ਮਨ੍ਮਥਃ ਸ਼ਂਕਰਾਦ੍ਭੀਤੋ ਭਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਪੁਰਃਸੁਰਃ । ਭਵਦ੍ਵਿਧਂ ਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕਾਮਦਗ੍ਧਾ ਚ ਰਾਧਿਕਾ
ਕਾਮਦੇਵ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਪਤੀ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਛਾ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪਰਂ ਕਰ੍ਮ ਤਨ੍ਨ ਕੇਨਾਪਿ ਵਾਰ੍ਯਤੇ । ਮਧੁਰ੍ਦਹਤਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਕਿਰਣੇਨ ਚ
ਇਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕੰਮ ਉਹ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਚੰਦਨ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਤਰਾਂ ਚੰਦ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾੜਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਸੁਗਨ੍ਧਿਵਾਯੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਥਾ ਸਰ੍ਵਬੀਡਿਤਾ । ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਵਰ੍ਣਭਾ ਸਾऽਧੁਨਾ ਕਜ੍ਜਲੋਪਮਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਗੰਧੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਰੰਗਤ ਹੁਣ ਕਾਜਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਵਰ੍ਣਕੇਸ਼ੀ ਚ ਵਾਸੋਵੇषਵਿਵਰ੍ਚਿਤਾ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਧਾਤਾ ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸੁਰਾਣਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਵਿਭੁਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਆਪ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਦੇਵੋ ਯੋਗੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਗੁਰੋਰ੍ਗੁਰੁਃ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਸ੍ਤ੍ਵ ਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਗਣੇਸ਼ੋ ਜ੍ਞਾਨਿਤਾਂ ਵਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂਆਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਗਣੇਸ਼ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਤਿਵਿਧਾਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਧਰਣੀਤਲੇ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਾ ਨ ਭਕ੍ਤਾਦृਸ਼ੋऽਪਰਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਹਨ! ਪਰ ਰਾਧਾ ਵਰਗਾ ਭਗਤ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਧ੍ਯਾਯਤੇ ਯਾਦृਸ਼ੀ ਰਾਧਾ ਸ੍ਵਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਨ ਤਾਦृਸ਼ੀ । ਹਰਿਰਾਯਾਤਿ ਚੇਤ੍ਯੇਵਂ ਰਾਧਾਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵੀਕृਤਂ ਮਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਧਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜੇ ਹਰੀ ਆਪ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਰਾਧਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗ ਤਦੇਵ ਸਾਰ੍ਥਕਂ ਕੁਰੁ । ਅਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਵਚਃਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸੋਵਾਚ ਮਾਧਵਃ ਵੇਦੋਕ੍ਤਂ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਹਿਤਂ ਸਤ੍ਯਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਫਲ ਕਰ; ਅਧਵ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਮੁਸਕਾਇਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਤੇ ਸਚ ਦੇ ਵਚਨ ਨਾਲ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਧਰ੍ਮਵਿਵਾਹੇषੁ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਸਂਕਟੇ । ਗਵਾਮਰ੍ਥੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਨਾਨृਤਂ ਸ੍ਯਾਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸ੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਔਰਤਾਂ, ਵਿਆਹ, ਜੀਵਨ-ਜੀਕੜ, ਜਾਨ ਦੇ ਖਤਰੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ, ਝੂਠ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤਤ੍ਸ੍ਵੀਕਾਰਵਿਹੀਨੇਨ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਰਕਃ ਕੁਤਃ । ਗੋਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਨਰਕਂ ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਗੋਲੋਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਤ੍ਵਦਙ੍ਗੀਕਾਰਸਾਫਲ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾऽਪਿ ਚ । ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਵਿਰਹਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਗੋਕੁਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਇਤ੍ਯਾਕਣਰ੍ਯ ਯਯੌ ਗੇਹਮੁਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਹਰਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਚ ਗੋਕੁਲਂ ਵਿਰ੍ਹਾਕੁਲਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਂਯਸ਼ੀ ਉਧਵ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਹਰੀ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਗੋਕੁਲ ਗਿਆ, ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਰਾਧਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਸਂਤੋष੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਯਾ ਤਾਂ ਚ ਗੋਪਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਧਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰਲ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ; ਖੇਡ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਸ਼ੋਦਾਂ ਚ ਸ੍ਤਨਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਨਿਦ੍ਰਿਤਾਮ੍ । ਗੋਪਾਨ੍ਗੋਪਸ਼ਿਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਧ ਪਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਸੁੱਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਗਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਬ੍ਰਹ੍ਮo ਮਹਾo ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਖo ਉਤ੍ਤo ਨਾਰਦਨਾo ਅष੍ਟਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਨਮ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਸੰਵਾਦ ਦਾ ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਨਵਨਵਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਗਰ੍ਗੋ ਵਸੁਦੇਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ । ਦਣ੍ਡੀ ਛਤ੍ਰੀ ਚ ਜਟਿਲੋ ਦੀਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਸਾ
ਹੁਣ ਨਵਾਨਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ। ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ فرمایا: ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਗਰਗ ਜੀ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਗਏ, ਲਾਠੀ ਤੇ ਛਤਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤੀ ਚ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਯਤਃ ਸਦਾ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਦਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਯਦੋਃ ਕੁਲਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪਸੀ ਤੇ ਸੰਜਮ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਕੁਲ-ਪੁਰੋਹਿਤ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦੇਵਕੀ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਚ । ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਰਤ੍ਨਸਿਹਾਸਨਂ ਦਦੌ
ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਤੁਰੰਤ ਉਠੀ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕਂ ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਵਹ੍ਨਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂਸ਼ੁਕਂ ਤਥਾ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਧਂ ਪੁष੍ਪਮਾਲ੍ਯਂ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਧੁਪਾਰਕ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤੇ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਿष੍ਟਾਨ੍ਨਂ ਪਰਮਾਨ੍ਨਂ ਚ ਪਿਣ੍ਟਕਂ ਮਧੁਰਂ ਮਧੁ । ਭੋਜਯਾਮਾਸ ਯਤ੍ਨੇਨ ਤਾਮ੍ਬੂਲਂ ਵਾਸਿਤਂ ਦਦੌ
ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਚੌਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਸ਼ਹਦ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਪਾਨ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਂ ਮਨਸਾ ਸਬਲਂ ਤਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵਂ ਚ ਦੇਵਕੀਂ ਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਗਰ੍ਗ ਉਵਾਚ ਵਸੁਦੇਵ ਨਿਬੋਧੇਨਂ ਸਵਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍ । ਉਵਨੀਤੋਚਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਵਯਮਾ ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਰਮ੍
ਗਰਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਸੁਦੇਵ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਪੁੱਤਰ! ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਪਨਯਨ ਕਰਾਂਗੇ।"
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ ਸ਼ੁਭਕ੍ਸ਼ਣਂ ਕੁਰੁ ਗृਰੋ ਯਦੂਨਾਂ ਪੂਜ੍ਯਦੈਵਤ । ਉਪਨੀਤੋਚਿਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਚ ਸਤਾਮਪਿ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।"
ਗਰ੍ਗ ਉਵਾਚ ਸਰ੍ਵੇਮ੍ਯੋ ਬਾਨ੍ਧਵੇਮ੍ਯੋऽਪਿ ਦੇਹ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਣਪਤ੍ਰਿਕਾਮ੍ । ਸਂਭਾਰਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨੇਨ ਵਸੁਦੇਵ ਵਸੁਪਮ
ਗਰਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਦੋਸਤ ਬੁਲਾਓ, ਨਿਯੋਤਾ ਭੇਜੋ। ਵਸੁਦੇਵ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਵੋ।"
ਪਰਸ਼੍ਵਃ ਸੁਭਮੇਵਾਸ੍ਤਿ ਚੋਪੇਨਤੁਮਿਹਾਰ੍ਹਸਿ । ਦਿਨਂ ਸਤਾਮਪਿ ਮਤਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਤਾਰਯੋਃ
ਪਰਸੋਂ ਦਾ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਪਨਯਨ ਉਸ ਦਿਨ ਕਰ। ਉਹ ਦਿਨ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਨਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਨ ਤੇ ਤਾਰੇ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਗਰ੍ਗਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਸੁਦੇਵੋ ਵਸੂਪਮਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨ੍ਮਙ੍ਗਲਪਤ੍ਰਿਕਾਮ੍
ਗਰਗ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਨਿਯੋਤੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਘृਤਕੁਲ੍ਯਾਂ ਦੁਗ੍ਧਕੁਲ੍ਯਾਂ ਦਧਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਮਨੋਹਰਾਮ੍ । ਮਧੁਕੁਲ੍ਯਾਂ ਗੁਡਕੁਲ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਚਕਾਰ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਘਿਉ, ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਗੁੜ ਦੀਆਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਰਾਸ਼ਿਂ ਨਾਨੋਪਹਾਰਾਣਾਂ ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਮੁਕ੍ਤਾਮਾਣਿਕ੍ਯਹੀਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ, ਮੋਤੀ, ਮਾਣਕ ਤੇ ਹੀਰੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣੋ ਦੇਵਵਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧਪੁਂਗਵਾਨ੍ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਮਨਸਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੇਵਤੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਭਗਤ—ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਸਭ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਭੇ ਦਿਨੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੇ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਯਯੁਃ । ਮੁਨੀਨ੍ਦ੍ਰਾ ਬਾਨ੍ਧਵਾ ਦੇਵਾ ਰਾਜਾਨੋ ਬਹੁਸ਼ਸ੍ਤਥਾ
ਜਦ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ।