਕੁਙ੍ਕੁਮਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਗਂ ਚ ਸਿषੇਵੇ ਸ਼੍ਵੇਤਚਾਮਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਾਇਆ, ਕੇਸਰ ਦੀ ਰੰਗਤ ਨਾਲ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚਾਮਰ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਮਂਪੁਜ੍ਯ ਪਾਰ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵੀਂ ਮੁਨਿਪਤ੍ਨੀਃ ਕ੍ਰਮੇਣ ਚ । ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਤ੍ਪਤਿਪੁਤ੍ਰਵਤੀਃ ਸਤੀਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਪਾਰਵਤੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਕਨ੍ਯਾ ਦੇਵਕਨ੍ਯਾ ਨਾਗਕਨ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਾਃ । ਮੁਨਿਕਨ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧੁਕਨ੍ਯਾਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਦੇਵਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਮਨਮੋਹਣ ਨਾਗਕੁਮਾਰੀਆਂ, ਮੁਨਿਕੁਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀ ਪੂਰਨ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮਾਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਵਾਦ੍ਯ ਨਾਨਾਵਿਧਂ ਰਮ੍ਯਂ ਵਾਦਯਾਮਾਸ ਕੌਤੁਕਾਤ੍ । ਮਙ੍ਗਲਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਹਣੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਏ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਗਲ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਭੀ ਖਵਾਇਆ।
ਭੈਰਵੀਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਮਥੁਰਾਗ੍ਰਾਮਦੇਵਤਾਮ੍ । ਉਪਚਾਰੈਃ षੋਡਸ਼ਭਿਃ षष੍ਠੀਂ ਮਙ੍ਗਲਚਣ੍ਡਿਕਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਦੇਵੀ ਭੈਰਵੀ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਉਪਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਚੰਡਿਕਾ ਸ਼ਸ਼ਠੀ ਦੀ ਵੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਠਯਾਮਾਸ ਵਸੁਦੇਵਾਸ੍ਯ ਵਲ੍ਲਭਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਮੰਗਲ ਕਰਵਾਇਆ। ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਙ੍ਗਾਸੁਜਲੇਨੈਵ ਸੁਵਰ੍ਮਕਲਸ਼ੇਨ ਚ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਮਾਸ ਸਬਲਂ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਂ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਾ
ਸੁਰਗਾਂ ਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜੇ ਨਾਲ, ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਚਨ੍ਦਨਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਤਯੋਰ੍ਵੇषਂ ਚਕਾਰ ਸਾ । ਰਤ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਸਾਰਨਿਰ੍ਮਾਣਭੂषਣੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੰਦਨ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨਾਈਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾਏ।
ਮਾਤृਭੂषਣਭੂषਾਢ੍ਯਃ ਸਬਲਃ ਕृष੍ਣ ਏਵ ਚ । ਆਯਯੌ ਚ ਸਭਾਂ ਦੇਵਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਨਾਰਦ
ਮਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੇ ਬਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਜਗਤਾਂ ਰਾਥਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਜਵੇਨ ਚ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸ਼ੇषੋ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਾਸ੍ਕਰਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਹੈ, ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਸ਼ੇਸ਼, ਧਰਮ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚੈਵ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ ਕ੍ਰਮੇਣੈਵ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕਾਰਤਿਕੇ ਅਤੇ ਗਣੇਸ਼, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਨਾਥਾਨਿਰ੍ਵਚਨੋਯੋऽਸਿ ਭਕ੍ਤਾਨੁਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਵੇਦਾਨਿਰ੍ਵਚਨੀਯਂ ਚ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮਿਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਅਵਰਨਣਯ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ; ਵੇਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵਰਣਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਇਸ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਮਹਾਦੇਵ ਉਵਾਚ ਦੇਹੇषੁ ਦੇਹਿਨਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸ੍ਥਿਤਂ ਨਿਰ੍ਲਿਪ੍ਤਮੇਵ ਚ । ਕਰ੍ਮਿਣਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਤਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ, ਸਾਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਖੀ ਹੋ, ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਹੋ।
ਅਨਨ੍ਤ ਉਵਾਚ ਕਿਂਵਾ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਨਾਥ ਤ੍ਵਾਮਜ੍ਞੋऽਨਨ੍ਤਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤਕੋਟਿਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡਕਾਰਣਂ ਦੁਃਖਤਾਰਣਮ੍
ਅਨੰਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਅਗਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਹੋ, ਅਣਗਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਸ਼੍ਚ ਲੋਮ੍ਨਾਂ ਚ ਵਿਵਰੇषੁ ਜਲੇषੁ ਚ । ਸਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਸਂਖ੍ਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਾਣਿ ਚ
ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ, ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਾਃ । ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਭਾਰਤਂ ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸੰਤ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੂਪ ਹਨ—ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਝਲਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੈਕਸ੍ਥਿਤੋऽਹਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਨਾਗਸ੍ਵਰੂਪਕਃ । ਸ੍ਥਾਪਿਤਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕੂਰ੍ਮੇ ਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਮਸ਼ਕੋ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਸੁਖਮ ਨਾਗ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਕੁਰਮੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਮੱਛਰ ਵਾਂਗ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਪਰਮਾਣੁਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇषੁ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਸਮੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਚ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖਮ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ।
ਮਹਾਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਸ੍ਥੂਲਾਤ੍ਸ੍ਥੂਲਤਰੋ ਦੇਵਃ ਮੂਕ੍ਸ਼੍ਮਾਤ੍ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤਮੋ ਮਹਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੇ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੇ ਪਰਮ ਹੋ।